Η συντηρητική εξέγερση του Μενιδίου

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Ιούνιος 2017

    «Οι μεγάλες περίοδοι ειρήνης και ησυχίας ευνοούν συγκεκριμένες οπτικές οφθαλμαπάτες. Ανάμεσα σε αυτές είναι η υπόθεση ότι η ασυλία του σπιτιού βασίζεται στους νόμους και προστατεύεται από αυτή. Στην πραγματικότητα, βασίζεται στον πατέρα της οικογένειας, που συνοδευόμενος από τους γιούς του παρουσιάζεται με το τσεκούρι στην είσοδο της κατοικίας του».

    Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Ernst Junger. Και μπορούν πολύ καλά να χρησιμοποιηθούν για να καταλάβει κανείς το τι συμβαίνει αυτές τις ημέρες στο Μενίδι. Οι κάτοικοι του οποίου για πολύ καιρό πίστευαν ότι μπορούσαν να βασιστούν στους νόμους και στην Αστυνομία για την προστασία της καθημερινότητας, της περιουσίας και της ζωής τους. Όμως η τελευταία δολοφονία ενός 11χρονου παιδιού απέδειξε ότι εάν ο «πατέρας» δεν βγεί στο κατώφλι να υπερασπιστεί το σπίτι του, κανείς δεν θα το κάνει γι’ αυτόν.

    Δεν θα πρέπει καθόλου να μας παραξενεύει το τι συμβαίνει. Έχουμε μια περιοχή μαύρη τρύπα όσον αφορά στην επιβολή των νόμων και του Κράτους. Μια περιοχή όπου το εμπόριο ναρκωτικών, οι ληστείες και όλα τα συναφή εγκλήματα είναι κοινός τόπος. Μια περιοχή όπου οι αστυνομικοί φοβούνται να μπούν. Αυτή η περιοχή δεν ήταν έτσι πάντα. Έγινε έτσι λόγω συγκεκριμένων επιλογών. Έγινε έτσι, διότι είτε κάποιοι ήθελαν ψήφους από τους τσιγγάνους, είτε διότι κάποιοι «δεν ήθελαν να μπλέξουν» και εφήρμοζαν δόγματα ανοχής. Επιλογές λοιπόν που είτε συνδέονται με τον άρρωστο «δικαιωματισμό» και με τις επιδοματικές πολιτικές του κράτους, είτε με την ψηφοθηρία.

    Τα επεισόδια που γίνονται κάθε ημέρα πλέον, με τα χημικά, τις συγκρούσεις με την Αστυνομία και τις μολότωφ και τις πέτρες όμως, δεν είναι το ίδιο πράγμα με αυτό που συμβαίνει στα Εξάρχεια ή στις πορείες των αριστεριστών. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να μπούν στην ίδια μοίρα οι κάτοικοι του Μενιδίου, είτε φορούν κουκούλες, είτε όχι, με τους «μπαχαλάκηδες» στην Αθήνα. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

    Είναι η υπενθύμιση σε αυτούς που με βάση ιδεολογικά και πολιτικά κριτήρια προσέφεραν προστασία σε παρανόμους - συμπεριλαμβανομένου και του δολοφόνου - στο όνομα της «ανοχής». Υπενθύμιση του γιατί υπάρχουν οι νόμοι και του γιατί πρέπει να τηρούνται αδιακρίτως. Πρόκειται για μια άκρως συντηρητική στην ουσία της «εξέγερση». Που φυσικά δεν στοχεύει τους άνδρες των ΜΑΤ, αλλά απεναντίας αυτούς που δεν αφήνουν τους άνδρες των ΜΑΤ να κάνουν την δουλειά τους.

    Κατηγορία: