Συνεργασία Τζήμερου και Κρανιδιώτη

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Δεκέμβριος 2020

    Ο Θάνος Τζήμερος και ο Φαήλος Κρανιδιώτης ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συνεργαστούν με τελικό στόχο την κοινή κάθοδο στις επόμενες εκλογές. Μία κίνηση αναμφίβολα προς την σωστή κατεύθυνση. Ακόμα και εάν είναι κανείς ακραιφνώς Νεοδημοκράτης που αποφασίζει το τί θα ψηφίσει στις εκλογές λες και παίζει ο Παναθηναϊκός εναντίον του Ολυμπιακού, αυτή τη σύμπραξη μόνον θετικά πρέπει να την βλέπει.

    Διότι αυτήν την στιγμή η Νέα Δημοκρατία παρατηρώντας τον πολιτικό χάρτη κοιτάζει εξ αριστερών της και βλέπει τέσσερα κόμματα μέσα στην Ελληνική Βουλή, ενώ εκ δεξιών της βλέπει μόνον ένα. Είναι η εκλογική καταγραφή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς. Είναι φυσικό λοιπόν να αισθάνεται και την ανάγκη να απολογείται στην αριστερά όσο τρελές και εάν είναι οι θέσεις της.

    Η κινητικότητα στον δεξιό χώρο όμως δημιουργεί σιγά σιγά μία τάση η οποία προκύπτει από μία ανάγκη: την ανάγκη επίτευξης της ισορροπίας. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι ηττημένοι του συμμοριτοπολέμου ήταν μεταπολιτευτικά οι νικητές στο πεδίο των ιδεών, καίτοι οι ιδέες τους όπου και εάν εφηρμόσθησαν οδήγησαν σε οικονομικές και ανθρωπιστικές τραγωδίες. Ανασκόπηση δεν χρειάζεται. Μία ματιά μόνο στην Καμπότζη αρκεί για να προσμετρήσει κανείς την έκταση της θηριωδίας μίας ιδεολογίας που υπόσχεται τον επίγειο παράδεισο και καταλήγει να προσφέρει την αιώνια κόλαση.

    Παραταύτα, η αριστερίστικη ιδεολογία είναι παρούσα σε όλες τις εκφάνσεις του ελληνικού βίου. Ακόμα και αυτή η κυβέρνηση που προέκυψε έπειτα από μία πενταετία διακυβέρνησης της Αριστεράς απολογείται άμεσα ή έμμεσα στην τελευταία. Η μη-αντιμετώπιση της αθρόας λαθρομετανάστευσης που συνταράσσει την ζωή των κατοίκων του κέντρου, των νησιών, αλλά πλέον και της ηπειρωτικής χώρας είναι ενδεικτικό παράδειγμα. Η μη-κατάθεση στεφάνου εκ μέρους του Πρωθυπουργού την 28η Οκτωβρίου εν αντιθέσει με την 17η Νοεμβρίου είναι παραπάνω από μία συμβολική κίνηση που αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

    Η ίδια «αμνησία» προέκυψε με την μη τίμηση των ηρώων του Συντάγματος Μακρυγιάννη που χωρίς την θυσία των ηρώων του η πατρίδα μας θα είχε πέσει στα χέρια του ερυθρού ολοκληρωτισμού. Αντίστοιχη ασυνέπεια πολύ φοβάμαι ότι θα ξαναεμφανιστεί όταν θα πρέπει η κυβέρνηση να κλείσει την πληθώρα των παράνομων τεμένων στην Αττική. Για το δημογραφικό ζήτημα, που άπτεται της ίδιας της επιβίωσης του Έθνους των Ελλήνων, τα επιδόματα που έχουν δεσμευθεί είναι αστεία, ενώ οι φοροαπαλλαγές από ελάχιστες ως ανύπαρκτες. Η εθνική παιδεία πνέει τα λοίσθια, ενώ η Βουλγαρία διδάσκει στην πατρίδα μας εξωτερική πολιτική σε σχέση με τα Σκόπια.

    Για να μπορέσει ένα κόμμα να ακούσει τα αιτήματα και τις ανάγκες των πολιτών μίας χώρας χρειάζεται πίεση. Και η πίεση στην Νέα Δημοκρατία αυτή την στιγμή ασκείται μόνον εξ αριστερών. Υπάρχει πολύ μεγάλη χρησιμότητα στην δημιουργία δεξιών κομμάτων υπό αυτήν την έννοια. Και η συνεργασία Τζήμερου-Κρανιδιώτη είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο Θάνος σπρώχνει τον Φαήλο στα οικονομικά δεξιότερα, ενώ αντιστρόφως ο Φαήλος σπρώχνει τον Θάνο στα κοινωνικά δεξιότερα.

    Αρκεί αυτό; Βεβαίως και δεν αρκεί. Είναι απαραίτητο στον χώρο της Δεξιάς να δημιουργηθεί κάτι πέρα από τα πρόσωπα και αυτό δεν είναι άλλο από την περίφημη παραταξιακή συνείδηση. Το κόμμα δεν είναι το τσιφλίκι του αρχηγού. Πρέπει να γίνει ένα εκτενές συνέδριο στο οποίο πρέπει να προσκληθούν όλοι οι παροικούντες την Δεξιά. Να ακουστούν με ευλαβική προσοχή όλες οι απόψεις και οι ανησυχίες ώστε να προκύψει ένας ιδεολογικός χάρτης με κόκκινες γραμμές, οι οποίες θα είναι το αποτέλεσμα αμοιβαίων υποχωρήσεων.

    Μόνον έτσι φτιάχνεις βάση για να κερδίσεις ένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, ακόμα και να εισέλθει ένα τέτοιο κόμμα στην Βουλή, θα είναι μία ακόμα θνησιγενής προσπάθεια όπως πολλές άλλες κατά την διάρκεια του παρελθόντος, που είτε χάθηκαν από τον εκλογικό χάρτη, είτε απορροφήθηκαν από την Νέα Δημοκρατία, χωρίς να μετατοπιστεί η τελευταία προς το δεξιότερο.

    Η πολυτέλεια του χρόνου μας τελείωσε. Οι προσωπικές διαφορές είναι πολυτέλειες. Οι εγωισμοί είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Ή με το Έθνος-Κράτος ή με την Παγκοσμιοποίηση. Ή θα διατηρήσουμε την εθνολογική μας σύσταση ή θα απορροφηθούμε από το ριζοσπαστικό Ισλάμ που ελέγχεται από τον Ερντογάν. Ή είμαστε με τον λαό ή είμαστε με τις ελίτ. Κάθε κόμμα ταυτότητας λοιπόν που συμμερίζεται αυτά τα διακυβεύματα πρέπει να προσέλθει στο τραπέζι των συζητήσεων. Το οφείλουμε στην Ελλάδα.

    Κατηγορία: