του Χρήστου Χαρίτου

Από την συνάντηση των Δολιανών φάνηκε ότι κάτι αλλάζει στην στρατηγική του ΠΑΣΟΚ. Στο πατρικό σπίτι του Κώστα Λαλιώτη ο κ. Σημίτης άκουσε τις "συμβουλές" του Λαλιώτη, συνοδεία των "επικοινωνιολόγων" του Κινήματος, του Πέτρου Ευθυμίου και του Γιάννη Πρετεντέρη. Οι δύο τελευταίοι ως δημοσιογραφικά τέκνα του Δ.Ο.Λ. και του κ. Λαμπράκη φημίζονται για την γνώση των παρασκηνίων της πολιτικής. Λίγο καιρό μετά τα Δολιανά, σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι ο νέος Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ. Να ελέγχει ουσιαστικά τις κομματικές οργανώσεις και την πολιτική δράση.

Ο Κώστας Λαλιώτης δεν είναι τυχαίος στο ΠΑΣΟΚ. Από τα ιδρυτικά μέλη, πρωτοστάτησε στην κομματική σφαγή των στελεχών της “Δημοκρατικής Αμυνας” το 1977 και στον πλήρη έλεγχο της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα, δημιούργησε δεσμούς στον τύπο με τον Πέτρο Κωστόπουλο και τον Δ.Ο.Λ. και ηγείται των προεκλογικών εκστρατειών του ΠΑΣΟΚ σε επικοινωνιακό επίπεδο.

Δύο είναι, έως σήμερα, τα σημεία της νέας στρατηγικής του Λαλιώτη και του ΠΑΣΟΚ:

• Επαναεπιβεβαίωση των διαχωριστικών γραμμών “Δεξιάς - Αριστεράς” σε ιστορικό, ιδεολογικό και κοινωνικό επίπεδο.
• Αμεση επίθεση στον Κων. Μητσοτάκη και στο παρελθόν της Ν.Δ. με τις κρυφές χρηματοδοτήσεις (υπόθεση Μαyο). Η στρατηγική είναι είτε να υπερασπισθεί τον Μητσοτάκη ο Κώστας Καραμανλής, οπότε ταυτίζεται μαζί του, είτε να σιωπήσει όπως και εσιώπησε, οπότε δημιουργείται ρήγμα στο εσωτερικό της Ν.Δ.

Η σκέψη όμως του Λαλιώτη πήγαινε πιο πέρα. Γνώριζε την οργανωτική αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, την αλληλοσφαγή των διαπλεκομένων, τις επικίνδυνες ισορροπίες με τα κοινοτικά πακέτα, την διαφθορά του δημοσίου τομέως, την φθορά της εξουσίας. Τις τελευταίες εκλογές το ΠΑΣΟΚ τις κέρδισε με 70.000 ψήφους διαφορά. Και αν δεν ήταν οι “ελληνοποιήσεις” και η συναίνεση του Καραμανλή τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Χρειάζεται λοιπόν να δεθεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία μέσω ευρυτέρων συμμαχιών με την Αριστερά. Το σχέδιο είναι καλά δομημένο στην σκέψη του κ. Λαλιώτη. Τα κόμματα της Αριστεράς μπορούν να δώσουν τα αποθέματα ψήφων που χρειάζεται το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο μισός ΣΥΝ είναι ήδη στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μπορεί οι ηγεσίες του ΣΥΝ, του ΔΗ.Κ.ΚΙ και του ΚΚΕ να αντιδρούν, αλλά τι θα πράξουν οι αριστεροί ψηφοφόροι, κουρασμένοι, απογοητευμένοι και δίχως δυνάμεις αντιστάσεως; Έως και οι Κωστόπουλος, Θεωνάς, Κοψίδης εγκατέλειψαν το ΚΚΕ και ομιλούν για μία “μεγάλη Αριστερά”, μη εξαιρουμένου του ΠΑ.ΣΟ.Κ!

Το μοντέλο διακυβερνήσεως της Αριστεράς στην Ευρώπη είναι αυτό που περιγράφει ο Λαλιώτης. Στη Γαλλία οι σοσιαλιστές κυβερνούν με το ΚΚΓ και τους οικολόγους. Στη Γερμανία οι σοσιαλιστές κυβερνούν με τους Πράσινους και κάνουν κυβέρνηση στο Βερολίνο με τους κομμουνιστές που έκτισαν το τείχος! Στην Ιταλία η Ελιά έχει την ίδια σύνθεση.

Ο Λαλιώτης λοιπόν όταν αναγγέλει το τέλος του δικομματισμού της μεταπολιτεύσεως και την εγκαθίδρυση, στη θέση του, του “Διπολισμού” ξέρει πολύ καλά τι λέει και τι πράττει. Γνωρίζει ότι το σημερινό ισοζύγιο “Κεντροαριστεράς - Κεντροδεξιάς” στην Ελλάδα είναι υπέρ της Αριστεράς σε ποσοστό 55-45, ανάλογα με την συγκυρία. Και αυτό δεν μπορεί να το ανατρέψει από μόνη της η Ν.Δ. Ετσι λοιπόν η δημιουργία δύο πόλων, ενός αριστερού και ενός δεξιού, με τα σημερινά δεδομένα θα δίνει την εξουσία στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την Αριστερά. Από εκεί και πέρα όλα είναι θέμα μοιρασιάς...

Η στρατηγική Λαλιώτη είναι στρατηγική νίκης και εξουσίας για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τι κάνει η Ν.Δ. για να την αντιμετωπίσει; Πηγαίνει ο κ. Καραμανλής στο συνέδριο της Ε.Δ.Α. και πλέκει το εγκώμιο της βιτρίνας του παρανόμου μηχανισμού του ΚΚΕ, προτείνει για υπερνομάρχη Αθηνών-Πειραιώς τον κ. Δρεττάκη, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και φλερτάρει με τον κ. Ρουπακιώτη στο Δ.Σ.Α. σε βαθμό που να αντιδράσει η Απογευματινή και ο κ. Κύρτσος.

Αυτοί οι τακτικισμοί του κ. Καραμανλή, πέραν του ότι είναι φαιδροί πολιτικώς, είναι αναποτελεσματικοί και δεν συνιστούν μία ολοκληρωμένη στρατηγική για την αντιμετώπιση του αριστερού πόλου που οικοδομεί ο κ. Λαλιώτης. Διότι αν δεν ανατραπεί το “κοινωνικό ισοζύγιο” Δεξιάς - Αριστεράς, όσες ομιλίες και αν κάνει ο κ. Καραμανλής σε αριστερά ακροατήρια δεν θα επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα.

Πως θα γίνει αυτό; Μόνο με την αυτόνομη ανάπτυξη του πατριωτικού κινήματος, του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ. Μπορεί αυτό να ακούγεται παράδοξο αλλά είναι η πραγματικότητα. Τα λαϊκά στρώματα της Αριστεράς μπορούν να συμπορευθούν με έναν πατριωτικό λόγο που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων και όχι των λαθρομεταναστών, που υπερασπίζεται το εθνικό κράτος από την Ε.Ε., που πιστεύει στην κοινωνική αλληλεγγύη.

Τα λαϊκά στρώματα της Αριστεράς δεν είναι διεθνιστικά, διότι ο μαρξισμός ήταν πάντα ένα ακριβό χόμπυ στο οποίο μόνο οι αστοί αριστεροί είχαν πρόσβαση. Οι ψηφοφόροι του ΔΗ.Κ.ΚΙ., του Παπαθεμελή ή του Μιχ. Χαραλαμπίδη είναι ευαίσθητοι σε θέματα εθνικής ταυτότητος και αντιμάχονται τον διεθνισμό της Αριστεράς. Σήμερα που η υπεράσπιση της πατρίδος ταυτίζεται με την υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από τις επιθέσεις της “Ομοσπονδιακής Ευρώπης”, μπορούν να κτισθούν συμμαχίες που έως χθες φάνταζαν αδύνατες.

Η Ν.Δ. εγκλωβισμένη στις καραμανλικές της παραδόσεις αδυνατεί να αρθρώσει έναν πατριωτικό πολιτικό λόγο. Αδυνατεί λοιπόν να οικοδομήσει μία ουσιαστική συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα που έχουν “εθνοκεντρικές πολιτικές καταβολές”, που χάνουν τις εργασίες τους από τους αλλοδαπούς, που αρνούνται την “πολυ-πολιτισμική” κοινωνία της “αριστερής ιντελλιγκέντσιας”.

Εδώ ακριβώς είναι η συνεισφορά του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ. Να αποδεσμεύσει κοινωνικές δυνάμεις από την Αριστερά και να τις κατευθύνει σε μία πατριωτική προοπτική, ανατρέποντας την κοινωνική ηγεμονία της Αριστεράς. Αν δηλ. υπάρξουν κοινωνικές ομάδες που αναζητήσουν διέξοδο στη σύζευξη του εθνικού με το κοινωνικό, την συμπόρευση με έναν σύγχρονο πατριωτικό λόγο που προστατεύει την αγορά εργασίας από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, που υπερασπίζεται τη λαϊκή κυριαρχία από τον Ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, τότε η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα θα αλλάξει. Τότε η στρατηγική Λαλιώτη θα αποτύχει στην πράξη και η “ευρύτερη Δεξιά” θα αποκτήσει ιδεολογική και κοινωνική ηγεμονία.

Η Ν.Δ. αδυνατεί να το καταλάβει αυτό. Για αυτό και πολεμάει λυσσαλέως το πατριωτικό κίνημα, ποδηγετώντας οτιδήποτε κινείται στα δεξιά της. Δεν θέλει να δει τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες που έφεραν την Δεξιά στην κυβέρνηση στην Ιταλία, την Αυστρία, τη Δανία και την Νορβηγία. Χώρες στις οποίες υπάρχουν κυβερνήσεις συνασπισμού μεταξύ κεντροδεξιών και εθνικιστικών κομμάτων.

Ποια θα είναι η επιλογή της Ν.Δ; Θα δει ολόκληρο το δάσος ή θα σκοντάψει στο πρώτο δένδρο; Θα συνεχίσει να πολεμά τον πατριωτικό χώρο; Προφανώς ναι! Διότι η Ν.Δ θεωρεί πιο σωστό να παρευρίσκεται στην κοπή της πίτας του κ. Μπίστη και της διεθνιστικής παρεούλας του από το να συνομιλήσει υπεύθυνα με τις πατριωτικές δυνάμεις της χώρας. Μόνο που αυτή την φορά οι Ελληνες πατριώτες έχουν Ηγεσία και πολιτική έκφραση. Εχουν τον Μάκη Βορίδη και το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Οι δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου είναι μόνο η αρχή!