Πολλές φορές στη ζωή σου μπορείς να αναρωτηθείς για την κατάντια ενός προσώπου και δη πολιτικού. Οι περισσότεροι εκ των πολιτικών διάγουν το βίο τους βάσει ωφελιμιστικών συμφερόντων, τα οποία προσπαθούν να τα καλύψουν μέσα από ένα ιδεολογικό μανδύα. Πλείστοι πολιτικοί στην πατρίδα μας ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
Εδώ όμως θα ασχοληθούμε λίγο με την περίπτωση ενός Ελληνοκυπρίου πολιτικού, του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού Νίκου Αναστασιάδη. Θυμάμαι όταν σπούδαζα στην Αγγλία πολλούς Κυπρίους εθνικιστές φοιτητές που ανήκαν στο ΔΗ.ΣΥ. να μου μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον Αναστασιάδη. Υιός στελέχους της Ε.Ο.Κ.Α. Β’, γνωστής Γριβικής οικογενείας, νεαρός βουλευτής τότε με «εθνικιστικές θέσεις», εθεωρείτο αυτός που θα οδηγήσει το πατριωτικό κίνημα της Κύπρου ξανά σε ανοδική πορεία.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ο Αναστασιάδης από απλός βουλευτής έγινε ο ηγέτης του ΔΗ.ΣΥ. και διάδοχος του Κληρίδη στη δεξιά παράταξη της Κύπρου. Όλα αυτά τα χρόνια ο Αναστασιάδης έδινε δωρεάν μαθήματα πατριωτισμού. Υπερασπιστής της κληρονομιάς του Γρίβα και της ΕΟΚΑ, αναφωνούσε συνθήματα όπως «ουκ την πατρίδα ελλάτω παραδώσω», «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια» κλπ.
Σήμερα ο ίδιος άνθρωπος αποκαλεί περιφρονητικά «φουστανελάδες» όσους αντιτίθονται στο σχέδιο Ανάν, και συμπορεύεται με τον κομμουνιστή κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Παπαπέτρου στο ότι «η Κύπρος δεν είναι θεοκρατικό κράτος», επειδή η Εκκλησία της Κύπρου πήρε θέση κατά του σχεδίου! Έως και ο αρχηγός του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ αντιμετωπίζει την οργή του κ. Αναστασιάδη όταν αναφέρεται στα κακώς κείμενα του σχεδίου.
Καθημερινώς ο Αναστασιάδης κατρακυλάει στο τέλμα της εθνικής υποτέλειας. Σε λίγο οι μόνοι που θα υπερασπίζονται το σχέδιο Ανάν θα είναι ο Αναστασιάδης και τα συντρόφια της «Εργατικής Δημοκρατίας», του Κυπριακού ΣΕΚ (πρώην ΟΣΕ). Προκειμένου να χριστεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας (;) ο κ. Αναστασιάδης είναι ικανός να υποδυθεί οποιοδήποτε ρόλο του αναθέσουν οι ξένοι προστάτες της Κύπρου.
Η πορεία του Αναστασιάδη έχει απογοητεύσει πολλούς Ελληνοκύπριους πατριώτες. Η εθνική αντίσταση στην Κύπρο δεν είναι όμως τα στελέχη του ΔΗ.ΣΥ. Είναι ο Νίκος Κουτσού και οι Νέοι Ορίζοντες, είναι η Εκκλησία, είναι όλοι οι Ελληνοκύπριοι πατριώτες που δεν θέλουν να θάψουν τις Ελληνικές σημαίες, ούτε να κάψουν τα μαθητικά τους τετράδια στα οποία ζωγράφιζαν τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Απέναντι στον ενδοτισμό του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ θα ξανατραγουδήσουμε «1η τ’ Απρίλη και αρχινά το μέγα πανηγύρι…». Καλό αγώνα!