του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου
Προέδρου της Ν.Ε.Μ.

Έχω ακούσει πολλές φορές, ακόμα και από στόματα Εθνικιστών, το επιχείρημα: «γιατί να αγωνιστούμε για την Κύπρο, όταν στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι Κύπριοι είναι βολεμένοι και δεν τους ενδιαφέρει ο αγώνας για την απελευθέρωση»; Ομολογώ ότι και εμένα με βασάνισε πολλές φορές τούτο το ερώτημα. Ιδιαίτερα επισκεπτόμενος πέρυσι το καλοκαίρι την Κύπρο, και βλέποντας την ευμάρεια, το υψηλό επίπεδο ζωής, τις ωραίες καλοκαιρινές διακοπές των Κυπρίων και την αδιαφορία της μεγάλης πλειοψηφίας τους για το Εθνικό ΜΑΣ θέμα, έφτασα σε σημείο αγανάκτησης.

Ψάχνοντας μέσα μου, κατάλαβα ότι τούτη η αγανάκτηση, ήταν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που ένιωθα και για τούς κατοίκους του μίζερου προτεκτοράτου που φέρει το όνομα «Ελλάς». Γι' αυτούς που ξέχασαν την Μακεδονία πολύ νωρίτερα από τα 10 χρόνια που προέβλεψε ο Μητσοτάκης. Για αυτούς που κατάπιαν τον θάνατο τριών Ελλήνων αξιωματικών στα Ίμια, το γκριζάρισμα του Αιγαίου, και την προκλητικότητα του Τουρκικού επεκτατισμού, υπερψηφίζοντας εκείνους που είπαν ευχαριστώ στους Αμερικάνους (μη ξεχνούμε ότι στην Κάλυμνο μετά τα Ίμια, το ΠΑΣΟΚ άγγιξε το 50%). Είναι η ίδια αγανάκτηση που νιώθω για εκείνους που ρουφάνε μέχρι και το τελευταίο λεπτό τηλεοπτικής μετάδοσης της Φάρμας, του Big Brother και του Bar, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες μηνύματα ψηφοφορίας, και εν συνεχεία διαμαρτύρονται για την κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης και του πολιτιστικού μας επιπέδου (έτσι, για να το παίξουν και ψιλοκουλτουριάριδες). Είναι η ίδια αηδία που νιώθω για αυτούς που κατέβηκαν στα συλλαλητήρια για τις ταυτότητες, και μετά από δύο χρόνια ψηφίσαν δαγκωτό εκείνον που τους χαρακτήριζε φασίστες και γελοίους, προκειμένου να μην παρεκκλίνουν της κομματικής γραμμής του μαντριού τους. Για εκείνους που προτιμούν τον Αλβανό από τον Έλληνα εργάτη, προκειμένου να γλιτώσουν ένα πεντοχίλιαρο (τόσο στοιχίζει ο πατριωτισμός τους), αλλά διαμαρτύρονται για την άνοδο της εγκληματικότητας, της ανεργίας και της ανασφάλειας. Είναι ίσως και η ίδια λύπη που νιώθω για έναν λαό που είναι δημογραφικά ο γηραιότερος των Βαλκανίων, που δεν γεννάει, που πεθαίνει, ακριβώς επειδή δεν έχει την θέληση να ζήσει...

Μοιραία λοιπόν γεννιέται το ίδιο ερώτημα: «γιατί να αγωνιστώ για την Ελλάδα, την στιγμή που στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες, είναι αδιάφοροι, μίζεροι, σκλάβοι ενός παλαιοκομματικού κατεστημένου που πουλάει την Πατρίδα τους και εκείνοι το συντηρούν για να διατηρήσουν ή να βρουν μία βολική θεσούλα στο δημόσιο»;

Ο Εθνικιστής αγωνίζεται, δίνει τον χρόνο του, την σκέψη του, την δύναμή του κι αν χρειαστεί και τη ζωή του, για το Έθνος και την Πατρίδα του. Έθνος είναι η διαχρονική οντότητα του λαού. Οι γενιές που πέρασαν, που υπάρχουν και που θα έρθουν. Πατρίδα είναι η γη των Πατέρων μας. Τούτη η γη που έχει θαμμένα τα ιερά, τα μνημεία και τα κόκαλα της Φυλής μας. Που ποτίσθηκε και καθαγιάσθηκε από τον ιδρώτα και το αίμα του Έθνους μας. Δεν αγωνιζόμαστε ούτε για εκείνους τους Κύπριους που βολευτήκανε, ξεχάσανε και μπορούν να ζούνε άνετα βλέποντας στον Πενταδάκτυλο την τούρκικη σημαία, ούτε για εκείνους τους Ελλαδίτες που εδραιωθήκανε στο δημόσιο από τα ρουσφέτια, που ασχολούνται νυχθημερόν με το «φαινόμενο 'Ασπα» και δεν τους νοιάζει αν ξεπουλιέται η Πατρίδα τους, αν ο Ελληνικός λαός σε μερικά χρόνια θα είναι μειονότητα μέσα στην Ελλάδα και αν η Θράκη και το Αιγαίο γίνονται Τουρκικά.

Το Έθνος πάνω από όλα είναι κοινότητα συνειδήσεων, και όσοι δεν έχουν Εθνική συνείδηση, εκ των πραγμάτων θέτουν εαυτούς εκτός Εθνικού συνόλου. ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ. Αυτοί που αγωνίζονται για την Πατρίδα, αυτοί που την έννοια Πατριωτισμός την έχουν τρόπο ζωής και όχι διακοσμητική ταμπέλα, όλοι αυτοί που δεν θέλουν να γίνουν «Παγκόσμιοι πολίτες» αλλά να παραμείνουν Έλληνες. Το Έθνος είναι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με τους υπερασπιστές της Πόλης και όχι οι εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων που λιποτάκτησαν κρυπτόμενοι στα μοναστήρια. Το Έθνος είναι ο Παπαφλέσσας με τους επαναστάτες του και όχι οι τσιφλικάδες και οι δούλοι ψυχή τε και σώματι που δεν ήθελαν να διαταραχθούν οι σχέσεις με τους Τούρκους αφέντες. Το Έθνος σήμερα είναι οι Εθνικιστές, συνειδητοί ή μη. Αυτοί που βάζουν την Ελλάδα πάνω από όλα τα πράγματα της ζωής τους.

Φέτος τα Χριστούγεννα ξανακατέβηκα στην μεγαλόνησο, και θέλησα να ψάξω για την άλλη Κύπρο. Για την Κύπρο που αντιστέκεται. Για την Κύπρο που έχει γεμίσει τους τείχους και τις κολόνες της Λευκωσίας με το ΟΧΙ κατά του σχεδίου Ανάν. Για την Κύπρο των 17 ετών που καταλαμβάνει το Λανίτειο Λύκειο διαμαρτυρόμενη για την υποχωρητικότητα των πολιτικών, που οργανώνει συναυλίες κατά της υποταγής, που σεργιανά τους δρόμους της Λεμεσού με δεκάδες Ελληνικές σημαίες. Αλλά και για την Κύπρο της αγχόνης, των φυλακισμένων μνημάτων, των εκατοντάδων τάφων πολεμιστών, των οδοφραγμάτων της Πράσινης Γραμμής που φέρουν κρεμασμένες εικόνες της Αγίας Σοφίας, των μοναδικών ηρώων που γέννησε η γενιά μου (Ισαάκ - Σολωμού).

Για αυτή την Κύπρο παλεύουμε συναγωνιστές, γιατί αυτή είναι ένα κομμάτι της Πατρίδας και της καρδιάς μας. Για τους μαθητές που σκεπασμένοι με τον δικέφαλο τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά». Διότι ξέρουμε ότι αυτοί είναι το Έθνος.