του Γιώργου Αναγνώστου

Παρακολούθησα το μεγαλύτερο μέρος της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης στις 4 Ιουνίου στην Βουλή και αποκόμισα την εντύπωση ότι άκουσα παλιά γνώριμα τραγούδια.

Η Κυβέρνηση δια του «φευγάτου» πρωθυπουργού κατηγορούσε την αντιπολίτευση ότι ... αυτή ευθύνεται για όλα τα κακώς κείμενα (οποία αυτοκριτική διάθεση!), ότι υπονομεύει το κυβερνητικό εκσυγχρονιστικό «έργο» μίας επταετίας με το να κινδυνολογεί, κατέστησε δε σαφές ότι όλα βαίνουν ομαλώς και προς ένα μέλλον ρόδινο για τους Έλληνες. Εξέφρασε, τέλος, την απορία ... γιατί άραγε οι άλλοι δεν το βλέπουν αυτό...

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση εξέθεσε τα κατά την κρίση της κακώς κείμενα, κατηγόρησε (σωστά) τον πρωθυπουργό ότι έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα και τελικώς ανάλωσε ο κ. Καραμανλής το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του στα διαπλεκόμενα με την κυβέρνηση συμφέροντα (για τα όσα γράφει ο κ. Κύρτσος στο βιβλίο του εξακολουθεί ενόχως να σιωπά), την γνωστή ανακατανομή του πλούτου μέσω ΧΑΑ και τους ... πυθμένες των δεξαμενόπλοιων. Πράγματα σωστά, αλλά γνωστά και χιλιοειπωμένα.

Το ΚΚΕ και ο προσφάτως οικολογικώς αναβαπτισθείς ΣΥΝ, ως αναμενόμενο, κατηγόρησαν τους δύο παραπάνω για τα δεινά του τόπου, «ακριβοδίκαια» ισοκατανέμοντάς τους τις ευθύνες. Έριξαν και μερικές «ψιλές» στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς προστάτες μας, έτσι για να μην ξεχνάμε. Δηλαδή, «τι έχεις Γιάννη, τι είχα πάντα».

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, η συζήτηση δεν ξεπέρασε τα όρια του προβλήματος διαχείρισης κυρίως οικονομικών ζητημάτων και προβλημάτων διαφάνειας, που ναι μεν είναι υπαρκτά και απασχολούν σοβαρά τον Έλληνα πολίτη, αυτόν που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, τον μικροσυνταξιούχο, τον χαμηλόμισθο, τον αγρότη, τον ακόμη άστεγο σεισμόπληκτο από τους προ δεκαετίας σεισμούς της Καλαμάτας (!), τον άνεργο, τον απολυόμενο κ.λπ., κ.λπ., όμως δεν είναι ούτε τα μόνα, ούτε ίσως τα κύρια προβλήματα αυτά σε αυτήν την χώρα.

Δεν ακούστηκε ούτε λέξη για τα μεγάλα Εθνικά προβλήματα, την άκρατη και δίκην εισβολής μετανάστευση που ευθύνεται και για την αύξηση της ανεργίας, αλλά και γι' αυτήν της εγκληματικότητας, για την αντιμετώπιση της οποίας επίσης δεν ακούσαμε τίποτε. Εν παρενθέσει, γνωστή έγινε η εισήγηση της Ελληνίδας Επιτρόπου, κ. Διαμαντοπούλου, για την παροχή δικαιώματος ψήφου στους μετανάστες, χωρίς βεβαίως να ερωτηθεί ο Έλληνας πολίτης αν συμφωνεί με κάτι τέτοιο. Κλείνει η παρένθεση. Σιωπή και στο θέμα των ναρκωτικών. Πώς σκέφτεται ο κ. Καραμανλής να αντιμετωπίσει τους λαθρεμπόρους του θανάτου διαφόρων αποχρώσεων (λευκού, μαύρου κ.λπ.);

Περίπου έξι ώρες ομιλιών χωρίς να ακουστεί λέξη «για την ταμπακέρα». Και όμως, αν η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν είχε περιορισθεί στο να μας πείσει ότι εκείνη θα είναι καλύτερη στην διαχείριση από ό,τι η κυβέρνηση, αν μας είχε πει πού διαφοροποιείται από την κυβέρνηση στα Ελληνοτουρκικά, την λαθρομετανάστευση, την ανόρθωση του χαμένου εθνικού μας γοήτρου, τότε θα έλεγα ότι δεν έχασα την ώρα μου ακούγοντας τα ίδια και τα ίδια. Τότε ίσως με είχε πείσει ότι αυτή «έχει την λύση». Δεν το έκανε, δυστυχώς, διότι προφανώς δεν την έχει την λύση. Διότι και στα βασικά θέματα Εξωτερικής πολιτικής και 'Αμυνας δεν διαφοροποιείται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Μέσα μου έμεινε το ίδιο κενό. Το κενό του εθνικού οράματος, της εξόδου της ταλαίπωρης Πατρίδας από την επαίσχυντη πολιτική του ενδοτισμού, την θέση του απλού εκτελεστή εντολών. Δεν νιώθω ότι με την ΝΔ κυβέρνηση θα είμαι ασφαλέστερος από την εισαγόμενη και μη εγκληματικότητα. Δεν χρειαζόμαστε άλλους διαχειριστές-λογιστές. Πατριώτες πολιτικούς χρειαζόμαστε και αυτούς δεν τους είδα στο Κοινοβούλιο.