Του Ιωάννη Κουριαννίδη του Χαραλάμπους, κατοίκου Θεσσαλονίκης, οδός Βασ. Ηρακλείου 40, με την ιδιότητά του ως επικεφαλής της Δημοτικής Κινήσεως «Μέτωπο για τη Θεσσαλονίκη».

1. Απάντων των μελών της Συγκλήτου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,
2. Παντός ετέρου υπευθύνου.

Θεσσαλονίκη, 26 Ιουνίου 2003

Την 21η Ιουνίου 2003, ομάδα κακοποιών στοιχείων πραγματοποίησε πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης επί της οδού Εγνατίας, με πρόσχημα την συμμετοχή στις διαδηλώσεις που είχαν προγραμματιστεί τις απογευματινές ώρες της ως άνω ημέρας από διαφόρους κοινωνικούς φορείς και οργανώσεις ως αντίδραση στην από 19/6 έως 22/6 πραγματοποιηθείσα Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαικής Ένωσης στην Χαλκιδική. Τα άτομα αυτά, περίπου 1500-2000, απρόκλητα και προσχεδιασμένα, δημιούργησαν πρωτοφανή σε έκταση και βιαιότητα επεισόδια, προέβησαν δε σε πυρπολήσεις και φθορές δεκάδων καταστημάτων και αυτοκινήτων, στην ρίψη δεκάδων βομβών μολότοφ, επιτέθηκαν στις αστυνομικές δυνάμεις, κατέστρεψαν περιουσίες πολιτών, και προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές τόσο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης επί της οδού Εγνατίας, Αγίας Σοφίας και των παραπλεύρων τους, όσο και εντός του χώρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στον οποίο είχαν ήδη καταλύσει και κατασκηνώσει αρκετές ημέρες πριν από την 21/6/2003 και εις τον οποίο κατέφυγαν όταν καταδιώχθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Μετά δε τις εκτεταμένες καταστροφές που προκάλεσαν τα ως άνω εγκληματικά στοιχεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ο πανεπιστημιακός χώρος,και συγκεκριμένα ο περιβάλλων την Θεολογική και Φιλοσοφική Σχολή λειτούργησε ως άσυλο, καταφύγιο και ορμητήριο για τα άτομα αυτά, και συνεχίστηκαν οι επιθέσεις τους κατά των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες αδυνατούσαν λόγω του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου να επέμβουν εντός του χώρου του Πανεπιστημίου προς αποκατάσταση της τάξης, προκαλώντας παράλληλα σημαντικές υλικές ζημιές και φθορές στην πανεπιστημιακή περιουσία.

Οι μηνυόμενοι συνήργησαν με την ιδιότητά τους ως μελών της Συγκλήτου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης άμεσα σε σωρεία ποινικώς κολάσιμων πράξεων, την διάπραξη των οποίων πρέπει να διερευνήσει ο κ. εισαγγελεύς, και οι οποίες προκλήθηκαν, ως προαναφέρθη, από κακοποιά στοιχεία στην πόλη της Θεσσαλονίκης το απόγευμα του Σαββάτου 21/6/2003 στις οδούς Εγνατία, Αγίας Σοφίας, σε παραπλεύρους αυτών, και εντός του χώρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η άμεση συνέργεια των μηνυομένων συνίσταται στην παραχώρηση χώρων του Πανεπιστημίου, συγκεκριμένα του κτιρίου της Θεολογικής Σχολής και των γύρω χώρων, καθώς και άλλων κτιρίων, στους αυτουργούς των εγκλημάτων αυτών. Οι αυτουργοί των εγκλημάτων, βρήκαν χώρο για την προετοιμασία τους, προστατευμένο από την επέμβαση της δημόσιας αρχής, λόγω των διατάξεων περί Πανεπιστημιακού Ασύλου, σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 5 έως 8 ν. 1268/82. Θεμελιώνεται δε τουλάχιστον ενδεχόμενος δόλος των μελών της Συγκλήτου, διότι και αυτοί, όπως και όλη η πόλη, γνώριζαν τουλάχιστον ως ενδεχόμενα, αν όχι ως βέβαια, τα γεγονότα που θα επακολουθούσαν στη διάρκεια των διαδηλώσεων, τα οποία είχαν συμβεί επανειλημμένως σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές πόλεις που φιλοξενούσαν συνόδους αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων αντίστοιχων σε πολιτική σημασία με τη σύνοδο κορυφής της 19-22/6/2003.

Η γνώση αυτών των ενεργειών τουλάχιστον ως ενδεχόμενη, αποδεικνύεται από τα συνεχή δημοσιεύματα του τύπου και τις επανειλημμένες ανταποκρίσεις των τηλεοπτικών διαύλων, στα οποία, μέρες πριν από την πραγματοποίηση των καταστροφών, αναφέρονταν ότι το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και συγκεκριμένα η Φιλοσοφική και η Θεολογική Σχολή, είχε μετατραπεί σε «στρατηγείο» των αυτοαποκαλούμενων "αναρχικών αντιεξουσιαστικών ομάδων", οι οποίες επιπλέον συνεχώς διακήρυτταν την πρόθεσή τους για πρόκληση επεισοδίων, ήταν δε επανειλημμένες οι αναφορές σε μαζική κατασκευή βομβών «μολότοφ» εντός του Πανεπιστημιακού χώρου. Αποδεικνύεται επίσης η γνώση του ενδεχομένου, τουλάχιστον, των ενεργειών, από την οχύρωση των περισσοτέρων καταστημάτων του κέντρου από τους καταστηματάρχες. Δεν είναι δυνατόν τα μέλη της Συγκλήτου να μη γνώριζαν αυτό που όλη η πόλη γνώριζε. Αυτό που όλοι υποψιάζονταν ή γνώριζαν θετικά, ότι δηλαδή στο Πανεπιστήμιο φτιάχνονταν τις προηγούμενες των διαδηλώσεων ημέρες εκατοντάδες βόμβες μολότοφ και ότι από εκεί θα ξεκινούσε η εκστρατεία καταστροφής της πόλης.

Η αντικειμενική υπόσταση της άμεσης συνέργειας στα εγκλήματα θεμελιώνεται όχι μόνον στη διενέργεια της παραπάνω θετικής πράξεως, αλλά και στην ανοχή που επέδειξαν τα μέλη του παραπάνω Πανεπιστημιακού οργάνου εν συνεχεία, όταν ήδη είχαν ξεκινήσει τα επεισόδια, οπότε οι αυτουργοί βρήκαν άσυλο εντός της Πανεπιστημιουπόλεως από την καταδίωξη της αστυνομικής αρχής, συνεχίζοντας την πρόκληση εκρήξεων και άλλων βιαιοτήτων. Όπως μάλιστα έγινε γνωστό από τα μέσα ενημέρωσης, η Σύγκλητος βρισκόταν σε διαρκή συνεδρίαση κατά τη διάρκεια των επεισοδίων αυτών. Δεν ήρε, όμως, το άσυλο κατά τις διατάξεις του άρθρου 2 ν. 1268/82, όπως είχε δικαίωμα μεν, σύμφωνα με το νόμο αυτόν, ιδιαίτερη νομική υποχρέωση δε, σύμφωνα με τη θέση της ως διοικητικού οργάνου, ταγού της νομιμότητας.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε την περιουσία του, ταγμένη από το υστέρημά του για να καταρτίζονται οι νέοι Έλληνες επιστήμονες, στα χέρια των αρμοδίων οργάνων, στα χέρια της Συγκλήτου και των εκάστοτε μελών της. Δεν δικαιούται η Σύγκλητος να παραχωρεί ενεργητικά και να ανέχεται παθητικά να καθίσταται η περιουσία αυτή έρμαιο εγκληματιών, οι οποίοι, όπως απέδειξαν με τις πράξεις τους, είχαν σκοπό να κάψουν ολόκληρο το κέντρο της πόλης, αν δεν εμποδίζονταν από την αστυνομική αρχή. Η Σύγκλητος είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει να γίνει η Πανεπιστημιούπολη άντρο εγκληματιών, από το οποίο ξεκίνησε οργανωμένη επιχείρηση καταστροφής του εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης.

Πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι οι αυτουργοί των ανωτέρω πράξεων προέβησαν σε απρόκλητες φθορές και του χώρου του Πανεπιστημίου, στις οποίες επίσης συνήργησαν με τις ανωτέρω πράξεις τους και παραλείψεις τους οι μηνυόμενοι. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις του τύπου, τις επόμενες ώρες μετά την καταστροφή, η Σύγκλητος περιορίστηκε να αποστείλει εκπροσώπους της για να παραλάβει τα κλειδιά των Σχολών, από τους επικεφαλής των ως άνω κακοποιών στοιχείων, γεγονός το οποίο, κατά την κοινή λογική, θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι υπήρχε προσυνεννόηση για την παραχώρηση του χώρου.

Η ηθική απαξία των πράξεων και παραλείψεων των μελών της Συγκλήτου είναι πολύ μεγαλύτερη από την ηθική απαξία των αυτουργών των πράξεων αυτών. Τα μέλη της Συγκλήτου του Α.Π.Θ. αποτελούν την πρωτοπορία της πνευματικής ηγεσίας της πόλης. Δεν έχουν το δικαίωμα να παραμένουν αδρανή, πολύ περισσότερο δε να υποθάλπτουν με θετικές τους ενέργειες και παραλείψεις την δράση εγκληματικών στοιχείων, υπό την επίκληση της ανάγκης προστασίας του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου, στην ουσία όμως προκαλώντας την πλήρη καταστρατήγησή του. Δεν έχουν το δικαίωμα αυτό, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι φορείς παροχής ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ και ότι αυτό το παράδειγμα παιδείας που δίδουν στον ελληνικό λαό είναι, το λιγότερο, αξιοκατάκριτο.

Επειδή τα στην παρούσα αναφερόμενα πραγματικά περιστατικά πολλάκις δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες τόσο του τοπικού όσο και του Αθηναϊκού τύπου, κατά το χρονικό διάστημα έως και την πραγματοποίηση της συνόδου κορυφής. Επίσης έλαβαν χώρα πολλαπλές ανταποκρίσεις στα τηλεοπτικά μέσα μαζικής ενημερώσεως, στις οποίες πολλές ημέρες πριν από την πραγματοποίηση των επεισοδίων είχε επισημανθεί τόσο το γεγονός της προπαρασκευής βομβών «μολότωφ» εντός του χώρου του Πανεπιστημίου, όσο και το γεγονός ότι ο Πανεπιστημιακός χώρος είχε μετατραπεί σε "στρατηγείο", άσυλο και ορμητήριο των αυτουργών των ως άνω αναφερομένων εγκλημάτων υπό την ανοχή των μηνυομένων.

Επειδή τα στην παρούσα αναφερόμενα πραγματικά περιστατικά αποδεικνύονται με πλήθος δημοσιευμάτων και εγγράφων, τα οποία πρόκειται να προσκομίσω ενώπιον της Δικαιοσύνης οποτεδήποτε κληθώ, αποτελούν δε αδικήματα, τα οποία τιμωρούνται κατά τον Ποινικό Κώδικα.

Επειδή ως υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Μέτωπο για τη Θεσσαλονίκη» υπέστην σοβαρή ηθική βλάβη από την εικόνα καταστροφής της πόλεως, παρίσταμαι δε ως πολιτικώς ενάγων στο επικείμενο Ποινικό Δικαστήριο για το ποσόν των 30 ευρώ, με τη ρητή επιφύλαξη προσφυγής μου στα Πολιτικά Δικαστήρια για την επιδίκαση παντός περαιτέρω ποσού.

Επειδή προβαίνω στην κατάθεση της παρούσας μηνυτηρίου αναφοράς ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, επικεφαλής του συνδυασμού «Μέτωπο για τη Θεσσαλονίκη» κατά τις δημοτικές εκλογές του 2002, με τη βεβαιότητα, ότι τα αισθήματα αγανάκτησης και οργής που ξεχειλίζουν αυτή τη στιγμή μέσα μου για την καταστροφή των περιουσιών αθώων ανθρώπων, για την απόπειρα καταστροφής ολόκληρου του κέντρου της Θεσσαλονίκης, αισθήματα άμεσα σχετιζόμενα με την επίμεμπτη και ποινικώς κολάσιμη στάση της διοικήσεως του Πανεπιστημίου, ανταποκρίνονται στα αισθήματα της παμψηφίας του λαού της Θεσσαλονίκης.

με την ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου

Την κατά νόμον παραδειγματική τιμωρία των μηνυομένων και παντός ετέρου υπευθύνου.

Πληρεξούσιο και αντίκλητο δικηγόρο μου ορίζω τον Δικηγόρο Θεσσαλονίκης Γεώργιο Χασιώτη (Α.Μ. 5587), κάτοικο Θεσσαλονίκης, Φράγκων 12.

Παρακαλώ, όπως μου χορηγήσετε επικυρωμένο αντίγραφο της παρούσης.