Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7 Ιουνίου 2003 στην κεντρική αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κωνσταντινουπολιτών (Δημ.Σούτσου 46 & Λ.Αλεξάνδρας), η πρώτη ημερίδα του Τμήματος Γυναικών του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ με θέμα "Η Ελληνίδα απέναντι σε προβλήματα της σύγχρονης πραγματικότητας". Την παρουσίαση της εκδηλώσεως είχε η υπεύθυνη του Φοιτητικού Τμήματος Κασσάνδρα Σιβριδάκη.

Στο καλοσώρισμά της η υπεύθυνη του Τμήματος Γυναικών κ. Ελίνα Μαστέλλου - Γιαννάκενα τόνισε: «Τα θέματα όπως θα ακούσετε σε λίγο, θίγουν απλώς τα προβλήματα και δίνουν το έναυσμα για περαιτέρω σκέψεις, προβληματισμούς και έρευνες. Δεν είναι δυνατό να αναλυθούν, να συζητηθούν και να ολοκληρωθούν εδώ. Κάνουμε όμως μια μικρή ενημέρωση και αρχή, ξεκινώντας από το μείζον δημογραφικό πρόβλημα». Στην συνέχεια παρουσιάστηκαν οι παρακάτω εισηγήσεις:

1. Ελίνα Μαστέλλου - Γιαννάκενα: «Γυναίκα και Δημογραφικό πρόβλημα».
2. Λίνα Συμεωνίδου - Αντωνίου: «Οι αμβλώσεις, οι ανύπαντρες μητέρες και η εγκληματική κρατική ολιγωρία».
3. Κασσάνδρα Σιβριδάκη: « Γυναίκα και Ανεργία».
4. Θεοφανώ Μιχαλοπούλου: «Γυναίκα και εγκληματικότητα».
5. Ελίνα Μαστέλλου - Γιαννάκενα: «Η γυναίκα στους αγώνες και την πολιτική».

Τελευταίος ομιλητής της βραδιάς ήταν ο πρόεδρος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ κ. Μάκης Βορίδης, ο οποίος εξήρε την πρωτότυπη για τον εθνικιστικό χώρο πρωτοβουλία του Τμήματος Γυναικών. Επισήμανε τα κοινά προβλήματα που απαιτούν την αρμονική συμβίωση και συνεργασία των δύο φύλων. Στην συνέχεια ο κ. Βορίδης αναφέρθηκε στην πορεία του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ και την ανάπτυξη της εθνικής αντιπολιτεύσεως μέσα στην ελληνική κοινωνία, καταλήγοντας στην σημασία της συμμετοχής των Ελληνίδων στον αγώνα αυτόν.

Επίσης παρευρέθηκαν τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου Θεοδόσης Αθανασάς, Ιωάννης Γιαννάκενας, Ιωάννης Παναγιωτακόπουλος και Χρήστος Χαρίτος. Η ημερίδα έκλεισε, όπως άλλωστε όλες οι εκδηλώσεις του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, με τον Εθνικό Ύμνο. Όλες οι εισηγήσεις των συναγωνιστριών ακολουθούν παρακάτω.

Φίλες και φίλοι με ιδιαίτερη χαρά, σας καλωσορίζω απόψε στην Ημερίδα που οργάνωσε το Τμήμα Γυναικών του Ελληνικού Μετώπου, με σκοπό την ενημέρωση σε μερικά από τα πιο καυτά θέματα που απασχολούν σήμερα την ελληνική κοινωνία και άπτονται των γυναικείων προβλημάτων και ευαισθησιών. Η παρουσία σας μας τιμά εξαιρετικά. Χαιρετίζουμε την παρουσία του Προέδρου του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ κ. Μάκη Βορίδη. Παρευρίσκονται επίσης ο υποψήφιος Δήμαρχος Πειραιώς του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ κ. Χρήστος Χαρίτος. Σας ευχαριστούμε όλους.

Κατά την Ευαγγελική ρήση, κάποτε ένας άρχοντας κάλεσε ορισμένους φίλους του σε δείπνο. Μα εκείνοι του απάντησαν πως είναι απασχολημένοι. Ο ένας είχε αγοράσει έναν αγρό και ήθελε να τον επισκεφθεί. Κάποιος άλλος είπε πως αγόρασε ζεύγος βοών και ήθελε να το δοκιμάσει. Κάποιος τρίτος είπε παντρεύτηκα και τέλος πάντων κάπως έτσι και σήμερα, πολλοί είχαν να κάνουν κάτι διαφορετικό, Σάββατο απόγευμα και σχολικές εκδηλώσεις, γάμοι και βαπτίσεις είναι στο φόρτε τους! Τι να κάνουμε! Ωστόσο ευχαριστούμε θερμά εσάς που ήρθατε και μας τιμήσατε με την παρουσία σας και που είμαστε για σας, η πρώτη επιλογή.

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τις φίλες κ. Λίνα Συμεωνίδου - Αντωνίου, την κ. Θεοφανώ Μιχαλοπούλου, την κ. Σούλα Λουκά, την κ. 'Αννα Αγγελή και βέβαια την κ. Κασσάνδρα Σιβριδάκη που παρουσιάζει την εκδήλωση, που με την βοήθεια και τους πνευματικούς κόπους όλων τους στήθηκε τούτη η ημερίδα.

Τα θέματα όπως θα ακούσετε σε λίγο, θίγουν απλώς τα προβλήματα και δίνουν το έναυσμα για περαιτέρω σκέψεις, προβληματισμούς και έρευνες. Δεν είναι δυνατό να αναλυθούν, να συζητηθούν και να ολοκληρωθούν εδώ. Κάνουμε όμως μια μικρή ενημέρωση και αρχή, ξεκινώντας από το μείζον δημογραφικό πρόβλημα.

Το δημογραφικό είναι ένα πρόβλημα το οποίο απλώνεται, καταλαμβάνοντας ολοένα και περισσότερο χώρο καθημερινά στην πατρίδα μας. Αυτό αποδεικνύεται από εκατοντάδες στατιστικές που δημοσιεύονται σε εφημερίδες και περιοδικά. Πίνακες για τη μείωση των γεννήσεων και από το 1996 αντίστροφη μέτρηση με την υπεροχή των θανάτων. Πίνακες των φορολογικών δηλώσεων ανάλογα με τα οικογενειακά βάρη των φορολογουμένων και τον αριθμό των μελών της οικογενείας των. Πίνακες, στατιστικές και άρθρα στη διάθεση κάθε ερευνητή. Λίγο πολύ είναι γνωστά σε όλους μας. Ωστόσο, μη κομίζοντας γλαύκα εις Αθήνας, έρχομαι να προσθέσω στα πιο πάνω, μια οπτική από μια γυναικεία ματιά, που βιώνει την ιδεολογία και κοσμοθεωρία του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ.

Το πρόβλημα βεβαίως υπάρχει σε εξέλιξη τα τελευταία 30 χρόνια. Τι είναι αυτό πού έκανε την ελληνική οικογένεια, η οποία μόχθησε από τις αρχές της δεκαετίας του '50 να ξαναχτίσει την Ελλάδα και να της δώσει καινούριους ΄Έλληνες, να κάνει τέτοια στροφή; Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου κι επαρχίας άρχισε σταδιακά τόσο με την εξωτερική, όσο και με την εσωτερική μετανάστευση.

Ταυτόχρονη πάλη των οικογενειών για οικονομική ανάκαμψη και δημιουργία, έφερε την γυναίκα μητέρα και νοικοκυρά να επωμίζεται και το βάρος της εργασίας έξω από το σπίτι. Σταδιακά η μεγάλη πόλη, ο στόχος για την πρόοδο της οικογένειας και τη συσσώρευση αγαθών, η ανάγκη για επιβεβαίωση του μόχθου και αναγνώριση της προσωπικότητας της, οδήγησαν την γυναίκα σε μονοπάτια που δεν είχε αρχικά καν υποψιασθεί. Τελικά η παρακμή του Δυτικού πολιτισμού και η επίσειση ως αντιπάλου δέους του πρωτόγονου φανατισμού της Ανατολής, δημιούργησαν ένα θύλακα στον οποίο εγκλωβίστηκε η σύγχρονη γυναίκα.

Σημειώνουμε ότι η γυναίκα από τη φύση της είναι ον ιδιαίτερα προικισμένο και πολυπράγμον. Αναπτύσσοντας με πειθαρχία και ιεραρχώντας τα προσόντα και τις προτεραιότητές της, μπόρεσε και μπορεί να προχωρήσει σε πολύ υψηλά επίπεδα σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και να σταθεί ισότιμη δίπλα στον άνδρα. Και βέβαια έχει το δικαίωμα και αυτό επιβάλλεται. Αυτή ωστόσο η εικόνα της γυναίκας καριέρας και η διαρκής και εναγώνια προώθηση, διατήρηση και βελτίωση αυτής της εικόνας, αποσκοπεί στην προβολή της γυναίκας ατόμου. Ταυτοχρόνως η άλλη όψη αυτού του νομίσματος είναι η αθέλητη ή ηθελημένη απαγκίστρωση από τις άλλες δραστηριότητες και υποχρεώσεις, τις οποίες η γυναίκα καριέρας θεωρεί ως τροχοπέδη έναντι των στόχων και των επιδιώξεών της, εμπόδια στην επίτευξη του σκοπού της: της ανέλιξης και ανόδου της. Κι αυτές οι υποχρεώσεις και δραστηριότητες είναι η έγγαμη σχέση, η δημιουργία οικογένειας, η μητρότητα με όλες τις θυσίες που συνεπάγεται. Έτσι το τελικό αποτέλεσμα είναι η συρρίκνωση της οικογένειας.

Όχι ότι δεν υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις. Τιμούμε την Ελληνίδα, πολύτεκνη μάννα η οποία είναι και επιτυχημένη επαγγελματίας. Παραμένει όμως εξαίρεση. Χωρίς επιδόματα και κίνητρα οικονομικά δύσκολα στην σημερινή πραγματικότητα η οικογένεια αποφασίζει να φέρει στον κόσμο νέα μέλη. Στις στατιστικές τα ποσοστά παρουσιάζουν την οικογένεια:

1. γονείς με δύο παιδιά να μειώνεται με ανησυχητική μαθηματική πρόοδο
2. συνήθης μορφή σήμερα είναι η οικογένεια με γονείς με ένα παιδί και
3. συνεχώς αυξάνεται το ποσοστό του ζευγαριού χωρίς παιδιά και του ενός γονέα με ένα παιδί.

Τα πιο πάνω, μπορεί να μην ενδιέφεραν κανέναν ίσως, παρ' ότι ένα κράτος γερόντων δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους, όταν μάλιστα αυτό το κράτος είναι η πατρίδα μας.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Ενδιαφερόμαστε γι' αυτόν εδώ τον τόπο, που μέχρι πριν μια δεκαετία διατηρούσε την ελληνορθόδοξη ομοιογένεια; Ένα κράτος - έθνος αμιγές; Αυτό το έθνος λοιπόν με την μακρά ιστορία και την τεράστια αλυσίδα θυσιών, αγώνων και αίματος να κρατηθεί ζωντανό, επιτάσσει να δούμε με ανησυχία, αγωνία και ρίγος τις στατιστικές και το που μας οδηγούν η πιο πάνω νοοτροπία του σύγχρονου Νεοέλληνα και η υπέρογκη και ανεξέλεγκτη συρροή λαθρομεταναστών στον εθνικό μας χώρο, η εγκατάστασή τους και η υπερ-γεννητικότητά τους.

Γέμισαν οι γειτονιές από τα παιδιά των αλλοδαπών. Στις παιδικές χαρές δεν ακούς σχεδόν ελληνικά. Στα σχολεία μας, τα τεράστια πια ποσοστά των αλλοδαπών κάνουν τη μάθηση στα ελληνόπουλα ελλιπή και ανεπαρκέστατη. Η εθνική μας μοναξιά δεν είναι μόνο τραγούδι... Ο εχθρός είναι εντός των πυλών, ορατός κι επικίνδυνα αδηφάγος. Κι εμείς δυστυχώς είμαστε με την ανοχή μας, μέρος του παιχνιδιού. Είναι τόσο τραγικά έντονο που θα έπρεπε να μην μας αφήνει να κοιμηθούμε.

Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ στηρίζει πλήρως στις προτάσεις και τα αιτήματα της "Πανελληνίας Ενώσεως Φίλων των Πολυτέκνων". Ας αφυπνισθούμε! Το δημογραφικό είναι πρόβλημα εθνικής επιβίωσης. Είναι πρόβλημα του καθ' ενός μας.

Αναμφίβολα το δημογραφικό είναι ένα από τα σημαντικότερα εθνικά προβλήματα του τόπου, το οποίο μπορεί να είναι ο καταλύτης ακόμη και για την επιβίωση του έθνους μας. Σύμφωνα με τα πιο αισιόδοξα στατιστικά στοιχεία ο πληθυσμός της Ελλάδος το 2025 έχει υπολογισθεί ότι θα διαμορφωθεί στα 13.5 εκατομμύρια, εκ των οποίων οι Έλληνες θα αριθμούν κάτι παραπάνω από 9 εκατομμύρια και από αυτούς το 20% θα είναι μεγαλύτεροι των 65 ετών. Στην χώρα μας έχουμε 100.000 γεννήσεις ετησίως και πάνω από 200.000 αμβλώσεις. Το 1997 οι γυναίκες που τεκνοποίησαν είχαν σε ποσοστό 45.4% ένα παιδί και το 39% δύο παιδιά. Αυτό που προκύπτει από τα παραπάνω ποσοστά είναι ότι οι γεννήσεις είναι κατά πολύ λιγότερες από την δημογραφική γήρανση, με την Ελλάδα να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις γήρανσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Βαλκανικών χωρών. Τα αίτια της υπογεννητικότητας σίγουρα δεν είναι μόνο οικονομικά άλλα και κοινωνικά, ηθικά και ψυχολογικά. Σε όλα αυτά καταλυτικό ρόλο παίζει η στάση της πολιτείας.

Ως γνωστό η πηγή ζωής της ανθρωπότητας είναι η γυναίκα. Παρόλα αυτά τρομάζει κανείς ακούγοντας ότι κάθε χρόνο 200.000 παιδιά πεθαίνουν σε γυναικολογικές κλινικές από εκτρώσεις. Μια καθημερινή γενοκτονία! Και μιλάμε για γενοκτονία διότι αυτό που αφαιρείται με μια άμβλωση είναι μια ανθρώπινη ζωή. Παρά τα όσα ισχυρίζονται οι εθελοτυφλούντες υλιστές, το έμβρυο αποτελεί μια ανθρώπινη οντότητα από την στιγμή της σύλληψής του. Εκτός της θεολογικής άποψης ότι στο έμβρυο ενυπάρχει η ανθρώπινη ψυχή, από την πρώτη μέρα της κυήσεως, και η επιστήμη έρχεται να συνηγορήσει στο γεγονός ότι μιλάμε για ένα ζωντανό ανθρώπινο οργανισμό που αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς.

Αξίζει να ρίξουμε μία ματιά στα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν στην ανάπτυξη του εμβρύου:

1. Από την τρίτη κιόλας εβδομάδα της κύησης έχουν ήδη σχηματιστεί όλα τα ζωτικά όργανα και το έμβρυο λειτουργεί ως αυτόνομος οργανισμός.
2. Κατά την πέμπτη και έως και τέλος της έκτης εβδομάδας όταν οι περισσότερες εγκυμονούσες γυναίκες αρχίζουν αν υποψιάζονται την ύπαρξη του εμβρύου, αυτό έχει αναπτυχθεί τόσο όπου τα εγκεφαλικά κύματα και οι κτύποι της καρδιάς του μπορούν να ανιχνευθούν με τα ανάλογα τεχνικά μέσα. Ήδη μπορούν να διακρίνονται τα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών του.
3. Ο εγκέφαλος είναι τέλεια διαμορφωμένος στην 7η εβδομάδα, και το έμβρυο μπορεί να αισθανθεί και να αντιδράσει σύμφωνα με τα ερεθίσματα. Ανοίγουν τα χείλη του, μπορεί να θηλάζει και να καταπίνει. Τα δάκτυλά του μακραίνουν και τα δακτυλικά του αποτυπώματα παίρνουν τη μορφή που θα έχουν σ' όλη του τη ζωή. Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να ισχυρίζονται ότι δεν αποτελεί ανθρώπινο ον.
4. Από την 9η έως και την 12ης εβδομάδα κινητικά και αισθητικά το έμβρυο έχει αναπτυχθεί, μπορεί να κινήσει τα άκρα του, αναπηδάει και κολυμπάει στο αμνιακό υγρό, ακούει ήχους και θυμάται τους κτύπους της καρδιάς της μητέρας του. Οι ψυχικές και εγκεφαλικές μεταβολές της μητέρας το επηρεάζουν, αν και η διάπλαση του δεν ξεπερνάει τα 8 εκατοστά.

Όλα αυτά αποδεικνύουν το ανυπόστατο των ισχυρισμών εκείνων που θέλουν να δικαιολογήσουν την αφαίρεση της ζωής μέσο των αμβλώσεων υποστηρίζοντας ότι τα έμβρυα αποτελούν οργανικές ενώσεις και όχι μια ανθρώπινη οντότητα. Παρόλα αυτά η πολιτεία επιτρέπει την διεξαγωγή αυτών των εγκλημάτων, όχι μόνο συνηγορώντας στη θανατική καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων αγέννητων παιδιών, αλλά θέτοντας επιπλέον σε σημαντικό κίνδυνο την υγεία χιλιάδων μητέρων.

1. Γυναίκες που υποβάλλονται σε έκτρωση αντιμετωπίζουν κινδύνους όπως: διάτρηση της μήτρας, ρήξη τραχήλου, εμφάνιση προδρομικού πλακούντα, μελλοντική εξωμήτρια κύηση, ενδομητρίτιδα και πυελική φλεγμονή.
2. Οι παραπάνω επιπλοκές μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες βλάβες ώστε επόμενες επιθυμητές κυήσεις να είναι προβληματικές και επικίνδυνες, ή ακόμη να καταλήξουν σε στειρότητα.
3. Ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού σχεδόν διπλασιάζεται για τις γυναίκες που κάνουν έκτρωση στην πρώτη εγκυμοσύνη τους.
4. Γενικά από τα όσα αναφέρονται παραπάνω επισημαίνονται παράγοντες κινδύνου που ισχύουν για γυναίκες που υποβάλλονται σε μία μόνο έκτρωση.
5. Οι ίδιες μελέτες που επισημαίνουν τα παραπάνω δείχνουν ότι οι γυναίκες που υποβάλλονται σε περισσότερες εκτρώσεις αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο να εκδηλώσουν τις επιπλοκές αυτές. Το σημείο αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα καθώς το 45% του συνόλου των εκτρώσεων αφορά γυναίκες που είχαν πραγματοποιήσει στο παρελθόν και άλλες εκτρώσεις.
6. Εκτός όμως από τις οργανικές επιπτώσεις υπάρχει και πλήθος ψυχολογικών. Σε μια μελέτη που αφορούσε γυναίκες που είχαν υποβληθεί σε έκτρωση, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το 44% παραπονέθηκε για νευρικές διαταραχές, το 36% υπέφερε από διαταραχές του ύπνου, το 31% ένοιωθε μετάνοια για την πράξη και το 11% έπαιρνε ψυχοφάρμακα με συνταγή του οικογενειακού γιατρού, ενώ 30-50% αναφέρουν προβλήματα στη σεξουαλική τους ζωή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η άμβλωση τόσο για το έμβρυο όσο και για την γυναίκα είναι ένα καθημερινό έγκλημα που διάφοροι δήθεν αξιόλογοι γιατροί γνωστών πανεπιστημιακών κλινικών το εκμεταλλεύονται και το έχουν ήδη αναγάγει σε μια ιδιαίτερα επικερδή ενασχόληση.Μια πτυχή του ζητήματος που δεν είναι ευρύτερα γνωστή, είναι η εμπορία οργάνων και εμβρυακών ιστών που προέρχονται από τα εκτρωμένα βρέφη. Οι περισσότερες γυναίκες που υποβάλλονται σε έκτρωση δεν γνωρίζουν ότι έμβρυο τους είναι πολύ πιθανόν να αποτελέσει αντικείμενο εμπορίας. Ήδη σε άλλες χώρες, εδώ και πολλά χρόνια αυτού του είδους η εμπορία είναι ευρύτατα διαδεδομένη.

Στις Η.Π.Α υπάρχουν τουλάχιστον 8 εταιρείες εμπορίας εμβρυακών οργάνων. Ένας "γιατρός" από τη Νότιο Κορέα, ο καθηγητής Lee Myung Bok του Ιατρικού τομέα του Πανεπιστημίου της Σεούλ, πλήρωσε γιατρούς να κόψουν τα νεφρά από περισσότερα από 12.000 αγέννητα παιδιά αμέσως μετά τη θανάτωσή τους, και στη συνέχεια να τα συσκευάσουν με πάγο και να τα αποστείλουν στις ΗΠΑ. Κέρδισε $180.000 για τις προσπάθειές του. Το 1976, η Washington Post αποκάλυψε ότι το Γενικό Νοσοκομείο της Περιφερείας Columbia εισέπραξε περισσότερα από $68.000 για τα όργανα των βρεφών που είχαν θανατώσει οι γιατροί που εκτελούσαν τις εκτρώσεις. Στο φύλλο της 21 Μαρτίου 1977 η Village Voice ανέφερε ότι αυτοί οι "γιατροί" είχαν παροτρύνει μητέρες να περιμένουν για να πραγματοποιήσουν εκτρώσεις στα τελευταία στάδια της κυήσεως, διότι από αυτά τα βρέφη λαμβάνονται περισσότερα και καλύτερα ανεπτυγμένα όργανα.

Οι υπεύθυνοι των εκτρώσεων γνωρίζουν ότι τα βρέφη που εκτρώνονται ζωντανά φέρουν πολύ περισσότερο κέρδος από εκείνα που εκτρώνονται νεκρά. Συνεπώς, προκειμένου να εισπράξουν λίγα παραπάνω μετρητά από το αποτρόπαιο εμπόριό τους, έχουν επινοήσει διαδικασίες που εξασφαλίζουν ότι τα εκτρωμένα βρέφη θα διατηρηθούν ζωντανά ή θα θανατωθούν με τρόπο ώστε τα όργανά τους να μην καταστραφούν κατά την επέμβαση. Το Δίκτυο Εμβρυακού Παγκρέατος (Fetal Pancreas Network), που οργανώθηκε το 1984, συμβουλεύει ότι ο καλύτερος "ιστός από έκτρωση" λαμβάνεται από βρέφη 6 μηνών θανατωμένα με έκτρωση D&E. Τα εκτρωμένα βρέφη αποτελούν πηγή πλούτου για τους εμπόρους ανθρώπινου κρέατος καθώς τα όργανά τους χρησιμοποιούνται σε μεταμοσχεύσεις, ενώ ο ιστός τους και το λεγόμενο εμβρυακό κολλαγόνο χρησιμοποιείται και στην παραγωγή καλλυντικών.

Τον Απρίλιο του 1980, οι φύλακες στα σύνορα Ελβετίας-Γαλλίας συνέλαβαν ένα φορτηγό από την Κεντρική Ευρώπη φορτωμένο με εκατοντάδες κιλά κατεψυγμένων εκτρωμένων βρεφών τα οποία, σύμφωνα με τις συνοδευτικές φορτωτικές, κατευθύνονταν προς αρκετές γαλλικές εταιρείες καλλυντικών για επεξεργασία σε ακριβά καλλυντικά. Κάποιες απ΄ αυτές δεν δίσταζαν να διαφημίσουν τις «ευεργετικές ιδιότητες» του εμβρυακού κολλαγόνου στην αναζωογόνηση του δέρματος.

Από όλα τα παραπάνω λοιπόν προκύπτουνε αναμφίβολα σημαντικά ανθρωπιστικά ζητήματα. Τα αγέννητα παιδιά ως ανθρώπινες οντότητες θα πρέπει να προστατεύονται από τους νόμους που διασφαλίζουν την ζωή και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Αντ' αυτού δολοφονούνται κατά συρροή δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό από την μεριά της πολιτείας. Στύβοντας δε κυριολεκτικά τα νεκρά σώματά τους, οι αδίστακτοι έμποροι θησαυρίζουν. Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πως οι διάφοροι διεθνιστές που έχουν ανάγει τον ανθρωπισμό σε επάγγελμα, μένουνε σιωπηλοί μπροστά σ' αυτό το κραυγαλέο έγκλημα.

Εκτός του ανθρωπιστικού όμως εγκλήματος εδώ σαφέστατα διενεργείται και ένα εθνικό έγκλημα. Το κράτος διενεργεί σιωπηλά μια εθνική γενοκτονία εξοντώνοντας κάθε χρόνο 200.000 Ελληνόπουλα την στιγμή που το έθνος μας αντιμετωπίζει το δημογραφικό μαρασμό. Και εκτελεί συνειδητά αυτή την γενοκτονία όχι μόνο νομιμοποιώντας τις αμβλώσεις, αλλά και ωθώντας μέσο τις ανύπαρκτης υποστήριξης, χιλιάδες ανύπαντρες μητέρες στην απόφαση να σκοτώσουν το παιδί τους.

Οι προτάσεις του Τμήματος Γυναικών του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ συνοψίζονται σε δύο γενικές γραμμές.

1. Αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που αφορά τις αμβλώσεις, με:
   • 'Aμεση απαγόρευση οποιασδήποτε διαδικασίας εμπορίας εμβρυακών οργάνων ή ιστών που προέρχονται από τα εκτρωμένα βρέφη.
   • Αντιμετώπιση του εμβρύου ως ζώντος ανθρώπινου οργανισμού και περιορισμό των αδειών αμβλώσεων μόνο σε πολύ ειδικές περιπτώσεις.
2. Ουσιαστική συμπαράσταση στις ανύπαντρες μητέρες από το κράτος με την δημιουργία ενός οργανισμού πρόνοιας εξειδικευμένου στο αντικείμενο αυτό. Ένας τέτοιος οργανισμός θα πρέπει να παρέχει στην ανύπαντρη μητέρα την υποστήριξη κοινωνικών λειτουργών, την δυνατότητα διαμονής σε ειδικούς ξενώνες, την οικονομική βοήθεια κατά τη περίοδο της κύησης, την δωρεάν παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης τοκετού και ιατρικών εξετάσεων και την μηνιαία επιδότησή της με ειδικό επίδομα ανύπαντρης μητέρας. Η Εκκλησία, αλλά και ανεξάρτητοι φορείς που ασχολούνται με την υποστήριξη της ανύπαντρης μητέρας έχουν επιτύχει πολλά από τα παραπάνω, χωρίς την παραμικρή κρατική βοήθεια. Αυτό καθιστά σαφές ότι δεν λείπουν από την πολιτεία τα μέσα αλλά η πρόθεση και η πολιτική βούληση ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα των αμβλώσεων και να στηριχθεί ουσιαστικά η ανύπαντρη μητέρα.

Θέλω τέλος να ευχαριστήσω την Σούλα Λουκά για την συμβολή της στην εργασία αυτή.

Από τον καιρό που η Βιρτζίνια Γουλφ στα 1927 έλεγε στις τελειόφοιτες των κολεγίων θηλέων ότι πριν η γυναίκα αποκτήσει μια βασική οικονομική ανεξαρτησία απέναντι στον άνδρα, δεν μπορεί να γίνει καμιά σκέψη για τη χειραφέτησή της, έχουν γίνει πολλά βήματα. Η οικονομική όμως αυτονόμηση της γυναίκας απέναντι στον άνδρα, όρος αναγκαίος και πρωταρχικός έγινε τα τελευταία χρόνια επισφαλής. ΄Ύστερα μάλιστα από τις τελευταίες εξελίξεις, όπως είδαμε με την εταιρεία PALCO που απέλυσε 500 Ελληνίδες εργαζόμενες, επειδή αποφάσισε να μεταφέρει την παραγωγή της στη Βουλγαρία για μικρότερο παραγωγικό κόστος, αλλά καθώς και την πτώχευση της αλυσίδας εμπορικών καταστημάτων Υβόννη, με αντίστοιχη απόλυση εκατοντάδων γυναικών, το θέμα της ανεργίας στις γυναίκες καθίσταται απειλητικό.

Κάθε χρόνο ο εργασιακός χώρος για το γυναικείο πληθυσμό γίνεται όλο και πιο δυσπρόσιτος, πιο στενός. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Eurostat για το 2002 το 34,5% των νεαρών γυναικών, καθώς και το 28% των νέων κάτω των 25 ετών, δεν βρίσκει δουλειά στη χώρα μας. Κι όλα αυτά τη στιγμή που ο μέσος κοινοτικό όρος είναι το 16% για τις άνεργες Ευρωπαίες ή το 15% για τους ανέργους νέους κάτω των 25! Με θλίψη και αγανάκτηση διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η ανεργία χτυπά τους νέους και τις γυναίκες περισσότερο από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα στη χώρα μας, και μάλιστα χωρίς την ελάχιστη ουσιαστική στήριξη από την πολιτεία.

Όμως ας δούμε πιο προσεκτικά το πρόβλημα της ανεργίας στην Ελλάδα: Μέσα σε μία δεκαετία πραγματοποιήθηκε μία εκτίναξη της ανεργίας από 7% που ήταν το 1990, σε 10% το 1995, σε 11,10% το 2000 και μια μικρή πτώση για το 2001 σε 10,20%. Ωστόσο πρέπει να αναφερθεί ότι τα ποσοστά είναι πολύ μεγαλύτερα, αφού για τον α΄ ή β΄ λόγο ένας μεγάλος αριθμός ανέργων δεν καταχωρείται, ενώ ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι σε καθεστώς υποαπασχόλησης, μερικής ή προσωρινής (ακόμα και με μία ή δύο ώρες εργασίας) απασχόλησης εντάσσονται στους απασχολούμενους. ΄Όπως είναι φανερό και παρά τις επίμονες κυβερνητικές προσπάθειες να διαστρεβλωθεί η πραγματικότητα, τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται διαρκώς.

Η μικρή μείωση που καταγράφηκε για το 2001 δεν οφείλεται σε αύξηση της απασχόλησης όπως πανηγυρικά διεξήγγειλαν, αλλά στην μείωση του εργατικού δυναμικού της χώρας! Και η χαριστική βολή; Η αθρόα και ανεξέλεγκτη είσοδος και μερική νομιμοποίηση εκατομμυρίων λαθρομεταναστών, που πλέον εργάζονται ακόμη και στα δημόσια έργα! Επιπρόσθετα σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ η Ελλάδα κατέχει τα πρωτεία στη μαύρη εργασία σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς οι αλλοδαποί έχουν πολύ αυξημένα ποσοστά συμμετοχής σ' αυτήν. Ωστόσο η άκαμπτη στάση των κυβερνώντων ήταν: "Η μετανάστευση δεν σχετίζεται με την ανεργία, ούτε την επηρεάζει!"

Τελικά όμως τα πράγματα διαφοροποιήθηκαν με μία πρόσφατη μελέτη, που διενεργήθηκε από την εταιρεία OMAS Ltd, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εργασίας και με στελέχη της Price Waterhouse Coopers, και η οποία ανέλυσε τις πολιτικές στήριξης της απασχόλησης στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1994-2001. Όπου και διαπιστώθηκε επίσημα πλέον ότι οι μετανάστες αυξάνουν την ανεργία και υποστηρίχθηκε από κοινού ότι η διατήρηση του μεγάλου αριθμού παρανόμων ή νομιμοποιηθέντων μεταναστών στη χώρα μας είναι προβληματική, λόγω του υψηλού ποσοστού ανεργίας που έχει η Ελλάδα και το οποίο δύσκολα θα περιοριστεί με τόσο υψηλό αριθμό ξένων εργαζομένων!

Επομένως η Ελληνίδα και ο ΄Έλληνας άνεργος έχουν να αντιμετωπίσουν στην εργασιακή αρένα εκτός από τα πελώρια κύματα των λαθρομεταναστών, εκτός από την έξαρση της μαύρης εργασίας, και την ψήφιση αντεργατικών νόμων. Πρόκειται για νόμους που:

1. πλήττουν το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας
2. εφαρμόζουν και επεκτείνουν το μοντέλο της μερικής απασχόλησης
3. αυξάνουν το όριο των απολύσεων και
4. μειώνουν την ασφαλιστική εισφορά των εργοδοτών.

Παράλληλα και παρά τις προγραμματικές κυβερνητικές δηλώσεις για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, τα όρια συνταξιοδότησης διατηρούνται ακόμα υψηλά, δηλαδή συνταξιοδοτείται κάποιος μετά το 65ο έτος της ηλικίας του ή τα 40 έτη υπηρεσίας. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν μία Ελληνίδα άνεργη με τόσες υποχρεώσεις που τη βαραίνουν ως σύζυγο ή μητέρα να αντεπεξέλθει σε τόσες δυσκολίες και να επιβιώσει στον ασφυκτικά κλειστό ανδροκρατούμενο εργασιακό χώρο;

Ενώπιον λοιπόν του κινδύνου της ανεργίας θωρακίζεται (ή έτσι νομίζει τουλάχιστον) πίσω από τον όρο εξειδίκευση. Επομένως άνδρες, αλλά κυρίως γυναίκες ωθούνται σ΄ ένα ατελείωτο κυνήγι πτυχίων, μεταπτυχιακών, μάστερ, διδακτορικών κι ούτω καθ΄ εξής, ώστε να εμπλουτίσουν το βιογραφικό τους και να θεωρούνται εργασιακά πολυτιμότεροι. Μήπως όμως πρόκειται και εδώ για μία τεράστια αυταπάτη; Η ανεργία στους πτυχιούχους ΑΕΙ αγγίζει το 7,4% και στους πτυχιούχους ΤΕΣ το 13,2%, το συνολικό δηλαδή ανεργίας στους πτυχιούχους ξεπερνάει το 20% (!), ενώ η χώρα μας διεκδικεί και άλλη μια πρωτιά ανάμεσα στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ένωσης: της ανεργίας των νέων αποφοίτων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η οποία ανεργία ανέρχεται στο ποσοστό των 15%. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων πτυχιούχων και συγκεκριμένα των πτυχιούχων ΑΕΙ είναι γυναίκες, άρα και σε αυτό το υψηλό μορφωτικό επίπεδο πλήττεται πάλι και κυρίως ο γυναικείος πληθυσμός.

Επομένως τελικά ούτε με τον αγώνα εξειδίκευσης και συνεχούς επανειδίκευσης, που προωθείται τα τελευταία χρόνια λύνεται το επαγγελματικό αδιέξοδο. Καθώς με αυτόν τον τρόπο το μόνο που επιτυγχάνεται είναι:

1. να αναβάλλεται και να καθυστερείται πολύ με τις ατελείωτες σπουδές η έξοδος της νέας γενιάς στην παραγωγή και
2. να κερδίζει έδαφος το μοντέλο του απασχολήσιμου, του συμβασιούχου, του μερικώς ή προσωρινώς απασχολούμενου σε εργασία συχνά άσχετη από το αντικείμενο σπουδών, π.χ. πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών να εργάζεται με σύμβαση ορισμένου χρόνου σε τράπεζα κ.α. Σύμφωνα πάντως με επίσημα στοιχεία για το 2002 το 6,5% των εργαζομένων απασχολούνται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης γεγονός που σημαίνει άθλιες αμοιβές ή ασφάλιση, ή έναν εργαζόμενο: έρμαιο των διαθέσεων των ισχυρών εργοδοτών. Μήπως τελικά το μόνο που απομένει σε εμάς τους νέους είναι να διαλέξουμε ανάμεσα στη μερική απασχόληση ή υποαπασχόληση, που μοιραία οδηγεί στην συνεχή αλλαγή (μέχρι και 6-7) επαγγελμάτων ή την ανεργία;

Από όσα αναφέρθηκαν καταλήγουμε στο ότι τα πράγματα παρουσιάζονται πιο δυσοίωνα από ποτέ, καθώς η σύγχρονη μάστιγα της ανεργίας πλήττει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα το πιο ζωτικό: τους νέους και τις γυναίκες. Ορισμένα από αυτά που ειπώθηκαν ίσως χαρακτηριστούν κινδυνολογίες και τα ποσοστά μετέωρα χωρίς αντίκρισμα, όμως για όσους αντιλαμβάνονται το μήνυμα της κρισιμότητας της καταστάσεως, εμείς το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ προτείνουμε λαϊκό αγώνα, όχι αποκομμένο ωστόσο από έναν ευρύτερο και οργανωμένο πολιτικό αγώνα, ώστε επιτέλους να εφαρμοστεί μία εθνική πολιτική, που θα εγγυάται στους πολίτες το δικαίωμά τους να εργάζονται για να ζουν αξιοπρεπώς και τίμια. Και ασφαλώς αγώνας κατά της ανεργίας είναι και αγώνας εναντίον της λαθρομεταναστεύσεως και της μαύρης αγοράς εργασίας, γιατί κάρτα εργασίας σε παράνομο ή νομιμοποιηθέντα μετανάστη ισοδυναμεί με κάρτα ανεργίας στην ελληνική νεολαία!

Σκοπός της παρούσης εισήγησης είναι να καταδειχθούν οι επιπτώσεις της λαθρομετανάστευσης τόσο στη γυναίκα-Ελληνίδα όσο και στην γυναίκα-αλλοδαπή. Θα ήθελα λίγο την προσοχή σας, διότι θα αναφερθούν κάποια στατιστικά στοιχεία-αριθμοί. Τα στοιχεία αυτά, βασίζονται στο βιβλίο του Γιάννη Κολοβού με τίτλο "Το κουτί της Πανδώρας" από τις εκδόσεις "Πελασγός". Μπορεί κάποιος να ανατρέξει εκεί για περισσότερες λεπτομέρειες.

Οι λαθρομετανάστες αποτελούν, βάσει των επισήμων στοιχείων, το 7,27% του πληθυσμού, ενώ ανεπίσημες πηγές ανεβάζουν στο διπλάσιο αυτό το νούμερο (δηλαδή από 700.000 έως 1.500.000). Η συμμετοχή τους όμως στην εγκληματικότητα, είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι θα περίμενε κανείς. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 45% των γυναικών στον Κορυδαλλό είναι αλλοδαπές, όταν ο Κορυδαλλός είναι η μοναδική γυναικεία φυλακή στην Ελλάδα.

Οι κλοπές και οι ληστείες είναι πλέον καθημερινότητα για χιλιάδες γυναίκες πού κυκλοφορούν στα λεωφορεία, στο δρόμο, στο "φρουρούμενο" Ηλεκτρικό-Μετρό. Επίσης γυναίκες μόνες οδηγοί και φυσικά στα σπίτια είτε βρίσκεται κάποιος μέσα είτε όχι. Μια βόλτα στα εφημερεύοντα νοσοκομεία καθημερινά μας δείχνει ποια είναι η πραγματικότητα. Τα νούμερα εδώ είναι τα εξής:

1. Καταζητούμενοι για κλοπές διακεκριμένες και ληστείες: Έλληνες 36%, Αλλοδαποί 63%
2. Βιασμοί ανηλίκων: Έλληνες 50%, Αλλοδαποί 50%
3. Καταζητούμενοι για βιασμούς: Έλληνες 51,5% Αλλοδαποί 48,5%
4. Συλληφθέντες για βιασμούς: Έλληνες 70%, Αλλοδαποί 30%

Κι αυτό διότι οι ΄Έλληνες είναι πιο εύκολο να εντοπισθούν και να συλληφθούν, ενώ οι αλλοδαποί όχι. Οι Έλληνες είναι καταγεγραμμένοι: δακτυλικά αποτυπώματα, ταυτότητα, χαρτιά, διεύθυνση κατοικίας κ.λπ. Αντίθετα οι αλλοδαποί μπαινοβγαίνουν από τα σύνορα ανενόχλητοι, χωρίς να τους ελέγξει κανείς και βέβαια δεν είναι καταγεγραμμένοι πουθενά.

Πέρα από τους αριθμούς βέβαια, θα ήθελα να σκεφτούμε, να αναλογισθούμε την τραγική ψυχολογική κατάσταση αυτών των γυναικών πού έπεσαν θύματα βιασμού. Και την σωματική βέβαια όπως και τις επιπτώσεις τόσο στην οικογενειακή, όσο στην επαγγελματική και κοινωνική τους ζωή. Την τραυματική εμπειρία ενός βιασμού θα μπορούσαν ίσως να μας αναλύσουν καλύτερα ψυχίατροι ή ψυχολόγοι, οι οποίοι έχουν στη διάθεσή τους στοιχεία.

Οι λαθρομετανάστες λοιπόν δεν αρκούνται στην παράνομη είσοδο, διαμονή και εργασία. Χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης για τη χώρα που τους φιλοξενεί και τρέφει, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, νιώθοντας ασφαλείς από την πλήρη έλλειψη αστυνόμευσης στη χώρα μας, επιδίδονται σε εγκληματικές πράξεις. Στρέφουν τη μανία τους εναντίον ανυπεράσπιστων γυναικών. Τα θύματά τους καθίστανται ανίκανα να δημιουργήσουν οικογένεια και παιδιά. Τα μέτρα δε της πολιτείας ανύπαρκτα. Ποια από εμάς δεν φοβάται να σταματήσει σε φανάρι ή σε δρόμο ή να κυκλοφορήσει ασυνόδευτη αφού πέσει το σκοτάδι σε αρκετές πλέον περιοχές των πόλεων της Πατρίδας μας;

Σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών, που αφορά βέβαια περισσότερο τις αλλοδαπές, αλλά μακροπρόθεσμα πλήττει την ελληνική οικογένεια. Οι αλλοδαποί που εμπορεύονται τις συμπατριώτισσές τους είναι κυρίως: Ρώσοι, Αλβανοί, Βούλγαροι. Συλληφθέντες: 58% Έλληνες, 42% Αλλοδαποί.

Νεαρές αλλοδαπές προερχόμενες κυρίως από τον "παράδεισο" των ανατολικών πρώην κομμουνιστικών χωρών, κυνηγώντας τον εύκολο και γρήγορο πλουτισμό, πέφτουν θύματα επιτηδείων που τις οδηγούν στην παράνομη πορνεία. Θα μπορούσαμε να αισθανθούμε συμπάθεια και οίκτο για τις γυναίκες αυτές, αν με τη σειρά τους δεν μετατρέπονταν σε "θύτες": χωρίς να υπόκεινται σε τακτικό υγειονομικό έλεγχο, έφεραν μαζί τους νοσήματα, από δεκαετίες ξεχασμένα στην Ελλάδα, τα οποία μεταδίδουν στους χιλιάδες ερωτικούς συντρόφους τους και μ' αυτό τον τρόπο αρχίζει ένας φαύλος κύκλος.

Όπως είναι φυσικό για να ξεφύγουν από τη μιζέρια στην οποία οδηγήθηκαν από την παράνομη πορνεία και μη βλέποντας τα όνειρά τους να εκπληρώνονται, βάζουν σαν στόχο τους να εκθρονίσουν την Ελληνίδα σύζυγο και μητέρα. Δεκάδες παραδείγματα ακούμε καθημερινά να συμβαίνουν γύρω μας. Σε σημείο ώστε να μην δύναται πια να αδιαφορεί ούτε η κοινή γνώμη, ούτε το κράτος. Πριν λίγους μήνες τηλεοπτική εκπομπή (ο "Αθέατος Κόσμος" του δημοσιογράφου Κώστα Χαρδαβέλλα στο τηλεοπτικό κανάλι Alter), αφιέρωσε δυο εκπομπές στο συγκεκριμένο θέμα. Στο πάνελ, καλεσμένοι μεταξύ των άλλων ήσαν ο Μάκης Βορίδης και η κ. Μαστέλλου-Γιαννάκενα, που ανέπτυξαν τις θέσεις του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ στο συγκεκριμένο μείζον ζήτημα. Δεκάδες τηλεφωνήματα έφεραν στο φως παρόμοιες ιστορίες που πλήττουν την ελληνική οικογένεια. Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα πέρασε στα επείγοντα πρόταση του Υπουργείου Εργασίας που θα δίνει το δικαίωμα στις γυναίκες, και μάλιστα τις ηλικιωμένες, τις οποίες εγκατέλειψαν οι σύζυγοι (για κάποια ... Σβετλάνα) σε μέρος της σύνταξης των ανδρών τους.

Είναι πια φανερή η ανεπάρκεια και ολιγωρία της κυβερνητικής πολιτικής να αντιμετωπίσει αυτού του είδους τα θέματα που προέκυψαν από την αλόγιστη, αθρόα λαθρομετανάστευση. Και μάλιστα να προσπαθεί για ίδιον όφελος (ψηφοθηρία) να μας πείσει ότι οι παράνομοι μετανάστες θα ... ωφελήσουν την ελληνική κοινωνία και θα εξυγιάνουν την ελληνική, βαριά πλέον άρρωστη, οικονομία. Χρειάζεται η επέμβαση του νομοθέτη και η εφαρμογή των νόμων του Συντάγματος.

Το Τμήμα Γυναικών του Ελληνικού Μετώπου κλίνει ένα χρόνο ζωής. Ένα χρόνο στο πέρασμα του οποίου στάθηκε και στήριξε την υποψηφιότητα του προέδρου μας Μάκη Βορίδη για το Δήμο της Αθήνας. Τα μέλη μας ήταν παρόντα στις εκδηλώσεις του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ: ομιλίες, πορείες διαμαρτυρίας, ημερίδες, επετειακές συγκεντρώσεις. `Ήλθαμε σε επαφή με τα υπό δημιουργία Τμήματα Γυναικών της συμπρωτεύουσας και διαφόρων άλλων πόλεων της περιφέρειας, γιατί για μας, Ελλάδα, δεν είναι μόνο η Αθήνα. Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε το παν, αλλά αγωνιζόμαστε να κάνουμε το καλύτερο.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, χαιρετίζουμε την Ελληνίδα Γυναίκα, το πνεύμα της, τη ζωή της, τούς αγώνες της από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δίνοντας μία διαφορετική διάσταση από αυτήν που μπορεί να δίνουν οι λοιπές γυναικείες οργανώσεις. Το Γυναικείο Τμήμα, θυμάται και τιμά:

• Την Σπαρτιάτισσα γυναίκα και μάννα πού ανέτρεφε άνδρες και τους έστελνε στον πόλεμο με το "Η τάν η επί τας", και που θυσίασε τον βασιλιά της Λεωνίδα και τον ανθό της νεολαίας της στις Θερμοπύλες.
• Την Αθηναία γυναίκα που προσέφερε στον πολιτισμό έναν Πλάτωνα, έναν Σωκράτη, έναν Περικλή. Γέννησε τον Δίκαιο Αριστείδη, τον Μιλτιάδη, τον Θεμιστοκλή, τον Κίμωνα που έγραψαν ιστορία στο Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα. Γέννησε κι οδήγησε με το πνεύμα της τη διαχρονική γραφίδα του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη!
• Την Καλλιπάτειρα από τη Ρόδο, θυγατέρα και μητέρα Ολυμπιονικών, που προσπάθησε να αγωνιστεί στον στίβο, ντυμένη ανδρικά, ξεπερνώντας την εποχή της και τους κανόνες της.
• Την Ολυμπιάδα, βασίλισσα της Μακεδονίας, ταίρι διαλεχτό του οραματιστή της ηνωμένης Ελλάδος βασιλέως Φιλίππου και μητέρα του σπουδαιότερου στρατηλάτη και εξανθρωπιστή όλων των εποχών, Μεγάλου Αλεξάνδρου.
• Την Υπατία, την Αλεξανδρινή φιλόσοφο και μαθηματικό που το πνεύμα της έχει μείνει στην ιστορία χωρίς μέτρα σύγκρισης.
• Γυναικείες μορφές που έδωσαν το στίγμα τους στην μετά Χριστό εποχή, ξεχωρίζοντας τις τρεις Ελληνίδες Μικρασιάτισσες μητέρες των κορυφαίων φιλοσόφων και πανεπιστημόνων Τριών Ιεραρχών: Την Ανθούσα, την Εμέλεια και τη Νόνα.
• Την μοναχή Κασσιανή, την υμνογράφο και ποιήτρια.
• Την Πριγκίπισσα ΄Άννα την Κομνηνή, μεγάλη ιστοριογράφο της εποχής της και συγγραφέα της "Αλεξιάδος".
• Σ' ένα Βόσπορο που από άκρη σ' άκρη καίγεται την 29η Μαΐου 1453, η αρχόντισσα ΄Αννη Νοταρά, συγγραφέας του Μεγάλου Επίτομου Λεξικού, διασώζεται και διαφεύγει στη Δύση. Είναι η γυναίκα που περιέσωσε από τους Τούρκους κατά την ΄Άλωση τους παπύρους με τους αρχαίους συγγραφείς. Θα μπορούσε να την αποκαλέσει κάποιος και μητέρα της Δυτικής Αναγέννησης.
• Και ακολουθούν, κρίκοι μιας αλυσίδας πολύτιμης: νεομάρτυρες, αγίες και ηρωίδες από το 1453 μέχρι την Επανάσταση του 1821: Φιλοθέη η Αθηναία, Ακυλίνα από το Ζαγκλιβέρι της Μακεδονίας, Αργυρή από την Προύσα, Κυράννα από την Αβυσσώνα Θεσσαλονίκης, Χρυσή από τα Μογλενά.
• Κι η αλυσίδα συνεχίζεται. Μαντώ Μαυρογέννους, Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Μόσχω Τζαβέλα, Ζαμπέτα Κολοκοτρώνη και τόσες άλλες επώνυμες και ανώνυμες.
• Στην συνέχεια, από το 1900 τη σκυτάλη πήραν οι δασκάλισσες: στη Μακεδονία, την ΄Ήπειρο, τη Μικρασία, την Κύπρο που δίδασκαν ελληνική γλώσσα, λευτεριά και θυσία γράφοντας την ιστορία με το αίμα τους.
• Τον ίδιο καιρό στην Αθήνα η Ναταλία Δραγούμη-Μελά, μεταξύ Αθηνών και Ευρώπης η Πηνελόπη Μπενάκη-Δέλτα, η Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν και άλλες, εξέδιδαν την Εφημερίδα των Κυριών, ίδρυαν το Λύκειο Ελληνίδων, έδιναν το στίγμα τους στην ελληνική λογοτεχνία.
• Η Αγγελική Κολυβά-Χατζημιχάλη όργωνε την ελληνική ύπαιθρο και κατέγραφε χωριό-χωριό τους θρύλους, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα μας, συγκέντρωνε τις φορεσιές, τα κεντήματα, τα θυμητάρια, ώστε δίκαια να την ονομάσουν μάνα της ελληνικής λαογραφίας.
• Την σειρά παίρνουν τώρα, οι αγαπημένες των θεών. Η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Κυβέλη, η Κατίνα Παξινού έδιναν άλλη διάσταση σε κλασσικούς ρόλους και φώτιζαν με το ταλέντο τους το ελληνικό θέατρο.
• Κι από το σανίδι πετάμε στις κορυφογραμμές της ιστορίας, ενός ακόμα πολέμου. Και φτάνουμε στις γυναίκες της Πίνδου, τις ηρωικές νοσοκόμες των ορεινών χειρουργείων, τις εθελόντριες αδελφές, τις γυναίκες της Εθνικής Αντιστάσεως με κορυφαία τη Λέλα Καραγιάννη. Την Ηρώ Κωνσταντοπούλου, την Ευτυχία Καλύβα, την κατακρεουργημένη από τους συμμορίτες τραγωδό Ελένη Παπαδάκη.
• Ο κύκλος σιγά-σιγά τείνει να ολοκληρωθεί καθώς αγγίζει τις γυναίκες του ανεπανάληπτου έπους 1955-59 στην Κύπρο μας. Και τις κόρες τους, τις μάρτυρες της Τουρκικής εισβολής. Τις ηρωικές δασκάλες των κατεχομένων, τις συγγενείς των αγνοουμένων, τις γυναίκες που αντίθετα σε κάθε λογική επιμένουν με πορείες να επιστέφουν στην κατεχόμενη γη τους.

Σ' αυτή τη σύντομη αναδρομή μας για την γυναίκα μέσα στην ιστορία, είδαμε μια συνέχεια, μια συνέπεια, διακρίναμε μια δυναμική τεράστια, καταπληκτική. Γυναίκες σύμβολα. Σύζυγοι, κόρες, αδελφές, μανάδες και γιαγιάδες. Σ΄ αυτή την άκρη της γης, από τα πολύ παλαιά χρόνια η γυναίκα στάθηκε στο πλευρό του αρσενικού, αρωγός και συνεργάτης. Πλείστες φορές μόνη της λόγω χηρείας, μετανάστευσης η ναυτικού επαγγέλματος ανελάμβανε όλα τα βάρη που συνεπάγετο η απουσία του ανδρός. Μάνα, πατέρας, προστάτης στην οικογένεια, το σπίτι και βέβαια όλες οι ευθύνες της περιουσίας, καλλιέργειες, χτήματα, ζωντανά με αντίξοες συνθήκες, με καθημερινές δυσκολίες. Αυτά κατά τις περιόδους ειρήνης.

Αλλά και στους πολέμους βρίσκουμε τις γυναίκες να παλεύουν μέσα στο σπίτι τους να αναστήσουν τα σκλαβόπουλα και να τους εμπνεύσουν την αγάπη για το Θεό, την Πατρίδα και τη Λευτεριά, να τα κάνουν ελεύθερους ανθρώπους. Τις βρίσκουμε στις μάχες στο πλευρό των ανδρών να πολεμούν στο ίδιο μετερίζι. Τις συναντούμε στο Ζάλογγο, την Νάουσα, το Μεσολόγγι να μην υποτάσσονται αλλά να κάνουν την υπέρβασή τους με πράξεις μεγαλείου, έξω από τα καθιερωμένα της εποχής, αποδεικνύοντας έτσι πνεύμα ευθύνης και συνέπειας σ' αυτό που πίστευαν και σ΄ αυτό που ήσαν, πνεύμα ανεξαρτησίας με την επιλογή τους, πνεύμα θυσίας που ξεπερνούσε τα μικρά ανθρώπινα όρια και καθόριζε πια το μονοπάτι του πρωτομάρτυρα που αποτελεί αφετηρία και απαιτεί μίμηση. Η ίδια δυναμική αποτέλεσε και τη συνέχεια της ζωής των γυναικών της φυλής μας. Καθώς φυλλομετρούμε τις σελίδες της ιστορίας η ειρήνη και ο πόλεμος εναλλάσσονται τόσο συχνά και οι συμφορές που συνεπάγεται ένας πόλεμος δεν καθιστούσαν τόσο ρόδινες τις βιοτικές συνθήκες την περίοδο της ειρήνης που ακολουθούσε. Κι οι γυναίκες αγόγγυστα ξεκινούσαν πάλι μια πορεία αγώνα μέσα από την φτώχεια, τη χηρεία, την ορφάνια, την προσφυγιά, προσπαθώντας να αναπιάσουν το λιγοστό προζύμι για τη συνέχιση της ζωής. Το ξαναχτίσιμο των ελπίδων, των ονείρων, των νοικοκυριών, των εστιών τους.

Βλέποντας λοιπόν μέσα από άλλο πρίσμα και άλλη οπτική την προσφορά, το έργο τους και βέβαια την συνεργασία, την συνοδοιπορία και την αρμονική συνύπαρξή τους με τον άνδρα, ερχόμαστε στο πεζό, δύσκολο και περίπλοκο σήμερα. Αυτό το σήμερα που οι γυναίκες διαδραματίζουν ρόλο κυρίαρχο και σημαντικό. Και το ονομάζουμε "πεζό" διότι δεν είναι ιστορία, δύσκολο και περίπλοκο διότι δεν το ζουν κάποιοι άλλοι, παρά το ζούμε εμείς και μάλιστα σε όλες του τις εκφάνσεις. Καθημερινά ακούμε κάποιους να αγανακτούν, να αντιδρούν και να φωνάζουν για όλα όσα γίνονται γύρω μας σε σχέση με τον ελληνισμό, τις αξίες, την ιστορική μας συνέχεια, την ποιότητα ζωής. Μα δυστυχώς μένουν μόνο στην αγανάκτηση, τις αντιδράσεις και τις φωνές. Και θα μου πείτε ευλόγως, και τι άλλο να κάνουν; Τι μπορούν να κάνουν;

Όμως τι να προτείνουμε να κάνουν οι άλλοι, αν πρώτα δεν αρχίσουμε από μας; Αφού ανοίξουμε προσεκτικά τα μάτια μας και δούμε, αφού ακούσουμε καλά κι αφού σκεφθούμε, όλα εκείνα γύρω μας, τα οποία κι εμάς ενοχλούν και αγανακτούν και μας κάνουν έξαλλους. Ας ξεκινήσουμε από μια απλή, μα εις βάθος αυτοκριτική. Μήπως κι εμείς με την ανοχή, τη σιωπή, την αδιαφορία μας γινόμαστε συνυπεύθυνοι σ΄ αυτό το χάος, σ' αυτή τη διάλυση, σ' αυτό το ξεπούλημα, σ' αυτή την βάσει εντολών και σχεδίου εξαθλιωτική παγκοσμιοποίηση, σ' αυτή τη διεθνιστική πολιτική που σκοπό έχει την κατάλυση των κρατών-εθνών, των λαών με παρελθόν και ιστορία;

Μα είναι φορές, που νομίζοντας ότι προστατεύουμε την προσωρινή μας βολή, από φόβο μήπως τη χάσουμε, μήπως ξεβολευτούμε, σιωπούμε. Δεν υπερασπιζόμαστε αυτά πού πιστεύουμε. Δεν παραθέτουμε τα επιχειρήματά μας, που το ξέρουμε ότι είναι σωστά, ώστε να βάλουμε τους θρασείς στη θέση τους. Προτιμούμε να "βγάλουμε την ουρά μας απ' έξω", όπως πολύ σοφά λέει ο λαός μας. Σκεφτόμαστε: γιατί να ανακατευτώ; φέρνει ένας κούκος την άνοιξη; Αυτή η συμπεριφορά είναι αρνητική. Θα έλεγα εγκληματική. ΄Όταν είμαστε μεταξύ μας, δεν μας πιάνει κανείς! Ασκούμε κριτική, αναπτύσσουμε θεωρίες, όμως η κριτική και οι θεωρίες δεν είναι θέση, είναι άρνηση και μάλιστα για εσωτερική κατανάλωση.

Λοιπόν; Πρέπει να βγούμε από το μικρό μας "εγώ", να κάνουμε την δική μας υπέρβαση. Να ξεπεράσουμε φόβους και ενδοιασμούς. Δεν υπάρχουν πια τα περιθώρια να παρουσιάζουμε διαφορετικά πρόσωπα ανάλογα με το περιβάλλον, και τις συνθήκες να φαινόμαστε άλλο από αυτό που είμαστε και πιστεύουμε. Η προσωπικότητα δεν είναι αποσπασματική η επιλεκτική, είναι μία ολότητα. Αλλιώς η αντιφάσκουμε η είμαστε υποκριτές. Δεν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι: Ο ένας είναι αυτός που ακολουθούν οι πολλοί. Ο άλλος, είναι ο δρόμος που ανοίγει με κόπο, ακολουθεί και βαδίζει το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και ο κόσμος του. Εμείς. Που είμαστε εδώ, ενώπιόν σας. Ανοιχτοί και ξεκάθαροι σε κάθε απορία και συζήτηση. Με ιδεολογία, όραμα, πολιτικό λόγο, επιχειρήματα, θέσεις. Που δεν διστάζουμε να εκφράσουμε τα όσα πιστεύουμε. Που δεν σκεφτόμαστε το κόστος μπροστά στη σωστή, πατριωτική επιλογή. Και σας ζητούμε να στελεχώσετε το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Όλες και όλοι. Σαν Τμήμα Γυναικών απευθυνόμαστε, τιμούμε και καλούμε τις Ελληνίδες, ώστε να αγωνιστούμε μαζί, αρμονικά, να συνεργαστούμε, να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον που μας ανήκουν. Να αλλάξουμε τα δεδομένα. Να μην δικαιώνεται πια η κολοβή αλεπού!

Όλα όσα ακούσαμε προηγουμένως για την ανύπαρκτη κυβερνητική πολιτική για θέματα καυτά όπως το δημογραφικό, οι αμβλώσεις και οι ανύπαντρες μητέρες, η ανεργία, η εγκληματικότητα, εμείς θέλουμε να τα αλλάξουμε. Έχουμε τις προτάσεις και την θέληση. Μα δεν μπορούμε να το καταφέρουμε μόνοι μας. Ζητούμε την παρουσία σας. Δείτε το σαν μια άλλη, πιο ουσιαστική Ολυμπιάδα.

Η πρόσκληση μας ανοιχτή προς όλες τις Ελληνίδες: τις αγρότισσες της υπαίθρου και τις επιστήμονες. Τις ερευνήτριες και τις φοιτήτριες. Τις αθλήτριες, τις καλλιτέχνιδες, τις πολιτικούς, τις υπαλλήλους, τις νοικοκυρές. Τις γυναίκες της διπλανής πόρτας που αγωνίζονται καθημερινά εργαζόμενες εκτός και εντός σπιτιού, να είναι σωστές μητέρες και σύζυγοι, σωστές επαγγελματίες, σ΄ έναν κόσμο αντίξοο, δύσκολο, αρνητικό. Να είναι ο εαυτός τους και ταυτοχρόνως να διδάξουν αξίες, όραμα, αρετή και να εμπνέουν ιδανικά στα παιδιά τους και το περιβάλλον τους. Τις άνεργες γυναίκες που τολμούν να αντιστέκονται στη χυδαιότητα, την αναξιοκρατία, την διαφθορά, την υποκρισία, το ψεύδος. Τις πολύτεκνες γυναίκες που είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της Ορθοδοξίας, της Πατρίδας, της Ελληνικής Οικογένειας. Τις γυναίκες που αντιστέκονται στην εξαθλίωση, την εξαχρείωση, την εμπορευματοποίηση, την ισοπέδωση των αξιών και παραδόσεων, την παγκοσμιοποίηση και την αλλοίωση των παραδοσιακών-εθνικών κοινωνιών. Γιατί όλες αυτές οι γυναίκες υπάρχουν. Είναι ανάμεσά μας, είσαστε εσείς! Κι είναι γύρω μας ακόμα κι αν δεν τις γνωρίζουμε. Στέκονται, αντιστέκονται, αγωνιούν. Διότι η βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει ακόμα αλλοιωθεί και αλλοτριωθεί.

Όσο υπάρχει καιρός, ενώστε τις προσπάθειές σας με τις δικές μας. Δεν είναι τόλμη να έρθετε μαζί μας, να δυναμώσουμε τη φωνή των Ελλήνων πατριωτών, να μπείτε στα ψηφοδέλτια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, να γίνετε οι Ελληνίδες πολιτικοί του μέλλοντος! Δεν χρειάζονται περγαμηνές γι΄ αυτό. Χρειάζεται ευαισθησία, μεράκι, φιλότιμο και ψυχή. Να νοικοκυρέψουμε τα του οίκου μας! Και "οίκος μας" είναι η Ελλάδα. Εμείς οι γυναίκες, έχουμε αυτό το χάρισμα, το ταλέντο. Ας ξεπεράσουμε τις αμφιβολίες και τους δισταγμούς μας, την δειλία και την ντροπή. Δεν έχουμε δικαίωμα να αμφιβάλλουμε, να διστάζουμε, δεν υπάρχει χώρος για δειλίες και ντροπές όταν ο κίνδυνος είναι πια ορατός, είναι εντός των πυλών, μας αγγίζει. Πρέπει να κάνουμε το χρέος μας, την δική μας υπέρβαση η κάθε μια, έχουμε ευθύνη. Λοιπόν! Σας περιμένουμε.