του Χρήστου Χαρίτου
Διευθυντή Επικοινωνίας του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
Συμπληρώνονται εφέτος 30 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο θεωρείται σήμερα ως η απαρχή της μεταπολιτεύσεως και μία ολόκληρη μυθολογία συνοδεύει κάθε ιστορική και πολιτική αναφορά σε αυτό. Είναι καιρός πλέον να διαχωρίσουμε την αλήθεια από το ψέμμα.
Καταρχάς, το Πολυτεχνείο δεν «έριξε την χούντα», αλλά τον Παπαδόπουλο και την δρομολογημένη προσπάθεια εκδημοκρατισμού της χώρας, με την αναρρίχηση του Σπύρου Μαρκεζίνη ως πρωθυπουργού και την προκήρυξη εκλογών. Το αν αυτός ο εκδημοκρατισμός θα ήταν πραγματικός ή οι στρατιωτικοί θα ήλεγχαν την εξουσία όπως έγινε στην Τουρκία, δεν θα το μάθουμε ποτέ...
Την δικτατορία όμως την έριξε η προδοσία της Κύπρου. Προδοσία που ξεκίνησε με την πρωτοφανή ανικανότητα των στρατιωτικών στον Αττίλα 1 και συνεχίσθηκε με το «η Κύπρος είναι μακριά» του Κων.Καραμανλή τον Αύγουστο του 1974. Το Πολυτεχνείο λοιπόν έπαιξε, αθέλητα προφανώς, κεντρικό ρόλο στην άνοδο του Ιωαννίδη στην εξουσία.
Μία δεύτερη μυθοπλασία, είναι ο καθοδηγητικός ρόλος της επίσημης Αριστεράς στην εξέγερση. Είναι γνωστό ότι το Κ.Κ.Ε. με επίσημη ανακοίνωση από την Ανατολική Γερμανία καταδίκαζε τις ενέργειες των φοιτητών εκείνη την περίοδο. Ο ίδιος ο Γρηγόρης Φαράκος έχει ζητήσει δημοσίως συγγνώμη, ως Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε, λέγοντας ότι το Κ.Κ.Ε. φοβόταν τότε ότι το Πολυτεχνείο ήταν προβοκάτσια της χούντας!
Αυτό όμως που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι οι αριστεροί δεν ήταν κατά της δικτατορίας "λόγω δημοκρατικών πεποιθήσεων", αλλά διότι η δικτατορία ήταν δεξιά! Αν ήταν αριστερή, όπως ήταν τότε στον μισό πλανήτη, δεν θα είχαν αντίρρηση. Διότι οι αριστεροί δεν είπαν λέξη για τα τανκς του Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο σοσιαλιστικός στρατός της Πολωνίας κυνηγούσε τους εργάτες της «Αλληλεγγύης» ως «πράκτορες του ιμπεριαλισμού»! Γνωρίζω ότι η αλήθεια πονάει, αλλά έχει μεγάλες θεραπευτικές ιδιότητες...
Κάποιοι, για λόγους προπαγάνδας, προσπαθούν να συσχετίσουν την δικτατορία με τον πατριωτισμό. Η θέση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ είναι ξεκάθαρη. Ο πατριωτισμός συμπορεύεται με την κοινοβουλευτική δημοκρατία, το Σύνταγμα και τα «δικαιώματα του πολίτη» και αντιστρατεύεται τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. 'Αλλοι έχουν το «προνόμιο» να ομιλούν για «δημοκρατία» και, παράλληλα, να δηλώνουν κομμουνιστές ή σοσιαλιστές, έχοντας θητεύσει για δεκαετίες στα σχολεία του μαρξισμού-λενινισμού.
Επιπλέον, η δικτατορία προέβη σε πολλές ενέργειες που δεν ήταν πατριωτικές:
Εγώ θα υποστηρίξω, ότι πολλά από τα συνθήματα των εξεγερμένων φοιτητών στο Πολυτεχνείο είναι σήμερα επίκαιρα και έχουν ένα πατριωτικό περιεχόμενο. «Η Ελλάδα στους Ελληνες», η αγωνία για εθνική κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία, η προοπτική μίας καλύτερης ζωής για εμάς και την πατρίδα μας, όπου οι Ελληνες θα αποφασίζουν για το μέλλον τους ελεύθερα, διατηρούν και σήμερα την επικαιρότητά τους. Είναι αξίες για τις οποίες το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ αγωνίζεται με παρρησία και σθένος.
Δεν νομίζω ότι οι φοιτητές, τον Νοέμβριο του 1973, αγωνίσθηκαν για να πάρει την κινητή τηλεφωνία ο κ. Κόκκαλης και τους δρόμους ο κ. Μπόμπολας. Ούτε πιστεύω ότι θα ήθελαν να παραδώσουν την Ελληνική σημαία στον Τσενάι και να καταργήσουν την διδασκαλία της Ελληνικής ιστορίας στα σχολεία, προς όφελος της «Ελληνοτουρκικής φιλίας».
Θα έρθει σε λίγες ημέρες το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μας μιλήσει για το Πολυτεχνείο και την αμερικανοδουλεία της χούντας, αλλά θα «ξεχάσει» το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» του κ. Σημίτη στη Βουλή, επειδή μας «βοήθησαν» να υποστείλουμε την Ελληνική σημαία στα Ίμια. Δυστυχώς όμως εκεί καταλήξαμε, και μάλιστα με μπροστάρηδες πολλά στελέχη εκείνης της γενιάς, τον κ. Λαλιώτη, την κ. Δαμανάκη, τον κ. Μπίστη, τον κ. Χριστοδουλάκη κ.ο.κ. O tempora, o mores, όπως έλεγαν οι Λατίνοι, ή, πιο απλά, κάθε λαός είναι άξιος της ηγεσίας του;