Ω Πόλη! Εσύ του πράσινου διθάλασσο όραμα,
πατρίδα της πατρίδας μου, οι σουλτάνοι
σε ντρόπιασαν, εμάρανε σε ο ξεπεσμός.
Όμως ο αθάνατος αϊτός δεν σε ξεχνάει.
Από Βοριά, από Δύση κι απ' Ανατολή,
αράδα κράδα δοξαστής ρηγάδων τροπαιοφόρων,
γυρνάει τις νύχτες προς εσέ να στάξει δάκρυα πύρινα,
απάνου απ'τους τάφους των αυτοκρατόρων.