Πως χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία το 2010

  • Δημοσιεύτηκε: 30 Μάιος 2017

    Aπό την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε το κρατικό μόρφωμα των Σκοπίων στα βόρεια σύνορά μας, ήταν δεδομένο ότι η κρατική του υπόσταση θα ήταν βραχύβια. Τα νεοαποικιακά παιχνίδια των ισχυρών της γης μπορεί να επέτασσαν τότε την διατήρηση της τιτοϊκής εμπνεύσεως «δημοκρατίας», αστικού πλέον τύπου, με το ψευδεπίγραφο όνομα της Μακεδονίας μας, αλλά τόσο η πληθυσμιακή σύνθεσή της (Βούλγαροι, Σέρβοι, Αλβανοί, Σλάβοι, Βλαχόφωνοι Έλληνες, Ρομά, Τούρκοι κ.α.), όσο και οι ιστορικοί δεσμοί όλων των γειτονικών χωρών με αυτήν εγγυούνταν την τάχιστη αποσύνθεσή της.

    Ο καιρός φαίνεται πως έφτασε, λοιπόν, και δεν είναι λίγοι αυτοί που προσβλέπουν στην επόμενη μέρα. Άλλοι με προσμονή ελπίδας και άλλοι με αμηχανία και αγωνία.

    Οι Αλβανοί θα έλεγε κανείς ότι απροκάλυπτα, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του κρατικού αυτού μορφώματος, έχουν δείξει τις προθέσεις τους: Σε πρώτη φάση ανεξαρτησία και σε δεύτερη ένωση με την «μητέρα πατρίδα Αλβανία», πιστοί στο όραμα της «Μεγάλης Αλβανίας». Οι εσωτερικές αναταραχές και ένοπλες συρράξεις του 2001, μεταξύ Αλβανών και Σλάβων, όχι απλώς έδωσαν το μήνυμα για το τι θα ακολουθήσει, αλλά ουσιαστικά κατέστησαν την πλειονότητα των Σλάβων όμηρο των βουλήσεων της αλβανικής μειονότητας, αφού με τη συμφωνία της Αχρίδας (13 Αυγούστου 2001) οι Αλβανοί κέρδισαν αυτοδιοίκηση και αποκέντρωση, καθεστώς επίσημης γλώσσας του κράτους τα αλβανικά και ίση αντιπροσώπευση των Αλβανών στην δημόσια διοίκηση.

    Οι Βούλγαροι, που δεν αναγνωρίζουν «μακεδονική» εθνικότητα, θεωρώντας την πλειονότητα των Σλάβων ως βουλγαρική, επέδειξαν αναμφισβήτητα ψυχραιμία και υπομονή, ενώ μεθοδικά εφοδίασαν με βουλγαρικά διαβατήρια πάνω από 60.000 πολίτες της χώρας.

    Οι Τούρκοι δεν εμφανίζουν κάποια αξιοσημείωτη δραστηριότητα, πλην της οικονομικής διείσδυσης, αφού τα τουρκικά κεφάλαια που επενδύθηκαν στη χώρα δίνουν ακόμη και σήμερα δουλειά σε αρκετές χιλιάδες Σκοπιανών. Είναι σίγουρο, όμως, πως σε περίπτωση σύγκρουσης θα ταχθούν με το μέρος των Αλβανών.

    Οι Σέρβοι, τρέφοντας κατά κύριο λόγο φιλικά αισθήματα πρός τους όμαιμους «Μακεδόνες», αλλά και έχοντας να αντιμετωπίσουν τον μεγάλο βραχνά και την επιθετικότητα των Αλβανών, επίσης δεν παίζουν κάποιον καθοριστικό ρόλο στα εσωτερικά πράγματα της χώρας.

     

    Ο παθητικός ρόλος της Ελλάδος

    Το ερώτημα είναι το τι ακριβώς (δεν) κάνει η Ελλάδα. Σε μία χώρα που καπηλεύεται ξεδιάντροπα την Ιστορία του Μακεδονικού Ελληνισμού και στην οποία οι ιστορικές ρίζες και διεκδικήσεις δεν περιορίζονται φυσικά μόνο στο Μοναστήρι και στην Στρώμνιτσα, αλλά και στην οποία ζουν ακόμη και σήμερα πολλές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ελληνικής καταγωγής (ο ίδιος ο πρώην ηγέτης της χώρας, Κίρο Γκλιγκόρωφ, τους είχε εκτιμήσει σε άνω των 250.000!), είναι πραγματικά αδιανόητο ο ρόλος της πατρίδας μας να είναι παθητικός και αυτός ενός απλού παρατηρητή των εξελίξεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπήρξε ούτε καν μία διαμαρτυρία για την απαράδεκτη απόφαση των Σκοπιανών, να μη θέσουν ως επιλογή κατά την τελευταία απογραφή στο πεδίο «εθνικότητα» την ελληνική, στερώντας έτσι τη δυνατότητα στους ομογενείς μας να την δηλώσουν.

     

    Η χαμένη ευκαιρία του 2010

    Είμαστε πάντως σε θέση να γνωρίζουμε ότι την δεκαετία του 2010 οι ελληνικές αρχές είχαν εφοδιάσει με ταυτότητα ομογενούς παραπάνω από 21.000 πολίτες των Σκοπίων. Αυτό από μόνο του, αν αναλογιστεί κανείς την «διακριτικότητα» των διπλωματικών μας αποστολών, κραυγάζει για την ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων ακόμη ανθρώπων που με την πρώτη ευκαιρία και στήριξη δεν θα δίσταζαν να διατρανώσουν την ελληνική τους ταυτότητα. Δυστυχώς, όταν το ευαγές ίδρυμα της Βασιλίσσης Σοφίας 91 «έμαθε» για τη δραστηριότητα αυτή κάποιων προσώπων (με ονόματα και διευθύνσεις!), τράβηξε το αυτί των αρμοδίων αξιωματούχων της τότε κυβέρνησης, η οποία φρόντισε με ιδιαίτερη επιμέλεια και σε τάχιστο χρονικό διάστημα να αποσύρει όλα τα σχετικά έγγραφα από την κυκλοφορία, καλώντας τους δικαιούχους τους να τα επιστρέψουν τάχα για ανανέωσή τους.

    Με τέτοιες συμπεριφορές είναι εύλογο να έχει απολεσθεί η εμπιστοσύνη των καταπιεσμένων Ελλήνων των Σκοπίων προς την μητέρα πατρίδα. Η όποια επαφή με το εθνικό κέντρο αφέθηκε σε κάποιους συλλόγους και πρόσωπα που έχουν μία τακτική επικοινωνία με τους ομοεθνείς μας στα Σκόπια, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει μία συντονισμένη δράση με κοινή στόχευση και επιδιώξεις.

    Και γεννάται το ερώτημα: Σε μία πολύ πιθανή κατάρρευση του οικοδομήματος του «μακεδονισμού», τόσο ως κρατική οντότητα όσο και ως ταυτοτική συνείδηση, τι ακριβώς θα διεκδικήσουμε ως χώρα; Ανθρώπινα δικαιώματα για ποιους; Για μία μειονότητα, για την οποία ποτέ δεν μιλήσαμε και ποτέ δεν αναγνωρίσαμε την ύπαρξή της; Αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας από ποιους; Από αυτούς που μας πετούσαν κατάμουτρα όλα αυτά τα χρόνια για «Δημοκρατία της Μακεδονίας», για «Μακεδόνες», «μακεδονική γλώσσα» και «μακεδονική εκκλησία», χωρίς ποτέ να τους επιστρέψουμε τη ροχάλα που μας έριχναν ακόμη και σε επίπεδο κορυφής, σε διεθνείς συναντήσεις πολιτικές, αθλητικές, καλλιτεχνικές κ.λπ.; Ή, μήπως, εδαφικές αξιώσεις για «απαράγραπτα ιστορικά μας δικαιώματα» που ποτέ δεν αναδείξαμε;

    Η επόμενη μέρα των Σκοπίων θα είναι ημέρα χαράς και απολαβών μόνο για όσους δούλεψαν όλα αυτά τα χρόνια για την έλευσή της. Όσοι περίμεναν από ξένους «προστάτες» να διατηρούν ισορροπίες στην περιοχή και να διασφαλίζουν την απρόσκοπτη παραμονή τους στην δοτή «εξουσία» τους, μόνο χλεύη και απαξίωση θα εισπράττουν. Και αν αυτά αξίζουν σε αυτούς και στους ψηφοφόρους τους, σίγουρα πάντως δεν αξίζουν στην πατρίδα και στην Ιστορία μας.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο Μαΐου 2017 της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος».

    Κατηγορία: