Έθνος α-κυρίαρχον

  • Δημοσιεύτηκε: 08 Φεβρουάριος 2008

    Σταχυολογούμε από κυριακάτικη εφημερίδα: "Σιωπηρά, άλλα de facto, η ελληνική κυβέρνηση παραχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα στην Τουρκία αποδεχόμενη σταδιακά την θέση των ΗΠΑ ότι τα Ίμια δεν αποτελούν ελληνικό έδαφος. Από την μια η Άγκυρα συνεχίζει τους τσαμπουκάδες σε βάρος των Ελλήνων ψαράδων, διαμαρτύρεται για τις δήθεν παραβιάσεις των τουρκικών χωρικών υδάτων στις βραχονησίδες "Καρντάκ" και προσφέρει προστασία στους μουσουλμάνους της Θράκης διαβεβαιώνοντας ότι φροντίζει για την ασφάλεια τους. Από την άλλη, η ελληνική κυβέρνηση "εκδιώκει τους ψαράδες της Καλύμνου από τα Ίμια αποδεχόμενη εμμέσως ότι η κυριαρχία στα Ίμια είναι απροσδιόριστη".

    Στο ίδιο φύλλο της εν λόγω εφημερίδος υπάρχει εκτενές ρεπορτάζ από τις τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή των Ιμίων. Το ρεπορτάζ είναι αποκαλυπτικότατο. Ελληνικά ψαροκάικα διωκόμενα από τουρκικά σκάφη του λιμενικού σε ελληνικά χωρικά ύδατα με εμβολισμούς, με καταβρέξεις, με χλευασμούς προς την ελληνική σημαία και την Ελλάδα. Και όλα αυτά μέσα σε ελληνικότατο εθνικό χώρο σύμφωνα με όλες τις κυρωμένες διεθνείς συνθήκες (και από την Τουρκία)!

    Τα ανωτέρω δεν τα γράφει μια εθνικιστική εφημερίδα. Τα γράφει "ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" της 13/1/2008, το οποίο σίγουρα δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υπερπατριωτικές, σωβινιστικές και ακροδεξιές τάσεις. Οι άνθρωποι λένε την αλήθεια και μπράβο τους.

    Φευ! Όλα αυτά ήταν λίγες μόνο ημέρες πριν την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Άγκυρα. Και τι έγινε σε αυτή την πολυδιαφημισμένη επίσκεψη; Ό,τι αναφορικό και σε όλες τις αβρές ιδιωτικές επισκέψεις μεταξύ συγγενών και κουμπάρων. Αβρότητες, ανοησίες, τυπικούρες και βαρεμάρα. Τουλάχιστον από ελληνικής πλευράς, διότι οι Τούρκοι έπραξαν ένα βήμα παραπάνω. Απαίτησαν και ο πρωθυπουργός συγκατένευσε, εκδηλώνοντας τον ραγιαδισμό του, στην κατάθεση στεφάνου στο μαυσωλείο του αρχισφαγέα Κεμάλ. Παρ' όλες τις προειδοποιήσεις από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. και τις εκκλήσεις των ποντιακών σωματείων, έδειξε ξεκάθαρα ο πρωθυπουργός ότι η γνώμη των κλητήρων του State Department βαρύνει περισσότερο από την αξιοπρέπεια του Έθνους. Ο ραγιαδισμός τείνει να γίνει η μόνιμη σταθερή παράμετρος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το 1974 και μετά, αλλά κάθε φορά η αυξανόμενη ένταση της εκδηλώσεως του μας καταπλήττει. Ο ιστορικός του μέλλοντος το μόνο που θα συγκρατήσει από την ανούσια και αδιάφορη πρωθυπουργία του Καραμανλή του νεότερου θα είναι η μελανή σελίδα της καταθέσεως του στεφάνου στον τάφο ενός εγκληματία και υπεύθυνου για την γενοκτονία 500.000 Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας.

    Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο Ερντογάν αναφέρθηκε καθαρά σε "150.000 Τούρκους ομογενείς που ζουν στην Ελλάδα"! Αντίλογος από τον πρωθυπουργό και την μονίμως και ηλιθίως μειδιούσα υπουργό Eξωτερικών δεν υπήρξε. Από τα πολιτικά κόμματα μόνον ο ΛΑ.Ο.Σ. αντέδρασε. Οι παραπάνω διαπιστώσεις είναι αυταπόδεικτες και παγκοίνως γνωστές. Αυτό όμως το οποίο αποκρύπτεται συστηματικά από γνωστών συμφερόντων κύκλους είναι ότι διεθνώς ακόμη και οι πιο "διεθνοποιημένες" και "αδόλων συμφερόντων" χώρες (βλέπε ΗΠΑ) επιδιώκουν σφόδρα την επικράτηση των δικών τους εθνικών συμφερόντων. Αυτός είναι ένας νόμος των διεθνών πολιτικών σχέσεων τον οποίον αμφισβητούν μόνον οι ηθελημένα υποτελείς. Η ιστορία δεν έπαψε ποτέ να είναι μια εθνική διαπάλη. Με τις κοινωνικές, με τις ταξικές, με τις πολιτιστικές της προεκτάσεις. Αλλά κατά βάση, και εις πείσμα των διεθνιστικών, μαρξιστικών και κεφαλαιοκρατικών θεωρήσεων, μια εθνική διαπάλη! Το αποτέλεσμα. Ο ισχυρός δημιουργεί το δίκαιο του. Ο αδύναμος το αποδέχεται...

    Βγάζουμε τα συμπεράσματα μας στην δική μας ελληνική περίπτωση, και όχι μόνον απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα(βλ. Τσάμηδες Αλβανίας, όνομα Σκοπίων κλπ). Είναι δηλ. πλέον δεδομένο ότι αποτελούμε ένα κράτος μειωμένης, αλλά και συνεχώς μειούμενης εθνικής κυριαρχίας. Αποτελούμε και είναι εύκολο αυτό να το διαπιστώσουμε εάν ρίξουμε μια ματιά στον παγκόσμιο άτλαντα τον διεθνών πολιτικών σχέσεων, ένα έθνος ΑΚΥΡΙΑΡΧΟΝ.

    Κάποτε ο τέως πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Σαρτζετάκης μίλησε για έθνος ανάδελφον. Δυστυχέστατα σήμερα δεν αποτελούμε μόνον αυτό. Είμαστε έθνος ανάδελφον και έχουμε μετατραπεί σε κράτος ακυρίαρχον. Το ερώτημα είναι ως πότε θα το ανεχόμαστε;


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 2ας Φεβρουαρίου 2008 της εβδομαδιαίας εφημερίδος Άλφα 1.

    Κατηγορία: