Ένας γενναίος ραβίνος

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Απρίλιος 2011

    Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο του Jonathan Sacks «The home we build together». Το βιβλίο είναι ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του πολυπολιτισμού, με βάση την Βρετανία και αποδεικνύει με αναντίρρητα επιχειρήματα τις αποτυχίες και τους δογματισμούς της πολυπολιτισμικής ουτοπίας. Η μεγάλη σημασία του βιβλίου έγκειται στον συγγραφέα του, καθότι ο Sacks είναι ο αρχιραβίνος του Λονδίνου και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας!

    Ο Sacks ξεκινάει το βιβλίο, παραθέτοντας την ρήση του δολοφονηθέντος δεξιού πολιτικού Pim Fortuyn, ότι «αν προσπαθήσεις να συζητήσεις τον πολυπολιτισμό στην Βρετανία χαρακτηρίζεσαι ρατσιστής». Ο Sacks δεν μασάει τα λόγια του. Εξηγεί ότι «ο πολυπολιτισμός δεν οδήγησε στην ενσωμάτωση, αλλά στον διαχωρισμό (segregation)». Επιτίθεται στον φιλελευθερισμό διότι «υπονόμευσε τις κοινές ηθικές αξίες της κοινωνίας, μέσω του ηθικού σχετικισμού». Αναλύει γιατί «όταν το νόημα της εθνικής ταυτότητος διαλύεται, τότε οι άνθρωποι αισθάνονται ανέστιοι, ξένοι σε μία ξένη πατρίδα».

    Παραδέχεται ότι «ζούμε σε μία εποχή που οι παγκόσμιες ελίτ νοιώθουν εγγύτερα τους αντίστοιχους εταίρους τους, αλλά είναι μίλια μακριά από τους συμπολίτες τους της διπλανής πόρτας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εξασθένιση της πίστεως σε ένα κοινό πεπρωμένο με τους ανθρώπους που συμβιώνουμε και τους ανθρώπους που θα έρθουν μετά από εμάς». Καταγράφει ότι «από τα μέσα του 1980, η ιδέα ότι το έθνος είναι η κυρίαρχη αξία έπαψε να ισχύει. Ο φιλελευθερισμός και ο πολυπολιτισμός ιδιωτικοποίησαν την εθνική ταυτότητα!»

    Υποστηρίζει, όπως και ο Εβραίος Αμερικανός ακαδημαϊκός Robert Putnam, ότι «η κοινωνική αλληλεγγύη έρχεται σε σύγκρουση με την διαφορετικότητα. Γιατί να πληρώσω για ανθρώπους που δεν μοιάζουν με εμένα;» Ξεσκεπάζει την πολιτική ορθότητα, λέγοντας ότι «στιγματίζει τους χριστιανούς ως ομοφοβικούς και τους δεξιούς ως φασίστες», στα πλαίσια ενός νεο-μαρξιστικού μεταμοντερνισμού!

    Κατακρίνει τους αριστερούς διανοουμένους «που εχθρεύονται τα φυσικά αισθήματα πίστεως στην εθνική ταυτότητα και στην εθνική υπερηφάνεια, διότι τα έθνη, όπως και οι άνθρωποι, χρειάζονται αυτο-εκτίμηση, για αυτό η εθνική υπερηφάνεια είναι απαραίτητη». Μέμφεται τους κοσμοπολίτες που αντιλαμβάνονται την κοινωνία ως «ξενοδοχείο», λέγοντας «δεν είμαστε όλοι κοσμοπολίτες και δεν θέλουμε να γίνουμε. Θέλουμε να ανήκουμε κάπου. Αν το έθνος δεν το κάνει πλέον αυτό, τότε δεν μένει παρά η θρησκεία».

    Αναφέρει με πικρία ότι όταν οι οπαδοί του πολυπολιτισμού επιτέθηκαν στις αξίες του Δυτικού πολιτισμού «βρήκαν τα κάστρα εγκαταλελειμμένα και τους στρατιώτες να έχουν φύγει, παρατώντας τον οπλισμό τους». Καταλήγει με μία προτροπή αγώνος. Γράφει ο Sacks: «Οι Εβραίοι έχασαν την γλώσσα τους (Yiddish) μετά από αιώνες, επειδή μία γενιά δεν την δίδαξε στην επόμενη. Γι' αυτό και εμείς πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας τις παραδόσεις και τις αξίες μας, το πώς φθάσαμε έως εδώ σήμερα».

    Το βιβλίο του Jonathan Sacks είναι η κατάθεση ενός θαρραλέου πνευματικά ανθρώπου, ενός αρχιραβίνου που τολμάει να αμφισβητήσει ευθέως τα αριστερά δόγματα του πολυπολιτισμού και της «πολιτικής ορθότητος». Παράλληλα, καταδεικνύει την ιδεολογική ανεπάρκεια του φιλελευθερισμού, ο οποίος συμπράττει σήμερα στην απαξίωση των αρχών του δυτικού πολιτισμού. Τελικώς, στην εθνική Δεξιά ίσως να έχουμε περισσότερους συμμάχους, από όσο φανταζόμαστε.

    Υ.Γ. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, στην αναφορά του εναντίον του σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, γράφει: «Σημειώνεται ότι στο πλευρό του Μητροπολίτη Πειραιώς τάχθηκε μόνον ένας πολιτευτής του ΛΑ.Ο.Σ. στον Πειραιά», εννοώντας εμένα. Αντί το ΚΙΣ να προσπαθεί να ανακαλύψει φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν, μήπως θα ήταν καλύτερο να μεταφράσει στα Ελληνικά το βιβλίο του Sacks και να τοποθετηθεί επί των συμπερασμάτων του;


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Statesmen και στο φύλλο της 7ης Μαρτίου 2011 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.