Ίδιο σύστημα, ίδιοι άνθρωποι, ίδιες πρακτικές

  • Δημοσιεύτηκε: 30 Μάιος 2013

    Η μετάβαση στον χώρο της πραγματικότητας με την εκδήλωση της βαθύτατης κρίσης και των συνεπειών της, θα περίμενε κανείς να επιδράσει διορθωτικά σε κόμματα και ελίτ που πρωταγωνίστησαν πολιτικά. Το πολιτικό σύστημα με τα χαρακτηριστικά του που έχουν μακρινή καταγωγή, αλλά συνέχισαν και μετεξελίχτηκαν μεταπολιτευτικά, έχει δημιουργήσει στέρεες δομές στην ελληνική κοινωνία. Έτσι πολλοί ακολουθούν παρά την κρίση για λόγους συνήθειας, φόβου, αυθεντίας τους σχηματισμούς που διαχειρίζονται την παρούσα κρίση. Άρα δόθηκε μια ευκαιρία για μια νέα προσέγγιση από τον πολιτικό κόσμο που ας δούμε πως αξιοποιήθηκε.

    Το πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της ανεργίας έδειξε τις πραγματικές διαθέσεις τόσο των ξένων, για το πώς αντιλαμβάνονται την Ελλάδα, όσο και των εγχώριων διαχειριστών που επέλεξαν ένα νέο σχέδιο stage χωρίς καμία λογική ανάπτυξης, παρά μόνο με κριτήρια συγκρότησης ενός νέου πελατειακού κράτους, σημαντικά φθηνότερου, σύμφωνα με τις επιταγές... Προσέξτε το γεγονός ότι την ίδια ώρα που η μικρή ελληνική επιχείρηση κλείνει κυνηγημένη από τα καρτέλ, τις τράπεζες, την εφορία, το ΙΚΑ, τον ΟΑΕΕ, την τοκογλυφία, την γραφειοκρατία, το κράτος επιλέγει μια φθηνή υποαπασχόληση χωρίς καμία στοχευμένη δράση, συγκροτώντας μια νέα οικονομία που στηρίζεται στην εξαθλίωση που έχει προηγηθεί.

    Θυμηθείτε παλαιότερα άρθρα που επισήμαιναν την προσπάθεια βίαιου μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας. Σήμερα που είναι εντελώς ξεκάθαρο τι πραγματικά συμβαίνει, πρέπει να εθελοτυφλεί κανείς για να δεχτεί κάθε άλλο ισχυρισμό. Ίδιο σύστημα, ίδια πρόσωπα, ίδιες πρακτικές, μόνο που αυτή την φορά όλες οι οδηγίες έρχονται από την ξένη επιτήρηση.

    Σημειώστε στην ίδια κατεύθυνση το γεγονός ότι η περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση γίνεται με 50 δις που δανείστηκε ο ελληνικός λαός, σε συνέχεια πολλών δις εγγυήσεων και μετρητών που έχουν ήδη δοθεί για την διάσωση του τραπεζικού συστήματος. Εδώ το αυτονόητο θα ήταν η θεσμική και νομική έκφραση αυτού του λαού, δηλαδή το κράτος να διαχειριστεί πλέον το σύστημα. Όμως όχι, άλλοι φαίνεται θα είναι οι διαχειριστές μόνο που δεν δανείζονται αυτοί...

    Η πιθανή ενδοσυστημική διόρθωση που πολλοί ανέμεναν μέσα από την ανανέωση ιδεών, εκτιμήσεων και πρακτικών, δεν ήρθε και δεν θα έρθει ποτέ. Τα πρόσωπα αυτά γνωρίζουν μόνο τον δρόμο της εξάρτησης, της υποταγής και της συναλλαγής. Η εκχώρηση όλων των δυνατοτήτων ενός κράτους σε υπερεθνικά μορφώματα, του τραπεζικού σε ανεξάρτητες (βλέπε ανεξέλεγκτες) τράπεζες, του νομισματικού σε φορείς που σχεδιάζουν και υλοποιούν χωρίς την παραμικρή συμμετοχή μας και του δημοσιονομικού που γίνεται ανοικτά πλέον από τους εγκάθετους υπαλλήλους των δανειστών, τους επιτρέπει μόνο να μαζεύουν τις κάρτες ανεργίας, τα βιογραφικά και να μοιράζουν 490.000 ευρώ στους πελάτες τους.

    Το τοπίο της θλίψης δεν επιτρέπει υποχωρήσεις. Ο καθένας πρέπει να αναλογιστεί προσωπικά την ευθύνη του. Θέλει τον δρόμο της σκλαβιάς ή της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας; Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν επιδέχεται μεταρρυθμίσεων, απαιτείται λοιπόν η ανατροπή του.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 3ης Μαΐου 2013 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.
    Κατηγορία: