Όχι στο «Σύμφωνο συμβίωσης»

  • Δημοσιεύτηκε: 22 Μάρτιος 2008

    Η κυβέρνηση και το υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζονται να φέρουν προς ψήφιση στην βουλή το «Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» στα πλαίσια «φιλελεύθερων ρυθμίσεων για την οικογένεια», όπως δήλωσε ο κ. Χατζηδάκης στο Βήμα, στις 9/3. Πρόκειται περί μίας συμβολαιογραφικής συμφωνίας, βάσει της οποίας ένα ανύπαντρο ζευγάρι θα ρυθμίζει τα περιουσιακά του στοιχεία και διάφορες υποχρεώσεις. Γιατί λοιπόν αντιτιθέμεθα σε αυτή την συμφωνία; Να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά.

    Πιστεύω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι πρέπει να προστατεύσουμε τον θεσμό της οικογένειας. Βάση του θεσμού είναι ο γάμος. Να σημειώσω εδώ ότι για εμάς τους χριστιανούς και για κάθε ένθεο άνθρωπο ο γάμος είναι η ιερή θρησκευτική ένωση του άνδρα με την γυναίκα, είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Εκκλησίας. Ο γάμος λοιπόν αποτελεί για τους πιστούς ένα ιερό μυστήριο και όχι ένα απλό κοσμικό γεγονός. Στα πλαίσια της εκκοσμικεύσεως όμως καθιερώθηκε και ο πολιτικός γάμος. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση όμως ο γάμος παραμένει η βάση της οικογένειας.

    Με την σειρά της η Πολιτεία και ο νομοθέτης είχαν φροντίσει να συνδέσουν τον γάμο, θρησκευτικό ή πολιτικό, και το οικογενειακό δίκαιο με την απολαβή κάποιων «προνομίων» σε περουσιακά-οικονομικά θέματα, υποχρεώσεων ως προς τα παιδιά, τους συζύγους, προνομίων που δεν είχαν τα ανύπαντρα ζευγάρια. Κατ' αυτό τον τρόπο η Πολιτεία έδειχνε την αξία της παραδοσιακής οικογένειας μέσω του γάμου, ακόμη και σε ένα υλικό επίπεδο, οι δε πολίτες αντιλαμβανόντουσαν ότι μόνο μέσω του γάμου μπορούν να τακτοποιήσουν ομαλά τα οικονομικά τους θέματα.

    Το Σύμφωνο λοιπόν που ετοιμάζει η κυβέρνηση υπονομεύει ακριβώς αυτές τις πρόνοιες. Διότι επιτρέπει σε ένα ζευγάρι να διακανονίζει αυτά τα θέματα εκτός του πλαισίου του γάμου, πηγαίνοντας απλώς σε ένα συμβολαιογράφο. Σαν να μεταβιβάζεις ένα οικόπεδο. Που θα οδηγήσει αυτό το Σύμφωνο; Στην απαξίωση του γάμου στα μάτια των νέων ανθρώπων, οι οποίοι έτσι και αλλιώς γαλουχούνται σε μία κοινωνία με τα ιδεολογήματα της ήσσονος προσπάθειας, είτε πρόκειται για τις σπουδές, είτε για την εργασία. Η διαπροσωπική επικοινωνία αντικαθίσταται από τα mail και τα SMS, οι δε «δεσμεύσεις» αντιμετωπίζονται ως βάρος, καθώς η ελευθερία ταυτίστηκε με την ελευθεριότητα και την αποφυγή των υποχρεώσεων που οφείλουν να έχουν οι επιλογές μας.

    Αυτή είναι η μία παράμετρος. Η άλλη είναι ότι η κυβέρνηση θέλει να ετοιμάσει το έδαφος για τον «γάμο των ομοφυλόφιλων», μόνο που η λέξη γάμος είναι αρκετά φορτισμένη αξιακά και για αυτό τον λόγο αυτό το μέτρο θα περάσει μέσα από το Σύμφωνο. Ήδη ο κ. Χατζηδάκης στην συνέντευξή του το άφησε ανοικτό για το μέλλον. Η Ν.Δ. συν τοις άλλοις είναι και υποκριτική, καθώς θέλει να το περάσει μέσα από το παράθυρο του Συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης.

    Για αυτούς τους λόγους πιστεύω ότι το Σύμφωνο όχι μόνο δεν προετοιμάζει τα νέα ζευγάρια για την ζωή τους, αλλά υποσκάπτει ένα θεσμό που έχει επιδείξει διαχρονική αντοχή. Το φιλελεύθερο κέλυφος της Ν.Δ. δεν πείθει κανένα. Αν η κυβέρνηση ενδιαφερόταν πραγματικά θα άφηνε τα όρια πρόωρης συνταξιοδοτήσεως της μητέρας στα 50, θα δημιουργούσε δημόσιους παιδικούς σταθμούς, θα ασκούσε δημογραφική πολιτική, θα βοηθούσε τις μονογενεϊκές οικογένειες. Για αυτά όμως η Ν.Δ. δεν λέει κουβέντα, διότι οι σκοποί της είναι άλλοι. Και εκεί θα μας βρει απέναντι.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 22ας Μαρτίου 2008 της εβδομαδιαίας εφημερίδος Ελεύθερος Κόσμος.
    Κατηγορία: