Αναμένοντας, ξανά, την δόση που θα μας σώσει

  • Δημοσιεύτηκε: 26 Δεκέμβριος 2012

    Η κυβέρνηση Σαμαρά (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ Α.Ε.) έχει μετατραπεί σε απλό μεταφραστή των οδηγιών του ξένου παράγοντα. Με διαδικασίες κινούμενες στα όρια της συνταγματικότητας, κατόρθωσε να περάσει με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες το σύνολο των μέτρων που εκόμισε ο «εκσυγχρονιστής» υπουργός κ. Στουρνάρας (πρώην ΚΝΕ). Παρ' όλες βέβαια τις θυσίες, η πολυπόθητη δόση δεν ήρθε κατ' αρχάς, απογοητεύοντας ακόμη και τον οσφυοκάμπτη πρωθυπουργό, ο οποίος τόλμησε να ψελλίσει κάποια δυσαρέσκεια για την τρόικα και τους «εταίρους». Κατόπιν, ακολουθούσε μία νέα διαδικασία «κουρέματος», η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι την στιγμή που γράφεται το άρθρο.

    Είναι δυνατόν όμως να βγάλει από το αδιέξοδο την χώρα η νέα δόση; Η ελληνική οικονομία μοιάζει με ένα ναρκομανή, ο οποίος κερδίζει λίγα λεπτά ευτυχίας μετά από την δόση, επιστρέφοντας μετά την λήξη της επήρειάς της σε ακόμα τραγικότερη κατάσταση από αυτή που ήταν αρχικώς. Και η προσμονή της δόσεως κατευνάζει για λίγο τα συμπτώματα στερήσεως, χωρίς όμως να λύνει το πρόβλημα.

    Ποια είναι η λύση όμως και στις δύο περιπτώσεις, του εξαρτημένου ανθρώπου και της εξαρτημένης οικονομίας; Η απεξάρτηση. Πώς μπορεί η ελληνική οικονομία να απεξαρτηθεί από τις δόσεις των δανείων και τους επαχθείς όρους από τους οποίους κάθε φορά αυτές συνοδεύονται;

    Ας εξετάσουμε γιατί υπάρχει ανάγκη από την εισαγωγή χρημάτων στην ελληνική οικονομία. Από το 1974, υπήρξε μια συστηματική προσπάθεια να καταστραφεί η ελληνική παραγωγική οικονομία. Το αν αυτό έγινε εκουσίως ή ακουσίως ή αν υπήρξαν πολιτικές σκοπιμότητες, λίγη σημασία έχει. Ολόκληροι τομείς της οικονομίας, όπως ηλεκτρικές συσκευές, κλωστοϋφαντουργία, αυτοκινητοβιομηχανία, ναυπηγεία, αμυντική βιομηχανία, ένδυση-υπόδηση κ.α. αποψιλώθηκαν. Η κατάργηση των νομισματικών περιορισμών (1994), η εισαγωγή λαθρομεταναστών και η είσοδος στην ευρωζώνη, χειροτέρευσαν την κατάσταση.

    Το εμπορικό έλλειμμα εκτινάχθηκε, η εξαγωγή λαθρομεταναστευτικού συναλλάγματος διογκώθηκε, ενώ οι ξένες αλυσίδες έκαναν τρελές μπίζνες στην Ελλάδα πουλώντας τα προϊόντα τους σε διπλές και τριπλές τιμές από ότι στο εξωτερικό. Όλο αυτό το έλλειμμα καλύφθηκε από τον δανεισμό του κράτους σε ευρώ και από τον δανεισμό των τραπεζών μέσω της διατραπεζικής αγοράς.

    Όλος αυτός ο δανεισμός χρηματοδότησε αποκλειστικώς και μόνο καταναλωτικές δαπάνες και στεγαστικά δάνεια ή επενδύσεις με πολιτικά κριτήρια. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εξαγορά της τουρκικής Finans Bank από την Εθνική Τράπεζα προς 12 δις ευρώ, προκειμένου ο Καραμανλής να σώσει τον κουμπάρο του Ερντογάν από την κατάρρευση. Ούτε ένα ευρώ δεν εισέρρευσε στα ταμεία της ΕΤΕ από την Τουρκία, παρά τα υποτιθέμενα κέρδη. Αν υπήρχαν σήμερα αυτά τα 12 δις, η κατάσταση θα ήταν τελείως διαφορετική.

    Η χρηματοπιστωτική κρίση, η κατάρρευση της Lehman Brothers και η δυσπιστία μεταξύ των τραπεζών, οδήγησαν στην δυσκολία δανεισμού των τραπεζών κατ' αρχάς, παρ' όλο που ήταν σχεδόν μηδενική η έκθεσή τους σε τοξικά ομόλογα. Υπήρξε προσπάθεια να αναλάβει το κράτος αυτό το βάρος, διότι μέχρι τότε υπήρχε δυνατότητα δανεισμού. Επίσης, λίγο πριν δραπετεύσει από την εξουσία ο Κωστάκης, προσπάθησε να συνεχίσει την κατάσταση που υπήρχε δανειζόμενος και κάνοντας επιπλέον καταναλωτικές δαπάνες (μείωση φορολογίας ακριβών αυτοκινήτων κ.λπ.).

    Αυτά τα πραγματικά προβλήματα εκμεταλλεύθηκαν ο Γιωργάκης και η παρέα του, κατ' αρχάς για να καταλάβουν την εξουσία και να προωθήσουν την υποδούλωση στην παγκοσμιοποίηση, προσκαλώντας την τρόικα στην Ελλάδα. Η συνέχεια είναι γνωστή. Μνημόνια και μέτρα έναντι δόσεων που θα βγάλουν την χώρα από την κρίση, ενώ αυτή χειροτερεύει. Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη δήλωση του Charles Dalara ότι τόσο μεγάλη ύφεση δεν έχει δει σε καμία χώρα εδώ και 30 χρόνια που ασχολείται με τα δημόσια χρέη.

    Οπωσδήποτε υπάρχουν προβλήματα, ανισορροπίες και αγκυλώσεις στην ελληνική οικονομία. Αναμφισβητήτως υπάρχουν χώρες που το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο απ' ότι στην Ελλάδα (Αγγλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο). Όμως, πρέπει πέρα από την ανούσια συζήτηση για το τι κάνουν οι ξένοι τοκογλύφοι, να δούμε πως μπορούμε να ξεφύγουμε από τα νύχια τους.

    Με ιδιαίτερη ανησυχία παρατηρώ μία τάση να αναπτύσσεται, ακόμη και στον εθνικιστικό χώρο, η οποία θεωρεί την υποδούλωση της χώρας στο ξένο κεφάλαιο ως εκσυγχρονισμό, ο οποίος «θα γκρεμίσει το μισητό κράτος των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ». Πολλοί δε, εκφράζουν ακραία λιμπεραλιστικά (νεοφιλελεύθερα) επιχειρήματα υπό εθνικιστικό μανδύα.

    Δεν πρέπει να ξεχνούν όσοι αναπτύσσουν τέτοιους συλλογισμούς ότι η τρόικα είναι η ίδια η παγκοσμιοποίηση. Δεν λέει τίποτα για τους λαθρομετανάστες και τα έξοδα που δημιουργούν στην οικονομία, ενώ θέλει να έχει άποψη ακόμη και για τον αριθμό των εισακτέων στις παραγωγικές σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων. Επίσης, απαιτεί αν δοθεί υπηκοότητα σε 50.000 Τούρκους με καταγωγή από την Θράκη, ενώ προωθεί και τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ). Προτείνει τέλος την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, έτσι ώστε η χώρα να γίνει και με την βούλα «μπανανία».

    Το φόρτωμα με νέα δάνεια δεν είναι λύση. Οφείλουμε να αναζητήσουμε τρόπους να μηδενισθεί το εμπορικό έλλειμμα. Στα 3-4 χρόνια που διαρκεί η κρίση, θα έπρεπε να λάβει το κράτος, αλλά και οι ιδιώτες, μέτρα περιορισμού έως και μηδενισμού του εμπορικού ελλείμματος. Οφείλουμε να απαλλαγούμε από το ευρώ (πρόταση για διπλό νόμισμα ως τρόπο σχετικώς ανώδυνης απαλλαγής από το ευρώ έχει καταθέσει ο γράφων από τις αρχές του 2011 με άρθρο του στο περιοδικό «Patria»), το οποίο είναι μία θηλιά στον λαιμό της οικονομίας.

    Η χρηματοδότηση από τις τράπεζες πρέπει να δοθεί στις εταιρείες και στους τομείς που μπορούν να κάνουν εξαγωγές ή, πολύ σημαντικότερο, να υποκαταστήσουν εισαγωγές. Να εφαρμοστούν δραστικοί περιορισμοί στην εξαγωγή συναλλάγματος από λαθρομετανάστες (έως ότου απομακρυνθούν από την χώρα οριστικώς).

    Λύσεις υπάρχουν για την αποτοξίνωση από τις δόσεις. Πολιτική βούληση για την εφαρμογή τους απαιτείται. Και εκεί ο υγιής εθνικιστικός χώρος έχει πολλά να προσφέρει.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 14ης Δεκεμβρίου 2012 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

    Κατηγορία: