Ανεργία-φτώχεια-ενδοτισμός, όπως λέμε δικομματισμός

  • Δημοσιεύτηκε: 21 Σεπτέμβριος 2005

    Έχουμε μπει για τα καλά πια στην μεταολυμπιακή Καραμανλική εποχή και η Ελληνική κοινωνία ελλείψει αγώνων ψάχνει να βρει ένα νέο «όραμα» που θα της ξεγελάσει λίγο την μιζέρια της.

    Δεκαοκτώ μήνες μετά την αλλαγή της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ και οι βασικές πολιτικές, καθώς και τα οδυνηρά αποτελέσματά τους, παραμένουν όπως αναμενόταν ίδιες. Η κυβέρνηση σηκώνει τα χέρια ψηλά, απέναντι στην κατάντια του αγροτικού κόσμου, ρίχνοντας -και όχι εντελώς άδικα- την ευθύνη στο προηγούμενο ΠΑΣΟΚικό καθεστώς. Όμως η ίδια αυτή παράταξη που είχε προσυπογράψει την ομηρία της Ελληνικής αγροτιάς στις διάφορες αποικιοκρατικής λογικής συνθήκες GATT, τώρα που βρίσκεται στην εξουσία δεν μας πείθει στην πράξη ότι είχε ή έχει την πρόθεση να προβεί σε γενναίες πολιτικές λύσεως του αγροτικού προβλήματος. «Είμαστε δεσμευμένοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση» θα διαλαλούν σε αυτή, αλλά και σε ένα σωρό άλλες υποθέσεις από δω και στο εξής, επιβεβαιώνοντας τόσο την κυβερνητική υποτακτική νομιμοφροσύνη απέναντι στο γεγονός, όσο και το ίδιο το γεγονός της Εθνικής μας εξάρτησης και υποτέλειας.

    Και αφού η εξουσία αποδέχθηκε ποια την λογική της μη προστατευτικής προς την Ελληνική παραγωγή οικονομικής πολιτικής, γιατί να μην ανοίξουν οι πόρτες διάπλατα προς τον αθέμιτο ανταγωνισμό των Κινεζικών και πάσης άλλης προέλευσης προϊόντων; Τι κι αν οι Ελληνικές βιοτεχνίες, αλλά και τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο; Τι κι αν όλο και περισσότεροι άνεργοι συνωστίζονται στον ΟΑΕΔ προς ανεύρεση εξάμηνων προγραμμάτων ημι-απασχόλησης και ξεγέλασης των δεικτών της ανεργίας; Η απόλυτη υποδούλωση στις επιταγές του παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού δεν αφήνει τους εξουσιαστές μας να διακρίνουν ούτε καν την παραβίαση των πιο βασικών όρων ενός θεμιτού ανταγωνισμού που αυτή η ίδια η ελεύθερη οικονομία επιτάσσει.

    Τι ειρωνική πραγματικά είναι η εικόνα του Έλληνα εργοδότη που στριμώχνεται στον ΟΑΕΔ, δίπλα στον υπάλληλο που πέρυσι απέλυσε, προκειμένου να προσλάβει έναν φθηνό λαθρομετανάστη! Όπως αύριο το ίδιο ειρωνική θα είναι η εικόνα του καταναλωτή που έσπρωξε στο λουκέτο τον Έλληνα καταστηματάρχη, προκειμένου να αγοράσει από τον Κινέζο φθηνότερα. Δυστυχώς και ο απλός λαός δεν είναι άμοιρος τόσο των κεντρικών πολιτικών όσο και των καθημερινών επιλογών του. Μία κοινωνία που επέλεξε να δολοφονήσει κάθε έννοια Εθνικής Αλληλεγγύης, είναι μοιραίο να αυτοτιμωρείται με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

    Τώρα μάλιστα που αυτή η κοινωνία χωρίς ιδιαίτερη αντίδραση μετατρέπεται από εθνική σε «πολυπολιτισμική», έχει να βιώσει πολλές νέες εμπειρίες. Έτσι στα συνέδρια των μεγάλων κομμάτων θα πρέπει να συναποφασίζει με τους λαθρομετανάστες για το μέλλον της Πατρίδας μας. Αύριο θα πρέπει να ψηφίζει και τους αλλοδαπούς εκπροσώπους της και γιατί όχι και τα διάφορα αλβανικά, μουσουλμανικά κ.λπ. κόμματα που θα φροντίζουν να μετατρέψουν την λαθρομετανάστευση από μία κοινωνική σε μία βαθιά Εθνική πληγή. Όσοι φυσικά ήλπιζαν πως ο Καραμανλής θα υιοθετούσε μία σκληρή μεταολυμπιακή πολιτική για το θέμα της λαθρομετανάστευσης, διαψεύδονται οικτρά από τα σχετικά νομοσχέδια της κυβέρνησης που μόνο ΠΑΣΟΚικότερα των ΠΑΣΟΚικών μπορούν να χαρακτηριστούν. Η νέα νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών που προωθεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. καθώς και η «οικογενειακή συνένωση» που προβλέπει, θα μετατρέψει τις επόμενες δύο δεκαετίες τους Έλληνες σε μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα.

    Η αλληλουχία της ενδοτικής εξωτερικής πολιτικής είναι εξίσου προκλητικά επιδεικτική. Η όποια ελπίδα μίας λίγο διαφορετικής προσέγγισης προς το Κυπριακό, που πήγασε από το χλιαρό «ναι στο Ανάν, αλλά ότι αποφασίσουν οι Κύπριοι» του Καραμανλή, το οποίο θα μπορούσε να εκληφθεί σαν μία τρίμπλα προς τις Αμερικανικές πιέσεις, διαψεύσθηκε δυστυχώς οικτρά στην σύνοδο των Βρυξελών. Εκεί ο Ελλαδίτης πρωθυπουργός όχι μόνον άνοιξε ουσιαστικώς άνευ όρων την πόρτα της Ευρώπης στην Τουρκία, αλλά κατέστη και ο μοχλός πίεσης των ξένων δυνάμεων προς την Κυπριακή Ηγεσία, προκειμένου να πράξει και αυτή το ίδιο. Η προκλητική μη αναγνώριση της Κύπρου από την Τουρκία δεν ήταν ικανή να αλλάξει την Ελληνική πολιτική στήριξης της Τουρκικής υποψηφιότητας. Παρά το γεγονός ότι μία τέτοια αλλαγή θα είχε την ανέλπιστα ένθερμη υποστήριξη μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων όπως η Γαλλία, ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε να αφήσει ανεκμετάλλευτη αυτή την μοναδική ευκαιρία εκβιάζοντας την κυπριακή κυβέρνηση να πράξει το ίδιο. Τώρα αφού απέκτησε την «τεχνογνωσία» συνεχίζει να παίζει τον ίδιο ρόλο, πιέζοντας τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο να επαναδιαπραγματευτεί το «σχέδιο Ανάν». Και όλα αυτά εν μέσω του πιο οργιαστικού ξεσελώματος των Τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο, που αντιμετωπίζονται με μία άνευ προηγουμένου ελλαδική ... στωικότητα.

    Στο Μακεδονικό μετά το χαστούκι που δεχθήκαμε από την αμερικανική αναγνώριση, στρέφουμε «χριστιανικώς» και το άλλο μάγουλο. Έτσι ... διεκδικούμε στον ΟΗΕ την καταχώριση ως επίσημης ονομασίας των Σκοπίων του τίτλου ... «Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι το κόμμα του κ. Καραμανλή δεν αρκείται στο καταστροφικό κλείσιμο αλλού ενός εθνικού ζητήματός μας, επί των ημερών της διακυβέρνησής του. Θέλει να καταχωρίσει και το όνομα του δίπλα στην λέξη που το 1992 έλεγε ότι δεν θα δεχόταν με τίποτα να βρίσκεται μέσα στην επίσημη ονομασία των Σκοπίων, έτσι για να μην ξεχάσει ποτέ η ιστορία, ποιος ήταν εκείνος που την ξεπούλησε.

    Μεταολυμπιακή Ελλάδα λοιπόν, βουτηγμένη μέσα σε ένα καζάνι που μαζί με την φτώχεια την ανεργία και την εθνική υποτέλεια , ανακυκλώνει και την εξουσία του δικομματισμού, έτσι για να μας θυμίζει -πόσο πιο ζωντανά πια;- ότι αυτά πάνε μαζί.

    Κατηγορία: