Αποδομώντας την μεσαία τάξη

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Μάρτιος 2009

    Μεσαία τάξη: Ο κόσμος της ελευθερίας και της δημιουργίας

    Πολύ απλά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η μεσαία τάξη είναι η τάξη που βρίσκεται ανάμεσα στις κατώτερες και τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Για τους μαρξιστές είναι οι μικροαστοί, όμως γι' αυτούς οι ταξικοί διαχωρισμοί δεν βασίζονται απαραίτητα στην περιουσία ή το πρεστίζ, αλλά στις σχέσεις με την παραγωγή. Αντιθέτως, ένας ευρύτερα αποδεκτός προσδιορισμός της μεσαίας τάξεως θα μπορούσε να είναι το σύνολο εκείνων που είναι οικονομικώς ανεξάρτητοι, χωρίς όμως να έχουν σημαντικό μερίδιο κοινωνικής επιρροής ή εξουσίας.

    Με γνώμονα το τελευταίο, χωρίς ωστόσο και εμείς να θέλουμε απαραιτήτως να χρησιμοποιήσουμε ως βασικό κριτήριο την οικονομική άνεση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στην σύγχρονη κοινωνία οικονομικώς ανεξάρτητοι είναι - δυνητικά τουλάχιστον - οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι εισοδηματίες, καθώς και η προσφάτως προκύψασα ομάδα των μάνατζερς μεγαλυτέρων επιχειρήσεων που εργάζονται ως αυτοαπασχολούμενοι.

    Ιδεολογικά, αν κοιτάξει κανείς την μεσαία τάξη, χρησιμοποιώντας μάλιστα την ορολογία της σύγχρονης πατριωτικής, ελληνοκεντρικής ή και δεξιάς διανοήσεως που ακόμη βρίσκεται σε νηπιακή κατάσταση, η μεσαία τάξη απαρτίζεται από αυτό που αρκετοί εθνικιστές ήδη από την προηγούμενοι δεκαετία άρχισαν να αποκαλούν «κόσμο της ελευθερίας και της δημιουργίας».

    Η συρρίκνωση

    Στις ΗΠΑ, από την εποχή Κλίντον έχει ξεκινήσει μία φιλολογία που θέλει κάποια ισχυρά οικονομικά συμφέροντα να επιδιώκουν την συντριβή της μεσαίας τάξεως, που για τους Αμερικανούς είναι δημιούργημα των ιδρυτών της αμερικανικής δημοκρατίας, το οποίο εκλήθη να παίξει το ρόλο κυματοθραύστη απέναντι στην οικονομική ηγεμονία των ολίγων. Και στην χώρα μας όμως, μια ματιά στους αριθμούς και την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδος αρκεί για να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η μεσαία τάξη συρρικνούται. Αυτό ξεκίνησε με την εξάλειψη της παραγωγικότητος, τον αφανισμό της ελληνικής οικοτεχνίας και βιοτεχνίας και τον αργό θάνατο των οικογενειακών επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολουμένων μικρών εμπόρων, σ' ένα περιβάλλον επιθετικού και συχνά αθέμιτου ανταγωνισμού, στον οποίο οδήγησε η βίαιη, αυθαίρετη και ανώμαλη ένταξη της χώρας μας στο παγκοσμιοποιημένο γίγνεσθαι μέσα από την συνθήκη του Μάαστριχ, την νομισματική ένωση και την σταδιακή εκχώρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, μεγάλο κομμάτι των οποίων είναι η ήδη παραδομένη εθνική οικονομία.

    Αυτό, σε συνάρτηση με την αλλοίωση του εθνικού μας ιστού από την μαζική εισροή λαθρομεταναστών και την εξαθλίωση των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, που τα κατέστησε ευάλωτα σε κάθε είδους πολιτικαντισμό, μετέτρεψε την πάλαι ποτέ αρχοντική μεσαία τάξη σε απαξιωμένο πελάτη των πολιτικών κομμάτων ή παρατάξεων που αυτή παραδοσιακά εμπιστευόταν.

    Την ίδια στιγμή, η ηγεμονία της Αριστεράς, που καλά κρατεί, ασχέτως με το ποιος κυβερνά, έχοντας καταλάβει όλα τα καίρια πόστα επιρροής στην κοινωνία, από την Παιδεία και τα ΜΜΕ μέχρι τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, εμπνεόμενη από τις μνησίκακες, μισαλλόδοξες, ουτοπικές και χρεοκοπημένες ιδεοληψίες των διεθνιστικών και μαρξιστικών σχολών στις οποίες φοίτησαν οι ταγοί της, βγάζει τα απωθημένα της πάνω στην τάξη που ιστορικά μίσησε περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο. Παράλληλα, μάλιστα, έχει δημιουργήσει την δική της οικονομική νομενκλατούρα, τοποθετώντας την μέσα από τα δίκτυα νεοπλουτισμού και διαφθοράς που η ίδια γέννησε, στα υψηλά κοινωνικά στρώματα.

    Συνωμοσία ή σύμπτωση

    Εύλογα, αναρωτιέται κανείς, εάν ο πολυμέτωπος πόλεμος που υφίσταται η μεσαία τάξη είναι προϊόν μίας συνωμοσίας ή απλά μίας χρονικής σύμπτωσης της παγκοσμίου οικονομικής κρίσεως και της ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής Αριστεράς.

    Αν μπαίναμε σ' αυτήν την λογική, θα ακουγόμαστε σαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος κατηγορεί το ΚΚΕ, τον ΛΑ.Ο.Σ., την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ότι συνωμότησαν εναντίον του για να του φορτώσουν τις ταραχές του Δεκεμβρίου. Αστείο και παράδοξο, έτσι δεν είναι; Πιο ρεαλιστική, λοιπόν, ακούγεται η εξήγηση ότι όλοι βολεύονται με την εξασθένηση της μεσαίας τάξεως και ειδικά αυτοί που δεν την βλέπουν πια ως κοινωνικό υποκείμενό τους. Αφενός, η οικονομική αυτονομία των μελών της δεν βολεύει την εκάστοτε πολιτική εξουσία και το κατεστημένο, καθώς επιζητούν την ανάπτυξη σχέσεων αλληλοεξαρτήσεως και διαπλοκής που θα περιχαρακώσουν τους πολιτικούς τους θώκους. Αφετέρου, η Αριστερά ποτέ δεν χώνεψε τους νοικοκύρηδες - για να το θέσουμε λίγο πιο εκλαϊκευμένα, καθώς αυτοί έχουν υψηλότερο πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο, είναι οι λιγότερο ευάλωτοι στην λαϊκιστική ρητορική της και αποτελούν βασικό παράγοντα συντήρησης και πυλώνα του συντηρητισμού.

    Είναι όμως η αποστροφή ή η απαξίωση επαρκείς λόγοι, πόσο μάλλον κίνητρα για να επιθυμεί κανείς την εξόντωση μίας κοινωνικής τάξεως; Ίσως η απάντηση κρύβεται στα αποτελέσματα μίας τέτοιας επιδιώξεως, τα οποία την νέα αυτή χρονιά που διανύουμε θα αρχίσουν να γίνονται πλέον ορατά. Χιλιάδες επιχειρήσεις αναμένεται να κλείσουν και μοιραία δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων θα απολυθούν. Ας μην ξεχνάμε ότι οι λεγόμενοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες απασχολούν το 20% του εργατικού δυναμικού της χώρας, ενώ συμμετέχουν κατά 20% στο ΑΕΠ. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα, ποιος ωφελείται από κάτι τέτοιο. Ποιος έχει να κερδίσει από ένα πλήγμα σε μία τόσο σημαντική και παραγωγική τάξη της κοινωνίας μας;

    Αν λάβει κανείς υπ' όψιν του ότι η μεσαία τάξη αποτελεί τον ρυθμιστή των ισορροπιών σε κάθε δυτική κοινωνία, τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι αν αυτή αποδυναμωθεί κάποια ή κάποιες άλλες τάξεις θα ισχυροποιηθούν είτε αριθμητικά είτε ως προς τα κεφάλαιά τους. Το μεγαλύτερο μέρος της μεσαίας τάξεως θα υποβιβασθεί στην εργατική τάξη, ενώ κάποια λίγα ισχυρότερα κομμάτια της θα επωφεληθούν από την μείωση του ανταγωνισμού και θα προαχθούν στην ελίτ της κοινωνίας. Με τον τρόπο αυτό θα γκρεμισθεί η γέφυρα που συνδέει την άρχουσα τάξη με την βάση, η κοινωνία θα ριζοσπαστικοποιηθεί και θα διχασθεί. Η δε διογκούμενη εργατική τάξη, μολυσμένη από την ανεργία, αλλά και από την υποτίμηση της ανθρώπινης εργασίας που επέφερε η βίαιη εισροή φθηνών εργατικών χεριών με την λαθρομετανάστευση θα αποτελεί ένα σύνολο εύκολα χειραγωγήσιμων μονάδων.

    Ποιοι θα ήθελαν να εξοντώσουν την μεσαία τάξη

    Ποιοι είναι όμως οι πραγματικά ωφελημένοι από μία τέτοια εξέλιξη. Δεν είναι άλλοι από αυτούς που επιδιώκουν να επιβάλλουν μία νέα τάξη στον κόσμο διαχειριζόμενοι την ενεργειακή και οικονομική κρίση αλλά, ευαγγελιζόμενοι την πολιτική ορθότητα και διασπείροντας περιβαλλοντολογικές κινδυνολογίες και υστερίες. Όλως τυχαίως, οι περισσότεροι εξ' αυτών - και δεν μιλάμε για κυβερνήσεις αλλά για πρόσωπα - είχαν προβλέψει πολύ νωρίτερα όλα όσα βιώνει η ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια και μάλιστα λεπτομερώς. Από την τιμή που θα έπιανε το βαρέλι στο πετρέλαιο μέχρι το πρόσφατο Bailout στις Η.Π.Α.

    Όπως έγραφε τον περασμένο Σεπτέμβριο η βραβευμένη δημοσιογράφος της Toronto Star, Judi McLeod, ένας εξ' αυτών, ο Καναδός μεγιστάνας Μωρίς Στρονγκ, στενός φίλος του Τζωρτζ Σόρος, στην σύνοδο του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ, στο Νταβός, το 1990 είχε δηλώσει: «Τι θα γινόταν εάν μία μικρή ομάδα από τους παρισταμένους ηγέτες του κόσμου έφτανε στο συμπέρασμα ότι οι βασικοί κίνδυνοι για την γη προέρχονται από τις ενέργειες των πλουσίων χωρών; Για να σωθεί ο πλανήτης, η ομάδα αποφασίζει: Δεν είναι η μοναδική ελπίδα για τον πλανήτη να καταρρεύσουν όλοι οι βιομηχανοποιημένοι πολιτισμοί; Δεν είναι υποχρέωσή μας να φέρουμε κάτι τέτοιο εις πέρας; Αυτή η ομάδα ηγετών διαμορφώνει μία κρυφή κοινωνία που θα επιδιώξει να οδηγήσει τις δυτικές χώρες στην οικονομική κατάρρευση». Αυτά έλεγε μεταξύ άλλων ο Στρονγκ, χαρακτηρίζοντάς τα «φανταστικό σενάριο».

    Όλως τυχαίως, ο Στρονγκ το 1992 ήταν γενικός γραμματέας της Συνόδου του ΟΗΕ για το Περιβάλλον, η οποία είχε γίνει στο Ρίο και με την Ατζέντα 21 επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Σήμερα, συνεταιρίζεται με τον Αλ Γκορ σε μία άλλη κερδοφόρα επένδυση που λέγεται «Υπερθέρμανση του Πλανήτη» και από την οποία οι δύο τους αλιεύουν εκατομμύρια δολλάρια, τορπιλίζοντας μέσα από τους προπαγανδιστικούς τους μηχανισμούς όλη την αμερικάνικη βαριά βιομηχανία. Παράλληλα, πρόσφατα, αποκαλύφθηκε ότι ο ερευνητής της NASA Τζέιμς Χάνσεν που πανικόβαλε από την θεσμική θέση του την αμερικανική κοινή γνώμη με το φαινόμενο του θερμοκηπίου, είχε λάβει μυστική χρηματοδότηση από τον Σόρος ύψους 720.000 δολαρίων.

    Η πολύχρωμη «επανάσταση» απλά ξεκίνησε

    Δεν χρειάζεται λοιπόν ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις για να διακρίνει κανείς ότι οι ταραχές του Δεκεμβρίου αποτελούν μοχλό για ένα τεράστιο πισωγύρισμα που μόνο με την κατάσταση στις μετασοβιετικές δημοκρατίες θα μπορεί να συγκριθεί. Εκατομμύρια πολιτών θα ζουν μέσα στην ανασφάλεια και την ανέχεια, ενώ ελάχιστοι σπεκουλαδώροι θα απαρτίσουν - ήδη έχουν αρχίσει - μία ελίτ ολιγαρχών που θα επιχειρήσει να ξεπουλήσει τα πάντα. Σε ποιους; Μα σ' αυτούς που αρέσκονται να οργανώνουν καταστάσεις σαν κι αυτήν που βιώσαμε τον τελευταίο Δεκέμβριο και που ακολουθώντας την γνωστή συνταγή του «διαίρει και βασίλευε» θέλουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο αποδομώντας τις δυτικές οικονομίες.

    Τα δεδομένα ομοιάζουν δραματικά και διαφέρουν μόνο στα μεγέθη. Μία σε προχωρημένη σήψη κυβέρνηση που σχοινοβατεί με οριακή πλειοψηφία στην βουλή, μία παραλυμένη από την οικονομική κρίση κοινωνία, μια νεολαία χωρίς αρχές, αξίες και στόχους, ένα κόμμα με εμφανείς δεσμούς με παραστρατιωτικού χαρακτήρα οργανώσεις, καθώς και με δεκάδες Μ.Κ.Ο. αμφιβόλων προθέσεων, μία αντιπολίτευση ανίκανη να επωφεληθεί και όλοι οι θεσμοί από τον Πρόεδρο μέχρι τον Στρατό και την Εκκλησία εντελώς ευνουχισμένοι. ΜΜΕ και πρεσβείες καταλαμβάνονται από ολιγάριθμες ομάδες, ενώ οι δημοσιογράφοι συνεργούν σε μία παραπληροφόρηση που θέτει εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα σε μια παρηκμασμένη και καταπονημένη κοινωνία.

    Ίσως, λοιπόν, να μην ήταν υπερβολή να πούμε ότι τον περασμένο Δεκέμβριο βιώσαμε την πρώτη απόπειρα πορτοκαλί επαναστάσεως σε χώρα της Ε.Ε.; Δεν το λέμε μόνο εμείς. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης στις 12/12 γράφει στον Ελεύθερο Τύπο: «Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν ένα τραγικό περιστατικό για να αποπειραθούν ‘πολύχρωμη εξέγερση' και στην Ελλάδα (κατά τα πρότυπα της Γεωργίας και της Ουκρανίας). Η διεθνής κοινή γνώμη έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, διότι είναι η πρώτη τέτοια ‘πορτοκαλί επανάσταση' που επιχειρείται σε δημοκρατική χώρα δυτικού τύπου».

    Είναι γνωστό τοις πάσει ότι το πολιτικό κατεστημένο με ελάχιστες εξαιρέσεις έχει σφίξει επανειλημμένως τα χέρια ατόμων όπως ο Σόρος, ο Στρονγκ, ο Κίσινγκερ, ο Μπουφέ, ο Αλ Γκορ κλπ. Ας μην ξεχνάμε ότι αρκετά πρόσωπα από τις ελίτ των δύο μεγάλων κομμάτων έχουν κατηγορηθεί ότι συμμετείχαν σε μυστικές συνόδους της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και άλλων αντιστοίχων επιτροπών, φόρουμ κ.ο.κ. χωρίς ποτέ να το έχουν διαψεύσει. Από την άλλη ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και οι συνιστώσες του έχουν αδιάρρηκτες σχέσεις με Μ.Κ.Ο. και άλλες οργανώσεις που είτε έχουν αμφιλεγόμενη χρηματοδότηση, είτε εγείρουν ζητήματα μειονοτήτων και κοινωνικών δικαιωμάτων, πάγια τακτική για την δημιουργία αστάθειας και ταραχών από τους οργανισμούς που διευθύνουν παγκόσμιοι ηγεμόνες, όπως οι ανωτέρω.

    Κι αν εμείς δεν μπορούμε ουσιαστικά να αποδείξουμε την σχέση της κυβερνήσεως και των κομμάτων με την νέα τάξη, η ανικανότητα και η ολιγωρία σίγουρα δεν μπορούν να εξασφαλίσουν το ακαταλόγιστο στην παρατεταμένη εγκληματική αντιμετώπιση της καταστάσεως αυτής όχι μόνον από την κυβέρνηση αλλά από όλο το πολιτικό και επικοινωνιακό κατεστημένο. Μ' άλλα λόγια, κανείς πια δεν μπορεί να πειστεί ότι η κυβέρνηση αφήνοντας εκτεθειμένη την ασφάλεια πολιτών και επιχειρήσεων και την λειτουργία της αγοράς στην πιο σημαντική περίοδο της λειτουργίας της, το έπραξε με καλές προθέσεις εκτονώσεως της καταστάσεως ή έστω επειδή είναι άχρηστη και δειλή.

    Κατ' αναλογία, κανείς δεν μπορεί να πειστεί πια ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., διοργανώνοντας κινητοποιήσεις - εφαλτήρια για τους οργανωμένους ταραξίες των Εξαρχείων, ασκώντας τρομοκρατία σε επιχειρήσεις, απαιτώντας το κλείσιμό τους, υπό τους φακούς τηλεοπτικών καμερών και παρουσία μελών της ηγεσίας του, δεν ενεργεί με την αυτοπεποίθηση που απορρέει από κάποια αόρατη ομπρέλα προστασίας και μία ύποπτη αδιαφορία για το πολιτικό κόστος των ενεργειών του.

    Όσο για τα εκτελεστικά όργανα, στην Ουκρανία μπορεί να ήταν κυρίως νεοναζί χούλιγκανς και παραστρατιωτικοί, στην Ελλάδα είναι νεο-αναρχικοί χούλιγκανς, με ιεραρχία, πειθαρχία, στρατιωτική τακτική μάχης και εξοπλισμένοι με τόνους βενζίνης, φωσφόρου, πανάκριβες αντιασφυξιογόνες μάσκες και απροσδιόριστο αριθμό όπλων. Μικρή η διαφορά. Ειδικά γι' αυτούς, δεν χρειάζεται να συζητάμε για κίνητρα. Πρόκειται για μία κατάσταση συντηρούμενη απ' όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, ενώ το μόνο κίνητρο που θα άξιζε να αναζητήσει κανείς, πέραν της αντιδραστικότητας, της μνησικακίας και του χαμηλού ηθικού, πνευματικού και διανοητικού επιπέδου, θα ήταν κάποιες γενναιόδωρες αμοιβές.

    Αυτό όμως που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι τα όσα βιώσαμε τον Δεκέμβριο ήταν ένα απλό “test-drive” για να φανούν τα ανακλαστικά της κοινωνίας και των θεσμών μας. Χωρίς πολλή σκέψη, πρέπει να παραδεχθούμε ότι φανήκαμε παραδομένοι σε ένα μπουλούκι νεοταξικών λακέδων των Εξαρχείων και σε έναν μαθητικό χουλιγκανισμό, χωρίς ουσιαστικό ζητούμενο. Τι θα γίνει όμως όταν την θέση όλων αυτών πάρουν οι στρατιές των αλλοδαπών της Ομονοίας και της Κουμουνδούρου που προς το παρόν σφάζονται μεταξύ τους με τις χατζάρες και τα Καλάσνικωφ; Τι θα συμβεί όταν τα πραγματικά σενάρια αρχίσουν να παίρνουν σάρκα και οστά; Για όσους βιαστούν να απαντήσουν ότι θα γίνει «της Γαλλίας» έχω απλά να πω ότι η σύγκριση ακούγεται σαν λες ότι η Ελληνική Αστυνομία ομοιάζει με την γαλλική και ότι ο Καραμανλής μπορεί να γίνει ένας άλλος Σαρκοζί...


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 15 (Ιανουάριος 2009) του διμηνιαίου περιοδικού Patria.