Απορίες

  • Δημοσιεύτηκε: 09 Ιούνιος 2012

    Είναι απορίας άξιον: Κανείς από τους πολιτικούς αρχηγούς δεν γνωρίζει στοιχειώδεις αρχές προπαγάνδας; Είναι δυνατόν να επιστρατεύονται από την Κριστίν Λαγκάρντ και τον Μανουέλ Μπαρόζο μέχρι την Εθνική (;) Τράπεζα της Ελλάδος (;), για να δημιουργήσουν - υποτίθεται - αρνητικό κλίμα για τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν καταλαβαίνουν ότι με την πρακτική αυτή, της προσπάθειας δημιουργίας φοβιών και τρομοκρατίας στον ελληνικό λαό, το πιθανότερο είναι να επιτύχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα; Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο: Από την μια υποτίθεται ότι προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό να ψηφίσει με βάση την λογική και όχι τον θυμό και από την άλλη συμπεριφέρονται απευθυνόμενοι αποκλειστικά στο θυμικό του!

    Αυτό που σίγουρα δεν γίνεται αντιληπτό, είναι το ότι ο Έλληνας δεν είναι απλά απογοητευμένος. Είναι πρωτίστως αγανακτισμένος και κυρίως απελπισμένος. Επειδή, μάλιστα, ψηφίζει σχεδόν πάντοτε με το συναίσθημα, η απελπισία μπορεί να τον οδηγήσει σε επιλογές, που μπορεί να είναι ακόμη χειρότερες από τα αρπακτικά της Λαγκάρντ και της παρέας της. Δυστυχώς, οι Έλληνες φαίνεται πως βρίσκουν αποκούμπι στην απελπισία τους σε έναν κομματικό σχηματισμό που, τουλάχιστον σε ένα μέρος των ψηφοφόρων του εξέθρεψε την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, τόσο κοινωνικό όσο και, εσχάτως, ... εθνικό.

    Στον ΣΥΡΙΖΑ, βεβαίως, έχει βρει καταφύγιο και το παλιό κομματικό κατεστημένο του ΠΑΣΟΚ, κάτι που αποτυπώθηκε με την εκλογή της Σακοράφα και του Κουρουμπλή στις πρώτες εκλόγιμες θέσεις της περιφέρειάς τους. Το βαθύ συντηρητικό ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, που θέλει να διαφυλάξει κεκτημένα και προνόμια που με κόπο έκτισε στα χρόνια της παντοδυναμίας του. Όσο για τις ελπίδες για μια αλλαγή, που παρέσυρε στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ χιλιάδες Έλληνες, που καμμία διάθεση βεβαίως δεν έχουν να δουν «συμπολίτες» τους τα εκατομμύρια των Αφγανών, Πακιστανών και Αλβανών που εισέβαλαν στην χώρα μας, ούτε φυσικά να αποκτήσουν «μακεδονική» και λοιπές ανύπαρκτες μειονότητες μέσα στην πατρίδα τους.

    Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ καρπώθηκε την πολιτική δειλία εκπροσώπων του πατριωτικού χώρου, να σφυρηλατήσουν ένα αξιοπρεπές και σφριγηλό Πατριωτικό Κίνημα, όταν υπήρχε η κατάλληλη ευκαιρία. Αντ' αυτού, επελέγη η συμπόρευση με το προδοτικό κομματικό κατεστημένο που ξεπούλησε την πατρίδα, σε μία απέλπιδα και ανόητη προσπάθεια να αντλήσει πολιτική νομιμοποίηση στην θανατερή αγκαλιά του. Έτσι, το κενό που άφησε το κάλυψε, πιθανότατα με καταστροφικές συνέπειες, η διεθνιστική Αριστερά, καπηλευόμενη την φυσιολογική αντιμνημονιακή θέση του ελληνικού λαού και εσχάτως ακόμη και τις εθνικές του ανησυχίες!

    Τι λέει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ στον ελληνικό λαό; Ότι ξέρει να είναι «αριστερός» στα κοινωνικά θέματα, με την συνεπή μέχρι στιγμής στάση του έναντι των τοκογλύφων, και «δεξιός» στα εθνικά, με τοποθετήσεις του τύπου «η εθνική μας αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτη»! Λέει δηλαδή, ό,τι δεν είπε και προπαντός δεν έκανε ο ΛΑ.Ο.Σ., όταν έπρεπε και μπορούσε...

    Είναι πια πολύ αργά για πολιτικά πισωγυρίσματα. Οι όποιες προσπάθειες ανάνηψης είναι πλέον χωρίς ελπίδα, κι ας συνεπικουρούνται με άδολο και ανιδιοτελή αγώνα από την εθνικιστική τάση του ΛΑ.Ο.Σ., αφού η τάση αυτή ουσιαστικά δεν έχει να κερδίσει απολύτως τίποτε από μία ενδεχόμενη είσοδο τού κόμματος στην Βουλή, εφόσον δεν υπάρχει ούτε ένας υποψήφιός της σε εκλόγιμη θέση, με εξαίρεση φυσικά τον αγωνιστή Ηλία Πολατίδη στις Σέρρες, που την πρωτιά την έχει κερδίσει μόνος του εδώ και χρόνια!


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 2ας Ιουνίου 2012 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.
    Κατηγορία: