Αρνιέμαι

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Απρίλιος 2010

    Χριστός ανέστη! Χρόνια πολλά! Είναι ιδιαίτερη η συγκίνησή μου σήμερα, να βραβεύομαι στην γη που με γέννησε και με μεγάλωσε, στην Μακεδονία. Ευχαριστώ θερμά το νομάρχη Θεσσαλονίκης κ. Ψωμιάδη, καθώς και τον πρόεδρο του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού κ. Ταμβάκη, όχι μόνο για την τιμητική διάκριση που μου αποδίδουν, στην σημερινή εκδήλωση, αλλά κυρίως γιατί αναγνωρίζουν μέσα από την πορεία μου στα πομακοχώρια, το πρόβλημα που υπάρχει στην Θράκη, με την προκλητική παρουσία του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, που συντελεί στην πολιτιστική γενοκτονία των Πομάκων και των Ρομά. Μέσα από εμένα λοιπόν σήμερα, οι Πομάκοι στέλνουν ένα μήνυμα στον Σάρνιτς, τον πρόξενο της Τουρκίας στην Κομοτηνή: Η μειονότητα στην Θράκη δεν είναι τουρκική, είναι μουσουλμανική!

    Όπως ίσως γνωρίζετε, τα τελευταία χρόνια, επέλεξα να εγκατασταθώ μόνιμα και να διδάξω στο ακριτικό πομακοχώρι του Μεγάλου Δερείου, έχοντας δίπλα μου το σύζυγό μου και την ευχή των γονέων μου. Έζησα απίστευτες στιγμές με τους μαθητές μου, που διψούσαν να μάθουν "τι είναι η πατρίδα μας". Ταξιδέψαμε μαζί στα μονοπάτια της Ελλάδας και συγκροτήσαμε την χορωδία του Δερείου, που με περηφάνια ερμηνεύει τα τραγούδια του Θεοδωράκη, του Χατζηδάκη, του Τσιτσάνη, μα και εθνικά κομμάτια στις εορτές. Τα απογεύματα μαζί με τις μητέρες των παιδιών μαθαίναμε ελληνικά, καθώς και ήθη και έθιμα των Πομάκων και των Αλεβιτών. Δυστυχώς πολλές φορές βρέθηκα αντιμέτωπη με τους εγκαθέτους του Τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, που με κάθε τρόπο αντιδρούσαν στην παρουσία μου στο Δέρειο, μια και προκλητικά κάνουν τα πάντα για να εκτουρκίσουν τους Πομάκους και τους Ρομά και ευτυχώς αποτέλεσα εν μέρει τροχοπέδη στα σχέδιά τους.

    Αν και μαζί με τους Πομάκους και τους Αλεβίτες του Δερείου αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα, εντούτοις αντέξαμε, γιατί ο Θεός μάς έστειλε ως οδηγούς στο δύσκολο αγώνα μας τα παιδιά, τους μαθητές μου, τους πιο αξιοπρεπείς Έλληνες της Θράκης. Τα "δικά μου πομακόπουλα", ως γνήσια Ελληνόπουλα, με κάθε τρόπο στέλνουν ένα ηχηρό ράπισμα σε όσους αναρωτιούνται μέσα από εγχειρίδια ντροπής "Τι είναι η πατρίδα μας".

    Ο κάθε Έλληνας του χθες και του σήμερα φωνάζει "τι είναι η πατρίδα μας". Μέσα από τα βάθη των αιώνων το θρυλικό "μολών λαβέ" του Λεωνίδα και των 300 ορίζει τι είναι Ελλάδα. Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι η Ελλάς του χθες και του σήμερα, έτσι όπως όλοι θα θέλαμε να είναι. "Πατρίδα μας" είναι ο Σωκράτης, ο Περικλής, οι αρχαίοι φιλόσοφοι, οι ρήτορες, οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο δάσκαλος του Γένους Ευγένιος Βούλγαρης, ο Έλληνας φιλόσοφος Μιχαήλ Ψελλός, ο φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων, η Άννα Κομνηνή, οι επί 400 χρόνια σκλαβωμένοι Έλληνες της Τουρκοκρατίας, οι Φιλικοί, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που διαχρονικά κήρυττε: "τα σχολειά χτίστε, εκεί ο Θεός μένει της ελευθερίας", ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα, οι ιερείς του Γένους που ακούραστα στα κρυφά σχολειά διατήρησαν στους αιώνες το ομόγλωσσον, το ομότροπον, το ομόθρησκον, όπως όριζε από τα βάθη της αρχαιότητας ο Ηρόδοτος.

    Ελλάδα είναι ο Παύλος Μελάς που αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της γης των Μακεδόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης που θυσιάστηκε για την Κύπρο, ο Διγενής, ο οπλαρχηγός στον αγώνα της ανεξαρτησίας της Βορείου Ηπείρου, ο προπάππους μου Αθανάσιος Φαρμάκης, αλλά μέχρι και σήμερα "πατρίδα μας Ελλάδα" είναι οι ήρωες των Ιμίων, ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος, μα και κάθε εν ζωή Έλληνας πιλότος που καθημερινά αναχαιτίζει τα τουρκικά αεροσκάφη στο Αιγαίο. Ελλάδα είναι κάθε Έλληνας δάσκαλος που φθάνει στα ακριτικά μέρη για να διδάξει στα Ελληνόπουλα αυτό το "άλφα και το έψιλον", που ίδιο αναπαρίσταται γραφικά εδώ και χιλιάδες χρόνια και φωνάζει πως ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε Έλληνες. "Πατρίδα μας" είναι κάθε ξεριζωμένος Έλληνας του Πόντου, κάθε ξενιτεμένος Ηπειρώτης, κάθε αγέρωχος Μακεδόνας, κάθε Θεσσαλός, Στερεοελλαδίτης, Πελοποννήσιος, νησιώτης, κάθε Έλληνας της Διασποράς.

    Μα πάνω από όλα, για εμένα την δασκάλα του Δερείου, Ελλάδα είναι κάθε Πομάκος μαθητής μου που φωνάζει μέσα από σχολικές εφημερίδες πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΟΣ, είναι ΕΛΛΗΝΑΣ, μα κάποιοι τόσο άκριτα και ανεύθυνα τον ρίχνουν στα δίχτυα της Τουρκίας, δημιουργώντας δίγλωσσα νηπιαγωγεία και αρνούμενοι πεισματικά την ίδρυση δημοσίων σχολείων στα πομακοχώρια. Μπορεί κάποιοι να απαγόρευσαν στους Πομάκους μαθητές μου να φορέσουν με υπερηφάνεια στις 25 Μαρτίου την εθνική φορεσιά του τσολιά και της Αμαλίας, που τόσο επιθυμούσαν οι μαθητές μου: ο Χασάν, ο Ρετζέπ, ο Σαμπρή, ο Σαλή, η Νουρτζάν, ο Ερτζάν, ο Μπαρής, η Ετζέ, η Φατμέ, η Γκιζέμ, ο Σαμπρή, ο Τζελάλ, η Ντιλάρα, ο Σετσκίν, ο Αλή, ο Γιουνούς, αλλά τόσο αυτοί όσο κι εμείς οι δασκάλες του ελληνόγλωσσου προγράμματος του μειονοτικού σχολείου Μεγάλου Δερείου Έβρου, η Ζαφειρώ Σουμάκα, η Ελπίδα Τζώρτζη κι εγώ, δεν πτοηθήκαμε. Αντίθετα, σε κάθε ξένο ή εγχώριο που επιβουλεύεται την πατρίδα μας, στον Αλβανό που εγείρει θέμα Τσάμηδων, στον Σκοπιανό που προκλητικά οικειοποιείται την γη των Μακεδόνων και στον Τούρκο που καταδυναστεύει την Κύπρο και επιβουλεύεται την Θράκη και το Αιγαίο, αφιερώνουμε μέσα από τα βάθη της ελληνικής ψυχής μας το τραγούδι που ακούστηκε στην φετινή εορτή της επετείου της 25ης Μαρτίου:

    "Αρνιέμαι να είσαι εσύ και να μην είμαι εγώ
    Που την δική μου μοίρα διαφεντεύεις με την δική μου γη και το νερό
    Αρνιέμαι οι άλλοι να κρατάνε τα σχοινιά,
    Αρνιέμαι να 'χω σκέψη να σωπαίνει
    Αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά
    Αρνιέμαι στους Τούρκους να δηλώσω υποταγή.
    Αρνιέμαι σε οποιονδήποτε να δώσω
    Απ' την δική μου γη μια σπιθαμή!"



    Το κείμενο αποτελεί την ομιλία της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου κατά την βράβευσή της από την Νομαρχία Θεσσαλονίκης και το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) στο ξενοδοχείο "Πόρτο Παλάς" της Θεσσαλονίκης στις 14 Απριλίου 2010.
    Κατηγορία: