Ας μιλήσουμε για Grexit

  • Δημοσιεύτηκε: 16 Ιούλιος 2015

    Ανεξαρτήτως του ποιο τελικά αποτέλεσμα θα έχουν οι διαπραγματεύσεις που λαμβάνουν χώρα τις μέρες αυτές οι Έλληνες, αλλά και όλοι οι Ευρωπαίοι, έχουν πλέον γίνει κοινωνοί ενός ενδεχόμενου Grexit, μίας δηλαδή αποχώρησης της χώρας μας από το πλαίσιο της Ευρωζώνης, κάτι που μπορεί ενδεχομένως να σημαίνει και μία έξοδο από την ΕΕ. Και διόλου άδικα είναι η αλήθεια, καθώς ακόμη και σε περίπτωση που υπογραφεί η καινούρια συμφωνία τα μέτρα συνεχίζουν να είναι προς μία κατεύθυνση η οποία θα επιβαρύνει την ύφεση και θα στραγγαλίσει περαιτέρω την οικονομία της χώρας.

    Ας το παραδεχθούμε. Η φιλοευρωπαϊκή (επί της ουσίας υπέρ του ευρώ) πλειοψηφία που υπήρχε στην χώρα αυτή όχι απλά συνεχώς αδυνατίζει, αλλά επί της ουσίας παρατηρούμε την μετακύλιση της κοινής γνώμης σε μια επιλογή ρήξης. Ακόμη και αυτοί οι οποίοι πρόσφατα βρίσκονταν στο Σύνταγμα ζητώντας την παραμονή της χώρας μας στην ζώνη του ευρώ, είναι πολύ πιθανόν να αλλάξουν άποψη μετά από ένα διάστημα περαιτέρω ύφεσης, που μοιάζει σχεδόν σίγουρη. Αρκετοί από αυτούς, διαβεβαιωμένοι τόσο από τα σκληρά μέτρα που θα ψηφισθούν, αλλά και την τεχνοκρατική στάση μίας μερίδας Γερμανών πολιτικών (από όλες σχεδόν τις χώρες του ευρύτερου γερμανικού χώρου, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία κ.λπ.) ότι δεν υπάρχει θέληση για την μετατροπή της χώρας μας σε ένα υγιές κράτος, θα ταχθούν τελικά υπέρ της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Και αυτό διότι η παραμονή σε αυτήν θα σημαίνει την παράταση ενός επιθανάτιου ρόγχου και τίποτε άλλο.

    Οπότε η πιθανότητα ενός Grexit σιγά-σιγά θα μεταβληθεί σε βεβαιότητα και θα στηρίζεται τόσο από τις συγκεκριμένες δυνάμεις στις οποίες αναφερθήκαμε, όσο και από την πλειονότητα του ελληνικού λαού. Ένα πιθανό βελούδινο διαζύγιο τότε δεν θα προκαλέσει ιδιαίτερα δεινά στην οικονομία τόσο της Ευρώπης όσο και του πλανήτη, και εάν υφανθεί ένα σχέδιο «διατροφής» για την χώρα μας, είναι πιθανόν και αυτή να θελήσει να καταλαγιάσει όσο μπορεί τις πιθανές συνέπειες.

    Σημαίνει όμως ένα Grexit επί της ουσίας όλα αυτά που ευαγγελίζονται οι θιασώτες του; Σημαίνει την άμεση μετατροπή της ελληνικής οικονομίας σε ανταγωνιστική μόνον και μόνον λόγω της παρουσίας της δραχμής; Σημαίνει μία αναδιάρθρωση σε παραγωγικές γραμμές της υπάρχουσας δομής της ελληνικής οικονομίας; Σημαίνει ότι θα διατηρηθεί μία πορεία της χώρας μας προς τα εμπρός;

    Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Εάν βρεθείς στο μηδέν, στο απόλυτο μηδέν ό,τι και να χτίσεις μετά θα είναι κάποιου είδους ανάπτυξη. Η χώρα όμως δεν θα βρεθεί απαραίτητα στο μηδέν σε μια περίπτωση εξόδου από το ευρώ. Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι το εάν η χώρα μας αποχωρήσει από την ευρωζώνη θα συνεχίσει την αποπληρωμή των δανείων που έλαβε για να αποπληρώνει τα προηγούμενα δάνειά της. Ή θα έχουμε μία επίσημη και με ταρατατζούμ χρεοκοπία προκειμένου να απαλλαγούμε από τον βραχνά των δανείων ή θα βρισκόμαστε στην άθλια κατάσταση του να υποθηκεύσουμε και το μέλλον της δραχμής προσπαθώντας να αποπληρώσουμε τους πιστωτές μας.

    Επίσης σαν ερωτηματικό εγείρεται και το εάν η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας θα γίνει στις ίδιες ακριβώς γραμμές όπου έγινε ο εκτροχιασμός της. Θα υπάρξει τρόπος με τον οποίο θα προστατευθεί η υποτιθέμενη νέα ελληνική οικονομία από την επιρροή του πελατειακού συστήματος, το οποίο ήταν αυτό που συνέβαλλε τα μέγιστα στην καταστροφική πορεία που ακολουθήθηκε από το 1974 και μετά;

    Λένε όλοι για το πώς η οικονομία μας, μία οικονομία υπηρεσιών θα καταφέρει να αλλάξει ρότα και να κατευθυνθεί προς την ανάπτυξη. Αναρωτιέται κανείς για το πώς θα γίνει αυτό. Θα γίνει με έναν ασταμάτητο «οργασμό» κατασκευής δρόμων; Ή θα γίνει προσπάθεια για κάποιου είδους εκβιομηχάνιση της χώρας μας; Ή μήπως - όπως κάποιοι αθώοι στο μυαλό πιστεύουν - αρκεί η επιστροφή στην πρωτογενή παραγωγή π.χ. στον γεωργικό τομέα; Γιατί υπάρχουν χώρες οι οποίες έχουν αποκλειστικά γεωργικό (και τουριστικό) τομέα. Είναι κυρίως οι αφρικανικές. Αναρωτιέται κανείς εάν το μέλλον που οραματιζόμαστε για την χώρα μας είναι αυτό.

    Αυτά και πολλά άλλα είναι τα βασικά στρατηγικά ερωτήματα στα οποία ίσως κληθούμε σύντομα να απαντήσουμε σαν λαός. Και φυσικά από εκεί και πέρα υπάρχει και το πολύ σημαντικό ζήτημα του πώς θα καταφέρουμε να υλοποιήσουμε αυτά τα οποία θα επιλέξουμε. Και φυσικά το ποιος θα τα υλοποιήσει στην ηγεσία του ελληνικού κράτους. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του (όποιοι και εάν είναι αυτοί, διότι καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι θα είναι οι σημερινοί) να μεριμνήσουν για μία τόσο σημαντική στροφή στην πορεία του ελληνικού κράτους; Και ακόμη και εάν τα καταφέρουν στην οικονομία, ποιους θα ωφελήσει αυτή η οικονομική ανάπτυξη εάν στην ουσία αυτοί οι οποίοι θα γευθούν τα αποτελέσματα της όποιας επιτυχίας θα είναι οι «αντικαταστάτες» του ελληνικού πληθυσμού, απόγονοι μεταναστών από την Αφρική και την Ασία;

    Είναι ερωτήματα στα οποία αργά η γρήγορα (μάλλον γρήγορα) θα χρειαστεί να απαντήσει ο ελληνικός λαός. Και η μέχρις στιγμής εμπειρία δείχνει ότι η δημοκρατία έχει μάλλον πολύ περισσότερα αδιέξοδα από όσα θα μπορούσαμε να πιστεύουμε. Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ που θα έσκιζε το μνημόνιο με ένα άρθρο, αλλά τώρα παρακαλά τους Ευρωπαίους για ένα νέο, η περίπτωση του αστειότερου ίσως δημοψηφίσματος στην σύγχρονη ιστορία αποδεικνύουν ακριβώς αυτά τα αδιέξοδα.

    Ίσως όχι για το ίδιο το πολίτευμα, αλλά για τον ελληνικό λαό. Και σίγουρα δεν υπάρχει περιθώριο για οποιαδήποτε άλλη επιλογή. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο για όποιον σώφρονα ασχολείται με την ειδησεογραφία να πιστέψει ότι ξαφνικά ο ελληνικός λαός θα ωριμάσει σαν σύνολο και θα σταματήσει να πιστεύει τους λαοπλάνους και να ακούει τα όσα του υπόσχονται. Το γεγονός ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε καμία ουσιαστική διαφοροποίηση - παρά μόνον κάποιοι ψήφοι παρών - στην στροφή 180 μοιρών που έκανε, δείχνει ότι το συγκεκριμένο κόμμα έχει αρκετές εφεδρείες προκειμένου να εξασφαλίσει την παραμονή του στην εξουσία ακόμη και μετά από εκλογές.

    Κατηγορία: