Δυόμισι Ελλάδες ζητούν Πατρίδα

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Μάρτιος 2006

    "Ιμραλί. Φυλακή ενός μόνο κρατούμενου". Με την φράση αυτή κατέληγε η έγγραφη απολογία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας που απήλλαξε αυτόν και τους 12 συγκατηγορουμένους του πριν δυόμισι χρόνια. Την στιγμή που οι Κούρδοι του Ιράκ με την υποστήριξη της υπερδύναμης κάνουν σταθερά βήματα προς την αυτονομία και αργότερα την ανεξαρτησία, ο ηγέτης της συντριπτικής πλειοψηφίας του Κουρδικού Έθνους, των Κούρδων της Τουρκίας, είναι ο μόνος δεσμώτης της νήσου Ιμραλί, παρέα με ένα τάγμα φρουρών.

    Επτά χρόνια πέρασαν από την 15-2-1999, ημέρα της ατιμωτικής παράδοσης του Κούρδου ηγέτη στα χέρια της 'Αγκυρας. Η Ιστορία δεν γράφτηκε ακόμα. Αυτοί που για τα συμφέροντα τους οργανώνουν τέτοιες επιχειρήσεις κρατούν αρχεία. Κάποτε θα ανοίξουν και τότε θα λυπηθούμε τα δέντρα που κόπηκαν για να γίνει το χαρτί που τυπώθηκε το βιβλίο του πρωθυπουργού των Ιμίων, των S-300 και τους άγους Οτσαλάν. Ο Κούρδος ηγέτης κρατείται σε συνθήκες απομόνωσης και σωματικής και ψυχολογικής πίεσης. Ήδη δύο φορές του επιβλήθηκε απομόνωση μέσα στην υφιστάμενη απομόνωση του, διότι θεωρήθηκε ότι καλεί τον λαό του σε εξέγερση. Πολλοί από τους δικηγόρους του τελούν υπό δίωξη, κατηγορηθέντες ότι μετέφεραν πολιτικά μηνύματα, υπερβαίνοντας το υπερασπιστικό τους καθήκον, ενώ ως γνωστόν με έναν τέτοιο πελάτη μόνο για ποδόσφαιρο πρέπει να μιλάς. Τινές εξ αυτών κατά την τότε παρωδία δίκης εδέροντο ανηλεώς εισερχόμενοι και εξερχόμενοι της αίθουσας. Δημοκρατία αλά τούρκα. Ο κ. Οτσαλάν κατήγγειλε δια του συνηγόρου του, κ. Μπιλμέζ, ότι η τουρκική κυβέρνηση θέλει να τον εξοντώσει. Τις τελευταίες μέρες έγινε γνωστό ότι εμφάνισε και καρδιολογικά προβλήματα.

    Η 'Αγκυρα εθελοτυφλεί. Οι Κούρδοι δεν πολεμούν γιατί αγαπούν τον πόλεμο ή γιατί τους το ζήτησε ο πρόεδρος του ΡΚΚ. Οι Κούρδοι, όπως όλοι οι άνθρωποι, αγαπούν την ήσυχη και ειρηνική ζωή, την θαλπωρή της οικογένειας, το καλό φαγητό, την παρέα των φίλων, την ασφάλεια και την μόρφωση των παιδιών τους. Οι Κούρδοι πολεμούν γιατί η κεμαλική Τουρκία τους ωθεί στα όπλα και την εξέγερση, γιατί το καθεστώς τους εξευτελίζει, τους φυλακίζει, τους σκοτώνει, τους βασανίζει και γεμίζουν τις φυλακές. Οι Κούρδοι βγαίνουν κατά χιλιάδες στους δρόμους γιατί είναι εσωτερικοί μετανάστες από χιλιάδες καμμένα με ναπάλμ χωριά, όπου είδαν νεκρούς γονείς, παιδιά, αδέλφια. Οι Κούρδοι εξεγείρονται γιατί η γλώσσα τους είναι υπό διωγμό, γιατί η εθνική τους ταυτότητα είναι παράνομη.

    Ο κ. Οτσαλάν μπορεί να μην είναι αρεστός σε κάποιους, είναι όμως σύμβολο για τους Κούρδους της Τουρκίας, το μεγαλύτερο έθνος στον κόσμο χωρίς κράτος αλλά και χωρίς στοιχειώδη πολιτιστικά, κοινωνικά και εθνικά δικαιώματα. Δυόμισι Ελλάδες σε πληθυσμό ζητούν Πατρίδα. Ο Κούρδος ηγέτης ξεκινώντας με μια μικρή ομάδα συντρόφων το 1978, δημιούργησε στην πορεία του χρόνου μια μεγάλη πολιτική οργάνωση στην Τουρκία, στην Μ. Ανατολή και την Ευρώπη, έναν αντάρτικο στρατό και κυρίως αναγέννησε την κουρδική εθνική ταυτότητα και περηφάνεια. Ο "'Απο" ("ο θείος") έβαλε τους Κούρδους πάλι μέσα στην κονίστρα της Ιστορίας. Γι' αυτό οι τεράστιες κουρδικές μάζες που διαδηλώνουν στις μητροπόλεις του τουρκικού κράτους και συγκρούονται με την αστυνομία και την στρατοχωροφυλακή κρατούν φωτογραφίες του και φωνάζουν συνθήματα για την απελευθέρωση του. Δεν έχουν να χάσουν τίποτα γιατί γι' αυτούς δεν έχει πιο κάτω. Αρέσει ή όχι σε κάποιους, οι Κούρδοι της Τουρκίας αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του δεσμώτη του Ιμραλί τον ηγέτη τους.

    15 χρόνια ανταρτοπολέμου (1984-1999) οδήγησαν την Τουρκία στο χείλος του γκρεμού. Ο τουρκικός στρατός απέτυχε παταγωδώς να εξοντώσει τους αντάρτες του ΡΚΚ που στην ακμή τους απασχολούσαν 300.000 άνδρες των δυνάμεων καταστολής. Πριν παραδοθεί ο Οτσαλάν στα χέρια της 'Αγκυρας, τα τουρκικά Μ.Μ.Ε. αναφέρονταν σε φαινόμενα "βιετναμοποίησης" του πολέμου. Το ηθικό των μεχμετζίκ ήταν στο ναδίρ. Αυτοκτονίες, λιποταξίες και μεγάλο ποσοστό ανυπότακτων, που ήθελαν να αποφύγουν να σταλούν να πολεμήσουν στο Κουρδιστάν, οδήγησαν σε δύο παρατάσεις της θητείας γύρω στο 1997, γιατί η οροφή του στρατεύματος έπεφτε. Το δώρο της διοίκησης Σημίτη τον Φεβρουάριο του 1999 έδωσε μια ανάπαυλα στην 'Αγκυρα. Μετά την παράδοση του ηγέτη του, το ΡΚΚ κήρυξε μονομερή εκεχειρία και ο πρόεδρος Οτσαλάν έκανε προτάσεις ειρήνης και διαπραγματεύσεων. Το καθεστώς συνέχισε την πολιτική καταστολής και από την 1-6-2004 οι αντάρτικες ομάδες που είχαν αποσυρθεί στο Ιράκ και το Ιράν πέρασαν πάλι τα σύνορα.

    Οι ταγοί του κεμαλισμού, θα ανακαλύψουν αυτό που ξέρει κι ο τελευταίος Κούρδος βοσκός; Ότι δηλαδή το πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι ο Οτσαλάν. Το πρόβλημα της Τουρκίας είναι η ίδια η πολιτική της και η φύση του καθεστώτος της. Ο Οτσαλάν είναι το αποτέλεσμα κι όχι η αιτία. Οι στρατολόγοι των ανταρτών του ΡΚΚ είναι οι ίδιοι οι φανεροί και σκιώδεις ηγέτες του κεμαλισμού, αυτοί, η ιδεολογία τους και η εφαρμογή της στην επίσημη κρατική πολιτική, στέλνουν τους Κούρδους στους δρόμους και τις πλατείες με τον πυρσό της εξέγερσης στα χέρια. Οι στρατηγοί και οι πολιτικές μαριονέτες τους στέλνουν τον ανθό της κουρδικής νεολαίας στα βουνά. Για τους καταπιεσμένους και εξαθλιωμένους νέους Κούρδους οι αντάρτες είναι οι ημίθεοι του έθνους τους, τα βουνά και οι πλατείες όπου συγκρούονται με τον στρατό και την αστυνομία είναι ένα πεδίο τιμής και αγώνα. Κάθε είδηση για επιχειρήσεις των ανταρτών σκορπά ρίγη περηφάνειας σε μεγάλο τμήμα των Κούρδων. Οι Κούρδοι είναι πάρα πολλοί και τα όσα στερούνται ακόμη περισσότερα και σε αντίθεση με ότι συνέβη στον ηγέτη τους, δεν μπορούν να επιβληθούν σε όλους ισόβια και να εγκλειστούν σ' ένα νησάκι στο Βόσπορο.

    Σήμερα επίσης υπάρχει πληθώρα μέσων ταχύτατης μεταφοράς των πληροφοριών και οι Τούρκοι δεν μπορούν να κάνουν στους Κούρδους ότι έκαναν στους Αρμενίους και τους Έλληνες. Η Γενοκτονία δεν μπορεί να γίνει εν κρυπτώ, όπως προσπάθησαν να κάνουν τις άλλες. Υπάρχουν πολλές κάμερες, το διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα, ραδιόφωνα, δεν μπορείς να σφάξεις καμμιά εικοσαριά εκατομμύρια χωρίς να σε πάρουν χαμπάρι. Η μεγαλύτερη κουρδική πόλη δεν είναι το Ντιγιάρμπακιρ, είναι πια η ίδια η Κωνσταντινούπολη. Μια κουρδική Ιντιφάντα απ' άκρου σε άκρο της Τουρκίας θα αποσυνθέσει το κεμαλικό οικοδόμημα.

    Φέτος τον Μάρτιο στην γιορτή του Νεβρόζ οι Κούρδοι θα μαζευτούν πάλι γύρω απ' τις φωτιές τραγουδώντας και χορεύοντας τους πανάρχαιους κυκλικούς χορούς τους και θα συγκρουστούν, όπως πάντα, με την αστυνομία και τον στρατό. Ο απολιθωμένος πρωτοφασισμός του Αττατούρκ αρνείται την ύπαρξη τους, όμως στις 21 Μαρτίου οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι από αυτούς που δεν υπάρχουν. Στα βουνά αυτοί που δεν υπάρχουν θα στήνουν ενέδρες στο στρατό κι αν ο ηγέτης του ανύπαρκτου λαού βρει τον θάνατο στην απομόνωση του Ιμραλί, τότε αυτοί που δεν υπάρχουν θ' ανάψουν την πιο μεγάλη πυρκαγιά του Νεβρόζ στα θεμέλια της Τουρκίας που κανείς δεν θα μπορεί να την σβήσει. Η Τουρκία δεν θέλει να συνομιλήσει με τον Οτσαλάν. Αν επιμείνει ή τον εξοντώσει, τότε θα μιλήσει με το χάος.