Είμαστε όλοι Έλληνες τώρα

  • Δημοσιεύτηκε: 24 Ιούλιος 2011

    Αναχωρώντας για το Νέο Χάμσαϊρ τον Νοέμβριο του 2010, ο γερουσιαστής Τζαντ Γκρεγκ, ο οικονομικός συντηρητικός που ο πρόεδρος Ομπάμα ήθελε στην κυβέρνησή του, είπε μία δυσάρεστη αλήθεια: «Αυτό το έθνος είναι σε μία πορεία όπου αν δεν κάνουμε κάτι για αυτό, αν δεν θέσουμε την οικονομική πολιτική υπό έλεγχο, θα γίνουμε Ελλάδα». Το σχόλιο θεωρήθηκε υπερβολικό. Αλλά ο Γκρεγκ είχε κάποιο δίκιο. Αν και η Ελλάδα, με όρους του μεγέθους της οικονομίας της, αποτελεί μόλις το 2-3% της οικονομίας της ΕΕ ή των ΗΠΑ, είναι ένας μικρόκοσμος της Δύσης.

    Ας δούμε τα δημογραφικά στοιχεία. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις του ΟΗΕ για τον παγκόσμιο πληθυσμό, το 2010 ζούσαν στην Ελλάδα 11,2 εκατομμύρια άνθρωποι. Περισσότεροι από το 24% ήταν ηλικίας 60 ετών ή άνω, και περισσότεροι από 18% 65 ετών ή άνω. Το 3% ήταν 80 ετών ή άνω. Και, κάθε χρόνο, για κάθε 9 Έλληνες που γεννιούνται πεθαίνουν 10 Έλληνες. Η Ελλάδα αργοπεθαίνει.

    Ας μετακινηθούμε προς το 2050. Ο πληθυσμός της Ελλάδας θα έχει πέσει κατά 300.000 σε 10,8 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο μέσος όρος ηλικίας θα έχει αυξηθεί 8 έτη σε 49,5 έτη. Ο μισός πληθυσμός θα είναι άνω των 50 ετών. Το ποσοστό του πληθυσμού άνω των 60 ετών ή άνω θα είναι 37,4%. με το 31,3% άνω των 65. Ενας στους εννέα Έλληνες θα είναι άνω των 80 ετών.

    Αν η Ελλάδα γονατίζει από το βάρος των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και των συντάξεων για τους ηλικιωμένους σήμερα, η κατάσταση θα είναι τρομακτική στα μέσα του αιώνα. Γιατί, ενώ το 2010 υπήρχαν 4 Έλληνες κάτω των 60 για κάθε Έλληνα άνω των 60, το 2050 θα υπάρχουν μόνο 1,7 Έλληνες κάτω των 60 για κάθε Έλληνα άνω των 60. Συμπέρασμα: Η ηλικία συνταξιοδότησης πρέπει να ανέβει και οι συντάξεις να μειωθούν ή η Ελλάδα καταρρέει.

    Μήπως υπάρχει κάποια πιθανότητα μίας νέας «έκρηξης μωρών» (baby boom); Μάλλον όχι, καθώς οι ρυθμοί γεννήσεων στην Ελλάδα είναι κάτω από τα επίπεδα διατήρησης του πληθυσμού εδώ και τρεις δεκαετίες και σήμερα είναι μόλις στα 2/3 του ποσοστού που απαιτείται για την διατήρηση του σημερινού πληθυσμού. Για την ακρίβεια, το 2050 ο ρυθμός γεννήσεων των Ελληνίδων θα είναι κάτω από την μηδενική αύξηση πληθυσμού για 80 χρόνια. Απορία: Πως τότε ο ΟΗΕ εκτιμά ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί μόλις 3% μέχρι τότε; Λαμβάνει υπόψη ο ΟΗΕ την μαζική μετανάστευση από τις μουσουλμανικές χώρες;

    Αλλά τι σχέση έχει η Ελλάδα με την υπόλοιπη Ευρώπη ή με εμάς; Μόνο την παραπάνω. Ο μέσος όρος ηλικίας αυξάνεται σε όλη την Ευρώπη, και τα δημογραφικά στοιχεία στην Ελλάδα μοιάζουν ρόδινα μπροστά σε αυτά από την Ανατολική Ευρώπη, όπου προβλέπονται μειώσεις πληθυσμού δεκάδων εκατομμυρίων στην Ρωσία και την Ουκρανία. Και εκτός από την Ισλανδία και την Αλβανία, κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει αρκετό ρυθμό γεννήσεων για να διατηρήσει τον πληθυσμό του. Τα κράτη που προβλέπεται να αυξήσουν τον πληθυσμό τους, όπως η Μεγάλη Βρετανία, στηρίζονται σε μετανάστες από τον Τρίτο Κόσμο με μεγαλύτερους ρυθμούς γεννήσεων. Και αν αυτό διατηρεί το σημερινό μέγεθος του πληθυσμού, οι μετανάστες από το Μαγκρέμπ, την Μέση Ανατολή, την Καραϊβική, την Λατινική Αμερική και την Νότια Ασία, κατά μέσο όρο, δεν έχουν την γλώσσα, τις τεχνικές ικανότητες και το επίπεδο εκπαίδευσης των γηγενών Ευρωπαίων.

    Το ίδιο ισχύει για τις ΗΠΑ, όπου οι πολίτες Ευρωπαϊκής καταγωγής αναμένεται να μειωθούν κατά 50% το 2041. Οι Ισπανόφωνοι θα αυξηθούν από το 15% στο 30% του πληθυσμού των ΗΠΑ, και ο αριθμός τους από 50 εκατομμύρια σε 135 εκατομμύρια το 2050. Ωστόσο, και πάλι, οι Ισπανόφωνοι και τα παιδιά Ισπανόφωνων μεταναστών δεν έχουν, μέχρι τώρα, κλείσει την ψαλίδα από το μορφωτικό επίπεδο των Αμερικανών Απωασιατικής ή Ευρωπαϊκής καταγωγής.

    Μερικοί παραλληλίζουν την σημερινή μετανάστευση με αυτή της περιόδου 1890-1920. Αλλά υπάρχει μία άλλη μεγάλη διαφορά: Έχουμε δημιουργήσει ένα τεράστιο κράτος πρόνοιας τα τελευταία 50 χρόνια που δεν υπήρχε το 1920. Στην Ουάσινγκτον του 1950, μία πόλη 800.000 κατοίκων, μισοί μαύροι και μισοί λευκοί, τα κουπόνια φαγητού δεν είχαν εφευρεθεί. Οι οικογένειες θρέφονταν μόνες τους. Σήμερα, στην Ουάσινγκτον των 600.000 κατοίκων, ένας στους πέντε ζει με κουπόνια φαγητού. Σε όλη την χώρα, ένα πρόγραμμα που δεν υπήρχε το 1964 θρέφει έναν στους επτά Αμερικανούς, 44 εκατομμύρια, με κόστος 77 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο. Και αυτό δεν είναι παρά ένα μικρό μέρος του νέου κράτους πρόνοιας.

    Μπαίνουμε σε μία νέα «εποχή λιτότητας», είπε ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον το 2009. Οι αλκυονίδες ημέρες τελείωσαν. Οι μισθοδοσίες του Δημοσίου, όπως συμβαίνει από την Καλιφόρνια μέχρι την Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον, πρέπει να περικοπούν. Οι συντάξεις και τα επιδόματα νοσηλείας, όχι μόνο για τους ηλικιωμένους, πρέπει να μειωθούν. Οι ηλικίες συνταξιοδότησης πρέπει να ανέβουν. Από τα κουπόνια φαγητού μέχρι την ξένη βοήθεια, τα προγράμματα πρέπει να συγκρατηθούν και να περικοπούν.

    Η Αριστερά πιστεύει ότι μπορεί να βρει τα χρήματα από τους πλούσιους. Αλλά το εισοδηματικό άνω 1% των Αμερικανών ήδη σηκώνει το 40% του βάρους του φόρου εισοδήματος, ενώ το εισοδηματικό κάτω 50% δεν πληρώνει τίποτα. Αυτό επίσης πρέπει να σταματήσει. Είτε θα κινητοποιηθούμε και θα μειώσουμε δραστικά το κράτος σε όλα τα επίπεδα στις ΗΠΑ, ή οι αγορές ομολόγων θα το κάνουν για εμάς, όπως το κάνουν σήμερα για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

    Είμαστε όλοι Έλληνες τώρα.