Εθελόδουλοι

  • Δημοσιεύτηκε: 25 Αύγουστος 2009

    Τι ήταν άραγε αυτό που οδήγησε τους διοργανωτές του 8ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Θρακών, που πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή το διήμερο 15-16 Αυγούστου 2009, να καλέσουν τον Τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής Μουσταφά Σαρνίτς, να παραστεί στην τελετή έναρξής του; Το πρωτόκολλο; Ο υπερβάλλων ζήλος; Εθιμοτυπική ευγένεια;

    Και ακόμη: Ποιός αποφάσισε να καλέσει τον κ. Σαρνίτς στο συνέδριο; Ποιό ήταν το σκεπτικό για να αποσταλεί η σχετική πρόσκληση; Ανέλαβε κάποιος από την οργανωτική επιτροπή να ενημερώσει το γραφείο του κ. Καραμανλή για την ενδεχόμενη παρουσία του; Εστάλησαν ανάλογες προσκλήσεις και στους προξένους των άλλων δύο χωρών (Ιταλία και Γερμανία), που εδρεύουν στην Κομοτηνή;

    Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα ίσως δεν θα πρέπει να αναζητηθεί στα συγκεκριμένα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο συνέδριο των Θρακών. Ούτε ακόμη και στις τοπικές ιδιαιτερότητες της Θράκης. Η απάντηση βγαίνει αβίαστα από την πολύχρονη ιστορία της πολιτικής που ακολουθούν κατά κανόνα οι ελλαδικές κυβερνήσεις από τη συγκρότηση του πρώτου ελληνικού κρατιδίου μέχρι και σήμερα. Η πρακτική της "μικράς πλην εντίμου Ελλάδος" παραμένει κυρίαρχη όλα αυτά τα χρόνια, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Έντιμη, αλλά και καρπαζοεισπράκτορας! Που ξέρει να ευχαριστεί τα αφεντικά της, ακόμη κι όταν αυτά την εξευτελίζουν (βλ. περίπτωση Ιμίων).

    Η πρακτική αυτή οδηγεί στην εθελοδουλεία, δηλαδή σε μία κατάσταση κατά την οποία στο σκεπτικό των κυβερνώντων τίθεται σε πρωτεύουσα θέση όχι το συμφέρον της χώρας, αλλά το συμφέρον των "προστατών" της. Χωρίς να τους ζητηθεί κάτι τέτοιο, θεωρείται αυτονόητη υποχρέωσή τους. Και ακόμη χειρότερα: Θεωρείται δεδομένη η υποχώρηση και η αποδοχή σε οποιαδήποτε πίεση τους ασκηθεί έξωθεν.

    Το ακόμη χειρότερο, βεβαίως, είναι ότι όλοι μας αρκούμαστε στην κριτική αυτού του φαινομένου, χωρίς ουσιαστική διάθεση αντιμετώπισής του. Όταν ένα υγιές κίνημα πολιτών, αποφασισμένων να υπερασπιστούν την εθνική τους αξιοπρέπεια και τις κοινωνικές κατακτήσεις τους, παραμένει ακόμη ζητούμενο, τουλάχιστον όσον αφορά την δυνάμωσή του μέσα στην κοινωνία και στο πολιτικό σκηνικό, τότε είμαστε όλοι άξιοι της μοίρας μας. Μιας μοίρας που είναι φυσικό κάποιοι να σχεδιάζουν και να υλοποιούν πολύ εύκολα, χάρη στην κραυγαλέα απουσία μας.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 20ης Αυγούστου 2009 της εφημερίδας Στόχος

    Κατηγορία: