Εθνικισμός, Πατριωτισμός και Ναζισμός

  • Δημοσιεύτηκε: 06 Απρίλιος 2011

    Με αφορμή το βιντεάκι Έξω οι Ναζί και επειδή είδα πολλούς που τσιτώσανε, δύο λόγια για να ξεκαθαρίζουμε. Όποιος επιλέγει να ασχοληθεί με την πολιτική κρίνοντας τους άλλους, καλό είναι να γνωρίζει πως και ο ίδιος θα κριθεί. Οπότε πιστεύω πως οι ξεκάθαρες κουβέντες, οδηγούν σε ξεκάθαρη κρίση και ξεκάθαρα συμπεράσματα. Απλά λοιπόν:

    1) Πεποίθηση μας είναι ότι η όποια ταύτιση του Ελληνικού Εθνικισμού-Πατριωτισμού με τον Ναζισμό μόνο ανάχωμα στην ανάπτυξή του μέσα στην Ελληνική κοινωνία μπορεί να αποτελέσει. Ως εκ τούτου ξεκαθαρίζουμε πως για εμάς οι Έλληνες Εθνικιστές ή Πατριώτες δεν μπορεί είναι Ναζιστές.

    2) Τα παπατζιλίκια περί αρχαιοελληνικών χαιρετισμών, ηλιακών συμβόλων και Απολλώνιων δε ξέρω εγώ τι, καλό είναι οι φίλοι μας της «Χρυσής Αυγής» να τα λένε σε κανέναν πιτσιρικά που τους γνώρισε εχθές. Γνωρίζουμε καλά ποιος είναι τι, πού πιστεύει και τι ακριβώς συμβολίζει με τις αντίστοιχες εμβληματικές χειρονομίες ή κινήσεις. Ως εκ τούτου αν στις όποιες δημόσιες συζητήσεις-αντιπαραθέσεις θέλουν να παίζουμε το παιχνίδι «κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας», το δικό μας δάκτυλο θα είναι το μεσαίο...

    3) Το αν η μία φωτογραφία με 4 νεκρούς είναι από την Ούλεν και όχι από τα Καλάβρυτα, ή το Κοντομάρι, ή την Παραμυθιά δεν αναιρεί το ότι εκεί υπήρξαν εκατοντάδες ανάνδρως και κτηνωδώς εκτελεσθέντες Έλληνες, από τους βαρβάρους που κάποιοι θέλουν να έχουν ως ινδάλματα. Ως εκ τούτου καλό είναι να ασχολούμαστε με την ουσία του βίντεο. Εκτός αν κάποιος θέλει να πει πως οι Γερμανοί κατά την περίοδο της κατοχής συμπεριφέρθηκαν υποδειγματικά στους Έλληνες, όπως είχαμε ακούσει από τον αρχηγό του NPD στην πλατεία Κολοκοτρώνη (έλεος...).

    4) Τα επιχειρήματά μας κατά του Ναζισμού δεν είναι τύπου «αντίφα», ούτε αριστερίστικα φληναφήματα, αλλά καθαρά ελληνικά και εθνικιστικά. Μπορεί ο καθένας να διαβάζει και να συμπαθεί τα αιτήματα ή τους αγώνες οποιουδήποτε από τα μαζικά κινήματα του μεσοπολέμου (αναρχισμού, φασισμού, κομμουνισμού, εθνικοσοσιαλισμού, εθνικοσυνδικαλισμού ή όποιου θέλει) στο ιστορικό πλαίσιο που αναπτύχθηκαν. Κανένας όμως δεν μπορεί να μας πείσει πως αποτελεί σοβαρή πολιτική πρόταση για το 2011 η αντιγραφή κινημάτων του μεσοπολέμου. Κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλει ως ινδάλματα σφαγείς του Έθνους μας. Ουδείς μπορεί να μας πείσει πως αποστολή του Ελληνικού Εθνικισμού δεν είναι «ο εξανθρωπισμός της Οικουμένης» (Περικλής Γιαννόπουλος), αλλά ο πιθηκισμός ξένων και βαρβαρικών ιδεών και κινημάτων άλλων εποχών...

    5) «Βεβαίως ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι εμπόρευμα δια την εξαγωγήν, αι δε μεθόδοι του δεν πρόκειται να υποδειχθώσι προς μίμησιν, πολύ δε ολιγώτερον να επιβληθώσιν εις άλλους λαούς» (Γ. Γκαίμπελς, «Μπολσεβικισμός, θεωρία-πράξις», εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»). «Η Εθνικοσοσιαλιστική κοσμοαντίληψη, όπως δήλωνα ανέκαθεν, δεν προορίζεται για εξαγωγή. Συνελήφθη επί τούτου για τον γερμανικό λαό» (Αδόλφος Χίτλερ, «Η πολιτική μου διαθήκη», εκδόσεις «Απολλώνειο Φως»).

    Φυσικά όταν ο Γκαίμπελς και ο Χίτλερ τα έγραφαν αυτά, δεν φανταζόντουσαν πως θα υπάρχουν κάποιοι τύποι, απόγονοι ενός λαού που κατέσφαξαν, που θα βρεθούν 60 χρόνια μετά, πολιτικά ανάπηροι και ξενομανείς μέχρι αηδίας, να πιθηκίζουν και να αντιγράφουν την ιδεολογία τους, για να μπορούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.