Ελληνική οικονομία: Το αδιέξοδο συνεχίζεται

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Δεκέμβριος 2012

    Η απόφαση για την εκταμίευση της δόσης επιχειρήθηκε να αξιοποιηθεί επικοινωνιακά και ουσιαστικά από την κυβέρνηση προκειμένου να δημιουργήσει ένα κλίμα ικανό να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και την ψυχολογία. Τα αποτελέσματα είναι ασφαλώς πενιχρά στο εσωτερικό, ενώ στο εξωτερικό η αξιολόγηση υπακούει σε κανόνες πιο σύνθετους και οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται αμέσως.

    Υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να αναταχθεί η οικονομία εντός της ευρωζώνης, με δεδομένη την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και στο διεθνές περιβάλλον; Έχει αλλάξει κάτι στην μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική από το οποίο να θεμελιώνεται βάσιμα τέτοια ελπίδα;

    Στα ερωτήματα αυτά απαντάμε αβίαστα όχι. Τίποτα δεν άλλαξε ή κατέστη ικανό να ανατρέψει την πορεία της ύφεσης. Αντίθετα αυτό που περιγράφεται ως φαύλος κύκλος της πενίας, έχει γίνει θλιβερή πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία. Ας δούμε όλες τις παραμέτρους:

    α) Η φύση της ελληνικής οικονομίας. Η ελληνική ιδιωτική οικονομία, που κυρίως συγκροτείται από μικρές επιχειρήσεις, επιχειρήθηκε εντός της κρίσης και ίσως με αφορμή αυτήν να μετασχηματιστεί βιαίως. Αυτό είχε μέχρι σήμερα ολέθρια αποτελέσματα. Αύξησε την ανεργία, οδήγησε σε πτωχεύσεις, περιόρισε εντελώς κάθε μορφή επενδύσεων και εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς υπερφορολόγησης. Οποιαδήποτε λύση εκτός αυτού του δεδομένου είναι ανέφικτη, και αυτό γιατί ακόμα και αν είχαμε τους μεγάλους επενδυτές, που δεν ήρθαν ποτέ, πόσοι θα ήταν; 50; Και πόσες θέσεις εργασίας θα έδιναν; 1000 ο καθένας άρα 50.000. Αναλογιστείτε ότι οι άνεργοι είναι 1.500.000 τουλάχιστον. Η διατήρηση λοιπόν αυτού του χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας, είναι στην παρούσα φάση αναγκαία και γίνεται το αντίθετο.

    β) Η χώρα γνώρισε κατά την Μεταπολίτευση, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μία οικονομία παρασιτική. Σε αυτό έπαιξαν ρόλο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μηχανισμοί της, καθώς και η διαχείριση πολιτικών και τεχνοκρατών, που υπήρξε εγκληματική. Άρα, η ανασυγκρότηση μιας ευρείας παραγωγικής βάσης έτσι όπως μας οδηγεί κατ' αρχήν το εμπορικό ισοζύγιο (εισαγωγές-εξαγωγές), πρέπει να είναι το κύριο ζητούμενο. Αυτό το χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας οφείλουμε να αλλάξουμε, ωθώντας τους μικρομεσαίους σε τομείς και κλάδους που μπορούν να δώσουν αποτέλεσμα.

    γ) Το ποσό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών θα κατευθυνθεί στην κάλυψη που προέκυψε από το κούρεμα των ομολόγων και άρα δεν υπάρχει καμία περίπτωση να διοχετευτεί χρήμα στην αγορά. Παρά τις μεγάλες νέες θυσίες του ελληνικού λαού, κανένα αποτέλεσμα δεν θα υπάρξει στην ρευστότητα, που είναι σε οριακό σημείο. Ούτε καν ανακούφιση στους δανειολήπτες από ότι έδειξαν οι ρυθμίσεις που προτείνουν οι τράπεζες.

    δ) Οι επενδυτές με τους οποίους συζητά η ελληνική κυβέρνηση είναι δύο κατηγοριών: αυτοί που ενδιαφέρονται να αγοράσουν πολύ φτηνά τον δημόσιο πλούτο κάθε μορφής και αυτοί που συζητούν να επενδύσουν με όρους απαράδεκτης εργασιακής και φορολογικής συνθήκης. Είναι οι ίδιοι που ενδιαφέρονται να επενδύσουν εδώ ή σε χώρες ανάλογου πλούτου. Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε τι ανάπτυξη θέλουμε, γιατί αν μας ενδιαφέρει να γίνουμε Βουλγαρία, τότε γιατί επιμένουν στον «ευρωπαϊκό» περί Ευρώπης;

    ε) Η διαρκής μείωση των εισοδημάτων οδήγησε σε τρομερή πτώση της κατανάλωσης. Αυτή η ίδια γραμμή συνεχίζεται, καθώς και η δημοσιονομική «προσαρμογή», καθώς οι πιστωτές που αποφασίζουν για την χώρα έχουν καταλήξει ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη λύση. Έτσι, το αδιέξοδο παρατείνεται. Η άποψη των Γερμανών για τον πληθωρισμό παραμένει κυρίαρχη στην Ευρώπη, που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με το νόμισμά της την κρίση.

    στ) Το βασικό επιχείρημα όλων αυτών που βλέπουν την κατάντια της οικονομίας, αλλά επιθυμούν να βρισκόμαστε εντός των κύκλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την λογική να βρεθούμε εντός και όταν θα δοθεί λύση θα είναι γενική λύση. Αλλά ποιος πιστεύει, πρώτον, ότι θα υπάρξει λύση για όλους και γιατί θα πρέπει μέχρι τότε να θρηνήσουμε θύματα και απώλειες εθνικές και κοινωνικές; Δεν βλέπουν ότι το σημερινό μόρφωμα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας καμία σχέση δεν έχει με το οικοδόμημα της συνεργασίας των κρατών;

    Η ελληνική οικονομία έχει εισέλθει σε μια φάση που οδηγεί ολοταχώς στην ανθρωπιστική κρίση, στην εξέγερση και στις περιπέτειες. Η στάση κάθε Έλληνα έχει πλέον μεγάλη σημασία, γιατί έχουμε περάσει στην αποφασιστική εκείνη περίοδο όπου ο καθένας οφείλει να λάβει το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί. Τώρα η οικονομία είναι ο Δούρειος Ίππος και δεν δικαιολογείται κανείς να ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει, δεν καταλαβαίνει. Οφείλει να γνωρίζει και να ενεργήσει.

    Κατηγορία: