Εμπιστεύεστε την Δικαιοσύνη;

  • Δημοσιεύτηκε: 25 Απρίλιος 2010

    Ήταν αρχές της δεκαετίας του '90, ασκούμενος δικηγόρος ήμουν ακόμα σε αντιστασιακό δικηγόρο (χωρίς εισαγωγικά στη λέξη) και γι' αυτό ο καημένος έμεινε χωρίς περγαμηνές και οφίτσια «μεταπολιτευτικά». Ένα ή δύο χρόνια πριν αναλάβει για τελευταία φορά την εξουσία ο Ανδρέας, ένας γνωστός σε μένα από την τηλεόραση, περιλάλητος υπουργός των κυβερνήσεων του Παπανδρέου του '80, του οποίου το όνομα συνδέθηκε με σκάνδαλο της εποχής (ζει ακόμα) χτύπησε ένα απόγευμα το κουδούνι.

    Του άνοιξα χωρίς να ξέρω ότι θα ερχόταν και πέρασε στο γραφείο, αφού με χαιρέτησε, κατευθυνόμενος στον δικηγόρο. Ήταν φίλοι από την εποχή της εφταετίας που νέοι τότε, αντιστέκονταν (ο καθένας όπως το καταλάβαινε) στο στρατιωτικό καθεστώς. Αφού τα είπαν και τελείωσαν, κάποια στιγμή με φώναξαν μέσα. Ο δικηγόρος με σύστησε και αφού είπε δυο λόγια για μένα, ο υπουργός με ρώτησε πώς μου φαινόταν η άσκηση και η επαφή με τη Δικαιοσύνη. Ρώτησα, αυτό που τότε αποτελούσε για μένα μεγάλο «σκάνδαλο» και με τίποτα δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με όσα με δίδασκαν στο Πανεπιστήμιο. Γιατί ενώ όλοι οι θεσμικοί και πολιτειακοί παράγοντες, όπως και τώρα άλλωστε, μιλούσαν για «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» και «διάκριση των λειτουργιών», δεν εννοούσαν να αφήσουν τη Δικαιοσύνη στην ησυχία της, δηλαδή γιατί δεν σταματούσαν επιτέλους οι εκάστοτε κυβερνήσεις, ακόμα κι εκείνες στις οποίες είχε χρηματίσει υπουργός ο εν λόγω, να διορίζουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης. Ρωτούσα με άλλα λόγια, πώς είναι δυνατόν να συμβιβάζεται η «ανεξαρτησία», με τον διορισμό από το Υπουργικό Συμβούλιο της ηγεσίας των ανωτάτων Δικαστηρίων. Πού το έλεγε αυτό ο Αριστοτέλης και ο Μοντεσκιέ, σε ποιο βιβλίο συνταγματικού δικαίου (του Τσάτσου και του Βενιζέλου κάναμε τότε, «δικοί τους» και οι δύο) είχε το κεφάλαιο περί «διορισμού» το οποίο αν και έψαχνα, δεν μπορούσα να βρω;

    Ο υπουργός έκανε μια βόλτα γύρω από τον εαυτό του και αφού «μάσησε» κάτι περί «απαράδεκτης ανάμιξης στη Δικαιοσύνη διαχρονικά του κράτους της Δεξιάς κ.λπ. κ.λπ.», παραδέχτηκε εν τέλει πως «και εμείς κάναμε λάθη, γι' αυτό ο λαός μας τιμώρησε». Η επωδός όμως περιείχε νότα προόδου, αισιοδοξίας και γιατί όχι κάτι από τα γνωστά «πράσινα άλογα» με τα οποία ταϊζόταν επί δεκαετίες ο ελληνικός λαός: «Όταν όμως λίαν συντόμως γίνουμε πάλι κυβέρνηση, τότε θα δεις ότι η Δικαιοσύνη θα είναι εντελώς ανεξάρτητη, αφού σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουμε στην δική μας κυβέρνηση να πέσει στα λάθη του παρελθόντος κ.λπ. κ.λπ.»

    Ο υπουργός δεν ξανάγινε πάλι υπουργός, είχε άλλωστε «στιγματιστεί» σκληρά από την προηγούμενη θητεία του, η δε επόμενη κυβέρνηση Παπανδρέου είχε κάτι από άρωμα Μιμής - και ο εν λόγω, δεν ανήκε στην αυλή της. Έκτοτε, συναντηθήκαμε πολλές φορές και αντιδικήσαμε αρκετές, αφού και εκείνος δικηγόρος, ασχολιόταν με το ποινικό. Πολλά χρόνια μετά, του θύμισα την πρώτη συνάντησή μας και με πικρία παραδέχτηκε, ηλικιωμένος πλέον, ότι και ο ίδιος υπήρξε «θύμα» ενός «οράματος» που ποτέ δεν ήλθε, βαυκαλιζόμενος τουλάχιστον ότι εκείνος, «έκανε ό,τι μπορούσε...»

    Η μικρή αυτή και διδακτική ιστορία έρχεται πάντα στο μυαλό μου όταν ακούω καλοπληρωμένους δημοσιογράφους-νεροκουβαλητές, αλλά και γνωστούς διεφθαρμένους μέχρι το κόκαλο συναδέλφους μου, να υποστηρίζουν με σοβαροφάνεια δημοσίως ότι η Δικαιοσύνη είναι δήθεν ανεξάρτητη και ότι η «Δημοκρατία» σήμερα στην Ελλάδα είναι τόσο ώριμη ώστε να μην επιτρέπει «άνωθεν» παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Η πικρή εμπειρία ειδικά των τελευταίων χρόνων, για όποιον στοιχειωδώς παρακολουθεί τα πολιτικά πράγματα είναι τόσο καταιγιστική σε παραδείγματα, που και μόνο η παράθεση επιχειρημάτων καθιστά την απόδειξη περί του αντιθέτου, ανιαρή.

    Αφορμή, αλλά και ηχηρή απάντηση, σε όσους συνεχίζουν να κοροϊδεύουν τον κόσμο αναμασώντας τα περί «ανεξαρτησίας» από τα ΜΜΕ και τους κατευθυνόμενους κονδυλοφόρους τους, ήταν για τα παραπάνω, το πρόσφατο δημοσίευμα (18/4/2010) στην εφημερίδα «Real News» με τίτλο «Η απολογία του ανακριτή Νίκου Ζαγοριανού». Σύμφωνα με το δημοσίευμα: «Σε εμπόλεμη κατάσταση βρίσκονται πλέον οι δικαστές με την πολιτική ηγεσία της Δικαιοσύνης, μετά την απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου να μην θέσει σε αργία τον πρώην ανακριτή της υπόθεσης Siemens Νίκο Ζαγοριανό, απόφαση που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του υπουργού Χάρη Καστανίδη, ο οποίος μίλησε για έλλειψη αυτοσεβασμού των δικαστών. Δικαστικοί λειτουργοί θεωρούν ωμή παρέμβαση στο έργο τους την στάση του υπουργού, ενώ κύκλοι του υπουργείου χαρακτηρίζουν ολίσθημα των δικαστών να μην θέσουν σε προσωρινή αργία έναν ανακριτή που διώκεται ποινικά και πειθαρχικά σε βαθμό κακουργήματος».

    Καταλάβατε, τι σημαίνει για τους κρατούντες «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης»; Την ανεξαρτησία του εκάστοτε κομματάρχη υπουργού να διαφωνεί με αυτούς που διόρισε (σαν να ήταν υπάλληλοι σε σούπερ μάρκετ ή Πακιστανοί στα χωράφια του) και να τους κάνει «παρατήρηση» για τη συμπεριφορά τους. Καταλάβατε αντίστοιχα τι σημαίνει «ανεξαρτησία» για τους δικαστές; Ότι αισθάνονται ανεξάρτητοι να επευφημούν τη στάση ενός συναδέλφου τους που καθ' υπόθεση, και με τα μέχρι τώρα δεδομένα, φέρεται ότι παραβίασε ευθέως το νόμο, με συγκεκριμένες ενέργειες και παραλείψεις του, γι' αυτό άλλωστε είναι κατηγορούμενος σε βαθμό κακουργήματος. Και αντί να τον θέσουν σε αργία, του επιτρέπουν να κρίνει, όπως έκρινε πρόσφατα στην περίπτωση της προφυλάκισης του Δημήτρη Παπαγεωργίου.

    Τα ερωτήματα και προς τις δύο κατευθύνσεις είναι αμείλικτα, και θα παραμένουν τραγικά αναπάντητα, όσο τουλάχιστον αναπάντητη έμεινε εκείνη η αθώα μου ερώτηση προς τον πασόκο πρώην υπουργό: Ήταν τυχαίο γεγονός που ο κ. Ζαγοριανός ανέλαβε την υπόθεση του Παπαγεωργίου; Εμπιστεύεστε τη ζωή και την ελευθερία σας σε μια Δικαιοσύνη της οποίας η πολιτική ηγεσία μιλάει για ανώτατους δικαστές χωρίς αυτοσεβασμό και ανώτατους δικαστές που πιστεύουν ότι η πολιτική ηγεσία παρεμβαίνει ωμά στο έργο τους; Η σιωπή σας, είναι η απάντησή μου...

    Κατηγορία: