Επίπονοι ελιγμοί

  • Δημοσιεύτηκε: 30 Μάιος 2002

    Έχουμε επισημάνει ότι το οικοδόμημα του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς - εν γένει - βασίστηκε σε προπαγανδιστικές συνταγές ολοκληρωτικών καθεστώτων. Παράλληλα, η μονιμοποίηση στην εξουσία και η τοποθέτηση αυλικών και αυλοκολάκων στα αμέτρητα πόστα που διέθεσε ο κρατισμός του Καραμανλή αρχικά και στη συνέχεια του Ανδρέα, καθώς και οι σχέσεις αλληλοεξαρτήσεως με τους νέους βαρόνους που γεννήθηκαν μέσα από τα σπλάχνα αυτής της ιδίας της Αριστεράς, έφραξαν για χρόνια τον δρόμο προς την εξουσία σε κάθε άλλο διεκδικητή της. Οχυρωμένη πίσω από αυτόν τον μηχανισμό, η ελληνική Αριστερά απολαμβάνει με περισσή αλαζονεία τα προνόμιά της και σύντομα θα μείνει μαζί με την σουηδική και την βρετανική, μόνη να παρακολουθεί τη συντριβή των ομογάλακτών της σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια.

    Στην συμπαγή αυτή θωράκιση, μοναδική για τα παγκόσμια δεδομένα, διεφάνησαν στις αρχές της δεκαετίας δύο πιθανά αντίδοτα. Το ένα, βασισμένο σε ξένα πρότυπα, ήταν η μετακίνηση προς το κέντρο και η κατάληψή του. Η λύση αυτή υιοθετήθηκε από όλα σχεδόν τα συντηρητικά και παραδοσιακά δεξιά κόμματα της Ευρώπης, αντίθετα προς τις καταβολές των στελεχών και των οπαδών τους. Η έλλειψη, ωστόσο, ιδεολογικών αρχών και η απομάκρυνση από τις βασικές αξίες που ανέκαθεν η δεξιά ήθελε να υπηρετεί, αλλοίωσαν τον χαρακτήρα, τις δομές και κατά συνέπεια την σύνθεση των κομμάτων αυτών, στον βωμό της για χρόνια χαμένης εξουσίας.

    Το άλλο αντίδοτο, δεν αποτελούσε προϊόν κάποιας ξενόφερτης συνταγής, αλλά τη φυσική αντίδραση των Εθνών, στην προσπάθεια ισοπεδώσεώς τους από το διεθνιστικό κατεστημένο αλλά και την εκφυλισμένη και απαθή δεξιά. Μιλάμε ουσιαστικά για την επιστροφή στην ιδέα του εθνικού κράτους ως απάντηση στην ουτοπία του Μάαστριχ και του Σένγκεν. Η επιμονή στην εθνική κυριαρχία, την οικονομική ανεξαρτησία αλλά και την ουσιαστική κοινωνική πολιτική, καθώς και το όραμα μίας Ευρώπης των Πατρίδων, απετέλεσε αυτόματα τον βασικό άξονα γύρω από τον οποίον κινήθηκαν τα πατριωτικά κόμματα της Ευρώπης και κατά συνέπεια το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, από ιδρύσεώς του.

    Η Νέα Δημοκρατία

    Σε λιγότερο από δύο χρόνια - αν όχι νωρίτερα - η Νέα Δημοκρατία, αν λάβουμε έστω και λίγο υπόψιν μας τις διάφορες σφυγμομετρήσεις, φαίνεται να έχει μεγάλες πιθανότητες να επανέρχεται στην εξουσία. Το ερώτημα που εδώ προκύπτει είναι, αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα μπορέσει μέσα σε διάστημα λιγότερο της τετραετίας, να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θα προκύψουν από την πρώτη ημέρα κιόλας, αναλαμβάνοντας την ηγεσία ενός στοιχειωμένου από την Αριστερά κράτους. Δεν θα είχε άδικο κανείς να υποθέσει, ότι τα άκομψα και χονδροειδή ανοίγματα προς την Αριστερά, που τελευταία έχουν ξεκινήσει, παράλληλα με την στατιστική επιβεβαίωση της γαλάζιας νίκης από διάφορες εταιρείες, δεν οφείλονται σε μία πρόωρη προεκλογική πολιτική, αλλά σε μία στάση που αποσκοπεί μακροπρόθεσμα να φέρει τους απόντες από την εξουσία «δεξιούς» κοντά στον αριστερό κρατικό μηχανισμό. Έναν μηχανισμό που ακόμη και ο μεθοδικός και έμπειρος «Ψηλός» δεν μπόρεσε να δαμάσει, έναν μηχανισμό που έστειλε τον τελευταίο σπίτι του στον τρίτο χρόνο.

    Ακούγεται αλαζονικό και έτσι πρέπει να είναι. Η Νέα Δημοκρατία έχει σίγουρη τη νίκη και σκέπτεται πώς θα παραμείνει στην εξουσία μετά από αυτήν. Γι' αυτό και κόπτεται τόσο πολύ για τον εκλογικό νόμο, που θα ισχύσει στις μεθεπόμενες εθνικές εκλογές. Έχοντας όμως απλώσει το πόδι της μέχρι τις παρυφές του πασοκικού φρουρίου, συντρίβοντας Αβραμόπουλους, Σαμαράδες και κάθε άλλο «παρείσακτο», αφήνει τα νώτα της εκτεθειμένα και άνευ οπισθοφυλακής, σε έναν χώρο που ποτέ δεν ένιωσε να την απειλεί. Τι κι αν το σενάριο έχει παιχθεί τόσες φορές ξανά σε άλλες χώρες. Τι κι αν η πολιτική του “Middle Ground” απέτυχε στην Μεγάλη Βρετανία, όπου πρωτοεφηρμόσθη; Εδώ είναι Ελλάδα, φαίνεται να σκέπτονται στο επιτελείο της Ρηγίλλης, τεντώνοντας το πόδι τους όλο και πιο αριστερά, ξεχνώντας ότι και το άλλο πόδι, ως μέρος του ιδίου σώματος μοιραία πρέπει ν' ακολουθήσει, εγκαταλείποντας την βάση. Σύρεται έτσι μοιραία σε έναν χώρο, ο οποίος γκρέμισε αμέτρητες πολιτικές προσωπικότητες στην πρόσφατη πολιτική ιστορία αυτής της χώρας.

    Η βάση της Νέας Δημοκρατίας, προς ανακούφισιν του Προέδρου της, δείχνει να αντέχει την «μεταμφίεση» του κόμματος και αναμένει με ανοικτό το στόμα την στιγμή που θα μπορεί να καταπιεί ό,τι βρει μπροστά της, μετά από 2 δεκαετίες πείνας και στερήσεων. Δεν δείχνει όμως να αντιλαμβάνεται ότι τα σχέδια του Κωστάκη δεν είναι ακριβώς έτσι, ούτε να έχει συμμορφωθεί από την αντιμετώπιση, της οποίας έτυχε επί Μητσοτάκη, με τους καρεκλοκενταύρους και τους βολεμένους του ΠΑΣΟΚ να μένουν στη θέση τους και να γελούν χαιρέκακα (βλ. π.χ. Κολλάς).

    Το ΠΑΣΟΚ

    Την ίδια στιγμή, τα γεράκια της Χαριλάου Τρικούπη βρίσκονται σε επιφυλακή. Συνηθισμένοι όμως σε θεμιτές και μη ανατροπές προγνώσεων, έχουν χρόνο να ετοιμασθούν. Γνωρίζουν πολύ καλύτερα την πολιτική - από άτομα σαν τον πολύ κ. Λιάπη, που απέτυχε σε δύο απανωτές εκπομπές να εξηγήσει την νέα ταυτότητα του κόμματός του. Ξέρουν δε, ότι το σπαγγάτο είναι δύσκολο και πονάει, αν δεν είσαι γυμνασμένος. Το πιο πιθανό αποτέλεσμα μίας τέτοιας προσπαθείας είναι από το να πιαστείς μέχρι διαφόρων ειδών ρίξεις και θλάσεις, ακόμη και διαμελισμός. Όχι πως και οι ίδιοι δεν επιχειρούν ανάλογες παράδοξες γυμναστικές ασκήσεις. Προς τούτο και η σκληρή στάση τάχα για το θέμα του Ευρωστρατού, το Κυπριακό και οι κοντρούλες με την 'Αγκυρα. Όλα αυτά, βέβαια, χωρίς αντίστοιχη πίεση. ʼλλωστε και η ιστορία έχει αποδείξει ότι μία τριετής ανάπαυση ανά δέκα-δεκαπέντε έτη δεν βλάπτει.

    Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

    Οι δύο αυτές εικόνες συνθέτουν το σκηνικό μίας ρηχής συγκρούσεως που αφορά στην κατάκτηση της εξουσίας και τίποτε άλλο. Δείχνει ωστόσο, παρά τα πρόσφατα παραδείγματα Γαλλίας και Ολλανδίας, να μην περιλαμβάνει στο σενάριό της τις πατριωτικές δυνάμεις αυτής της χώρας. Την ίδια στιγμή, δημοσιογραφικό και πολιτικό κατεστημένο, άλλοτε κινδυνολογούν και υιοθετούν την ορολογία του Spiegel και της Liberation, ομιλώντας για «λαϊκιστική δεξιά» και «ακροδεξιά» και αναφερόμενοι στα πατριωτικά κόμματα και δη στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ που εξέπληξε με την δυναμική παρουσία του Προέδρου του Μάκη Βορίδη σε δύο από τις πιο δημοφιλείς τηλεοπτικές πολιτικές εκπομπές (Έλλη Στάη 15.05.2002 και Πρετεντέρης 16.05.2002).

    Όταν δεν αντιδρούν έτσι, τότε σπεύδουν απλά να χλευάσουν την παρουσία μας και να εκφράσουν την βεβαιότητά τους για …την ανυπαρξία μας. Ξεχνούν βέβαια ότι αυτή η ανυπαρξία ισχύει ίσως για τα - πλουραλιστικά κατά τα άλλα - λεγόμενα ή γραφόμενά τους και όχι για τον λαό, που μη γνωρίζοντάς μας, μας αναζητά. Από την πλευρά της η νεοδημοκρατική πτέρυγα του τύπου, εθελοτυφλώντας, θεωρεί ότι η παρουσία αυτή, οφείλεται σε μεθοδευμένη ώθηση της κυβερνήσεως προς το κόμμα μας, με σκοπό να πλήξει την Νέα Δημοκρατία. Δεν διστάζει δε να υπαινιχθεί και χρηματοδότηση (Γιώργος Τράγκας - EXTRA, 23.05.2002). Κανείς δεν φαίνεται ωστόσο διατεθειμένος να παραδεχθεί ότι ο ελληνικός λαός δεν προτίθεται να ανεχθεί πλέον την υπάρχουσα κατάσταση.

    ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. παλεύουν για το μοίρασμα της «προοδευτικής» και «αντιρατσιστικής» πίττας. Το ΠΑΣΟΚ, δια στόματος του κ. Παπουτσή, ξεκίνησε και πάλι το τροπάριο περί ακροδεξιάς, φασισμού κλπ. και εντείνοντας το «αντιρατσιστικό» του παραλήρημα, έσπευσε να εντάξει στον συνδυασμό του την Ιβέτ Τζάρβις, το γνωστό έγχρωμο φωτομοντέλο. Η τελευταία παρέλειψε φυσικά να εξετάσει την περίπτωση, το χρώμα της να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμεταλλεύσεως και άρα «ρατσισμού» και απεδέχθη την πρόσκληση του πρώην Επιτρόπου. Σε όλους αυτούς τους παραλογισμούς ήρθε η πιθανή υποψηφιότητα Λουλέ να βάλει το κερασάκι στην τούρτα για να τηρηθούν και οι νέες παραδόσεις, που θέλουν οπωσδήποτε αριστερό υπερ-νομάρχη για την Αθήνα, μ’ όποιο κόμμα κι αν εκλέγεται.

    Η αλαζονεία

    Την στιγμή λοιπόν που ιστορικά ευρωπαϊκά κόμματα εγκαταλείπουν την αποτυχημένη συνταγή του «μεσαίου χώρου» και, αντιλαμβανόμενα την ανασφάλεια και την αγανάκτηση του λαού για την λαθρομετανάστευση, την εγκληματικότητα, την ανασφάλεια αλλά και την λανθάνουσα οικονομική του πορεία, υιοθετούν πιο δυναμικές πολιτικές για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, η δύσκαμπτη Νέα Δημοκρατία επιμένει στην ίδια τακτική, ροκανίζοντας τον χρόνο του κορεσμένου ΠΑΣΟΚ. Το δε ΠΑΣΟΚ, υπερβάλλοντας εαυτόν στην αλαζονεία της εξουσίας, εθελοτυφλεί στα προβλήματα του λαού και επιμένει στις βραχυπρόθεσμες ευκολίες που του παρέχει η υπερβολική ανοχή στο θέμα της λαθρομεταναστεύσεως, εξακολουθώντας να πιστεύει ότι όλα θα μπορέσουν να λυθούν σε διαχειριστική βάση. Βλέπει μακριά και ποντάρει πλέον και στους νέους οπαδούς και ψηφοφόρους που θα αποκτήσει με τις πρώτες πολιτογραφήσεις μεταναστών, μετά τα μέσα της δεκαετίας. Ουδείς προβληματίζεται για την αντοχή του κόσμου απέναντι στην αυξανόμενη εγκληματικότητα, ουδείς κόπτεται για την αυξανόμενη ανεργία και πόσο μάλλον για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που συντελείται και με την είσοδο του ΕΥΡΩ στην οικονομία μας, αλλά και με την δημογραφική αλλοίωση που επεβλήθη με την ανεξέλεγκτη μετανάστευση στην φτωχή χώρα μας.

    Ο ελληνικός λαός θα έχει σε μερικούς μήνες την ευκαιρία να δώσει την απάντησή του σε αυτή την μικροπολιτική προσέγγιση των πραγμάτων και από τις δύο πλευρές. Θα τιμωρήσει τα δύο μεγάλα κόμματα για την αλαζονεία τους αλλά και το θράσος που επιδεικνύουν καθημερινά εις βάρος του. Η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να εισπράξει όσες ψήφους αναμένει από το ΠΑΣΟΚ και την υπόλοιπη Αριστερά. Κι αυτό γιατί οι πραγματικά αγανακτισμένοι θα την υπερπηδήσουν ή θα στραφούν προς την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, μη διακρίνοντας ουσιαστικές διαφορές από το νυν κυβερνών κόμμα. Αυτό δίδαξαν τα παραδείγματα των άλλων χωρών, τα οποία αγνοεί ή περιφρονεί. Το δε ΠΑΣΟΚ, όσο κι αν τρέφει μία κρυφή ελπίδα για το αντίθετο, θα χάσει τις εκλογές, διότι θα υποστεί απώλειες προς πάσα κατεύθυνση.

    Ο προπομπός αυτής της καταστάσεως θα είναι οι ερχόμενες δημοτικές εκλογές. Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ καλείται να παρουσιάσει τον σύγχρονο πατριωτικό πολιτικό του λόγο, ο οποίος θα εκφράσει τον αγανακτισμένο Έλληνα πατριώτη, και θα το πράξει. Οι Έλληνες, όπως άλλωστε και οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις έδειξαν, προβάλλουν έντονα την διάθεση να στηρίξουν τις πατριωτικές δυνάμεις της χώρας μας (Ημερησία - Metron Analysis 27.04.2002). Στις δημοτικές εκλογές, έστω και αν μικρό τμήμα αυτής της τάσεως μεταφρασθεί σε ψήφους θα είναι αργά για την «πιασμένη» Νέα Δημοκρατία να μαζευτεί και να κλείσει τα πόδια. Όσο βέβαιη είναι η εκλογή της άλλο τόσο βέβαιο είναι και ότι αυτή θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα της. Το δε ΠΑΣΟΚ θα ψάχνει να συμμαζέψει τα κομμάτια του δεξιά και αριστερά, όπως ο Ζοσπέν.

    Ο Μάκης Βορίδης στην Αθήνα, ο Χρήστος Χαρίτος στον Πειραιά, ο Γιάννης Κουριαννίδης στην Θεσσαλονίκη, ο Κώστας Καρδαράς στην Καρδίτσα και ο Μίλτος Κρεμμύδας στην Ανατολική Αττική είναι πρόσωπα που αναμφισβήτητα μπορούν να συσπειρώσουν τους Έλληνες πατριώτες. Αν οι φωνές τους μπορέσουν να ακουσθούν, τότε η επιτυχία είναι αναπόφευκτη. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα όχι μόνον θα ακολουθήσει τις ευρωπαϊκές εξελίξεις αλλά και θα τις οδηγήσει.