Ευαισθησία με διάλειμμα για διαφημίσεις

  • Δημοσιεύτηκε: 12 Δεκέμβριος 2008

    «Τρέξε, κόσμε, πρόλαβε! Μάθε ιστορία: για 'να γάιδαρο έγινε τόση φασαρία. Δεν είν' για το γάιδαρο και για το σαμάρι, ήταν που μας πάτησαν τα νησιά ... γαϊδάροι!» * (Από την «Ωραία Ελένη των Γαϊδάρων» του Δημήτρη Ραβάνη Ρέντη)

    Θυμάμαι στο σχολείο - ήταν μάλιστα ένα από τα σχολεία που είχε φοιτήσει ο άτυχος δεκαεξάχρονος - οι καθηγητές αφιέρωναν αρκετό χρόνο για να μας διδάξουν την διαφορά μεταξύ των όρων «αιτία» και «αφορμή». Κλασικό παράδειγμα ήταν πάντοτε ο Τρωικός Πόλεμος, όπου η απαγωγή της Ωραίας Ελένης ήταν η αφορμή και ο επεκτατισμός του Αγαμέμνονα η αιτία.

    Φαίνεται, λοιπόν, ότι τις περισσότερες φορές που οι δάσκαλοι ανέλυαν στα σχολεία την σημαντική διαφορά των δύο αυτών λέξεων, οι μελλοντικοί τότε δημοσιογράφοι, όλοι τους περίπου συνομήλικοί μου ή και λίγο μεγαλύτεροι, αρκετοί δε φοιτήσαντες επίσης σ' αυτό το σχολείο, απουσίαζαν από το μάθημα. Ή άρρωστοι θα ήταν ή κοπανιστοί ή εντελώς κουτοί.

    Δεν θα μπορούσα, οπλισμένος πάντοτε με καλή πρόθεση και καλοπιστία καθώς είμαι, κι αυτό επειδή απεχθάνομαι την συνομωσιολογία και την κατινιά, να φαντασθώ ότι η αδυναμία όλων των δημοσιογράφων τις τελευταίες ημέρες να διακρίνουν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αιτίας και αφορμής ήταν εσκεμμένη. Δεν θα μπορούσα να φαντασθώ ότι η αυτόπτης μαρτυρία της κ. Αλεξάνδρας Τζαβέλλα, συντάκτριας του Ελευθέρου Τύπου, ειδικευμένης στους gay, τις λεσβίες, τις πόρνες κ.ο.κ., και στην οποία βασίσθηκε η προ-καταδίκη και διαπόμπευση του ειδικού φρουρού, δεν είναι αμερόληπτη. Δεν θα μπορούσα εν γένει να δεχθώ, ότι όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι περίμεναν πώς και πώς ένα τέτοιο περιστατικό για να το μετατρέψουν από αφορμή σε αιτία.

    Κι όμως, βλέπω τις τελευταίες ημέρες, έναν Δούρειο Ίππο να δωρίζεται στο σπίτι κάθε Έλληνα, με ευχητήριο κάρτα που φέρει την υπογραφή «Ενημέρωση». Κι από μέσα βγαίνει όλη η δογματική ρητορική της Αριστεράς. Κι έτσι, όπως πολύ σοφά η εξ' ανατολικού μπλοκ ορμώμενη σύζυγός μου είπε: «Ενώ στις δημοκρατικές κοινωνίες είσαι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, στις κομμουνιστικές είσαι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Αυτό ισχύει στην Ελλάδα των τηλεδικαστηρίων, όχι για όλους, καθώς οι ευνοούμενοι της αριστερής νομενκλατούρης που γερά κρατά σε όλες τις θεσμικές θέσεις - κλειδιά αυτής της χώρας χαίρουν κάθε δημοκρατικού προνομίου αλλά και νομιμοποιήσεως. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε, είδαμε και τον Χριστόδουλο Ξηρό να δηλώνει την ευαισθησία του για ... την ανθρώπινη ζωή.

    Κάπως έτσι είδα την περασμένη Τετάρτη και μία «ευαισθησία» από τον Ελεύθερο Τύπο, ο οποίος στόλισε το πρωτοσέλιδό του με ένα κείμενο του Ισοκράτους σε μαύρο φόντο, ξεδιπλώνοντας την «αυτοκριτική» και την «ευαισθησία» του: «Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία». Μόνο που οι κύριοι του Ελευθέρου Τύπου, με οδηγό την κ. Τζαβέλλα και τον φωτογράφο που συνηθίζει να την συνοδεύει στις καλά οργανωμένες αυτόπτες μαρτυρίες της είναι κι αυτοί μέσα στο ξύλινο αλογάκι κι όπως μέσα σ' αυτό η αφορμή γίνεται αιτία και ο φόνος δολοφονία, έτσι και η αυτοκριτική μετατρέπεται σε φαρισαϊσμό. Ειδάλλως, πώς εξηγείται να τα γράφουν αυτά κάποιοι, που στην θέση της εφημερίδας και όχι σε όποια κι όποια στήλη γράφουν ότι «ο πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε στις 'γεννεσιουργούς' αιτίες των αντιδράσεων της νεολαίας».

    Αυτό το πρωτοσέλιδο και στην συγκεκριμένη εφημερίδα, αποτελεί ίσως την πιο εμετική διάσταση της υποκρισίας και του παραμυθιού που πλάθεται χωρίς μεγάλη δυσκολία, γύρω από το μέλλον της νεολαίας μας και συνεπώς το μέλλον της πατρίδος μας. Κι αυτό γιατί αν θέλαμε πραγματικά να προσωποποιήσουμε τις τελευταίες ημέρες τα αίτια αυτού που έγινε, τότε ο δράστης δέσποζε σε κάθε τηλεπαράθυρο. Μιλάμε για τον σοφό, κοτσιδάτο «δάσκαλο» που με περίσσια αλαζονεία και αυταρχισμό ζητούσε στον ενικό από κάθε αντιφρονούντα να σωπάσει και με τον τρόπο του επικροτούσε τις «αντιδράσεις», μιλώντας κι αυτός για εξοργισμένους νέους. Υπήρξε κι αυτός στερημένος νέος. Δεν γνώρισε φαίνεται τον έρωτα ποτέ. Υπάρχει όμως και γι' αυτόν ένα απόφθεγμα, όχι του Ισοκράτους, αλλά του Δημοκρίτου που λέει: «Πάντων κάκιστον η ευπετείη παιδεύσαι την νεότητα. Αυτή γάρ εστί ή τίκτει τας ηδονάς ταύτας εκ των η κακότης γίνεται». Ο χειρότερος δηλαδή τρόπος για να αναθρέψεις τους νέους είναι να τους προσφέρεις όλες τις ευκολίες. Γιατί η ευκολία γεννά τις ηδονές και από αυτές προέρχεται κάθε κακοήθεια. Και αυτή η κακοήθεια περίσσεψε τόσο στις «αντιδράσεις» των «παιδιών», όσο και στις δικές του...

    Το τελευταίο είναι και εις απάντησιν αυτών που έδωσαν δίκαιο και άφεση στους γονείς που έχουν παραδώσει τα παιδιά τους στην καθοδήγηση τέτοιων τύπων, οι οποίοι κρύβονται σε ιδιωτικά και δημόσια. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η σχολή Μωραΐτη, η διεύθυνση της οποίας έσπευσε να πλέξει το εγκώμιο του απολεσθέντος, μοίρασε προ ολίγων μηνών στους μαθητές το βιβλίο της Ρεπούση ως εξωσχολικό ανάγνωσμα. Είναι και εις απάντησιν όλων όσων γράφουν και μιλούν για τα οργισμένα νιάτα που πνίγονται. Τι τους λείπει όμως; Πιο απελευθερωμένα δεν ήταν ποτέ. Πιο μεγάλες απολαύσεις δεν είχαν ποτέ. Πιο πολλά όνειρα δεν θα μπορούσαν να κάνουν ποτέ. Μήπως τελικά αυτός είναι ο λόγος;

    Αυτό που βιώσαμε τις τελευταίες μέρες δεν ήταν μόνον η κατάλυση της εννόμου τάξεως. Δεν ήταν μόνο μία συμμορίτικη ανταρσία που θέλησε το λιγότερο να εξαθλιώσει ακόμη περισσότερο την κοινωνία μας, ώστε να ενδώσει στις ιδεοληψίες μίας αντιδραστικής, συμπλεγματικής και προπάντων αντιδημοκρατικής Αριστεράς. Ήταν επίσης ένα τηλεοπτικό πραξικόπημα, το οποίο επεχείρησε να βιάσει την αλήθεια με διαλείμματα για διαφημίσεις. Πέραν του ότι οι περισσότεροι συντελεστές του συμμερίζονται τις ίδιες επιδιώξεις με τους ινστρούχτορες της παραπάνω ανταρσίας, θέλησαν παίζοντας πάνω στον πτώμα ενός παιδιού να σπεκουλάρουν, να κερδοσκοπήσουν και κάποιοι να πάρουν ρεβάνς για την περιθωριοποίησή τους.

    Όλοι αυτοί συνθέτουν μία εικόνα νίκης, μόνον όμως επειδή φτιάχνουν η ίδιοι την εικόνα. Στην πραγματικότητα είναι οι μεγάλοι ηττημένοι. Κι αυτό γιατί το παιχνίδι δεν παίχτηκε κάτω από τα τραπέζια τους, όπως έχουν συνηθίσει αλλά στους δρόμους. Και οι δρόμοι ήταν, είναι και θα είναι αδιάψευστοι κοινωνοί της αλήθειας. Μιας αλήθειας που τους θέτει βαθιά στο περιθώριο και την ανυποληψία, στα μάτια ενός εμβρόντητου λαού που πασχίζει τώρα να συνέλθει, όχι μόνο από τις καταστροφές και τα τραγικά επακόλουθά τους, αλλά και από το τηλεοπτικό σοκ που του προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν για την επίτευξη του ανίερου σκοπού τους!

    * Εννοείται ότι η χρήση του εν λόγω κειμένου γίνεται ποιητική αδεία και δε αποσκοπεί στο να χαρακτηρίσει οποιονδήποτε και δη τον άτυχο νέο με γάιδαρο.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 13ης Δεκεμβρίου 2008 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.