Η Αριστερά στην Ελλάδα καλλιεργεί την εξέγερση των μεταναστών Συνέντευξη του Μάκη Βορίδη στην εφημερίδα «Αυριανή»

  • Δημοσιεύτηκε: 12 Σεπτέμβριος 2004

    Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε να συμβαίνουν εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων με αφορμή τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ελλάδος-Αλβανίας. Μάλιστα τα επεισόδια αυτά είχαν δραματική κατάληξη αφού ένας Αλβανός σκοτώθηκε, ενώ υπήρξαν αρκετοί τραυματίες. Πώς κρίνετε τα επεισόδια αυτά;

    Είναι προφανές ότι όλοι οι λογικοί άνθρωποι καταδικάζουν την βία, πολύ δε περισσότερο όταν αυτή συμβαίνει στα πλαίσια αθλητικών διοργανώσεων. Αυτά όμως είναι κοινοτοπίες. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν συμβάλουμε στην αντιμετώπιση του προβλήματος, αν απλώς καταδικάζουμε την βία. Αυτά όλα είναι γνωστά, συμφωνούμε όλοι, αλλά φυσικά έτσι δεν σταματάει η βία, δεν σταματάει ο χουλιγκανισμός.

    Νομίζω λοιπόν, ότι πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:
    Στην συγκεκριμένη αθλητική εκδήλωση, οι Αλβανοί είχαν πάρει για την στάση τους το πράσινο φως από την κορυφή του κράτους τους. Ο Αλβανός πρωθυπουργός έταξε ένα υπέρογκο, για τα δεδομένα, πριμ, που φυσικά δεν θα συνεχίσει να δίνει για όλα τα υπόλοιπα ματς της Εθνικής Αλβανίας. Τον τόνο πήραν οι φίλαθλοι με το γιουχάϊσμα του Ελληνικού εθνικού ύμνου και αναρτήθηκαν τα γνωστά υβριστικά πανώ στο γήπεδο εναντίον του Πύρρου Δήμα. Επομένως, δικαίως οι Έλληνες φίλαθλοι, είχαν την αίσθηση ότι προκαλούντο.

    Λογικό και φυσικό επακόλουθο αυτών, ήταν οι Αλβανοί που μένουν στην Ελλάδα να επηρεαστούν και να ξεχυθούν για πανηγυρισμούς που συνοδεύονταν από προκλήσεις και ύβρεις. Όταν λοιπόν οι προκλήσεις υπερβαίνουν τα όρια, τα επεισόδια είναι αναμενόμενα. Οι Έλληνες φίλαθλοι προκλήθηκαν και απάντησαν.

    Μα δεν έχουν το δικαίωμα οι Αλβανοί να πανηγυρίσουν στην χώρα μας; Εμείς γιατί πανηγυρίσαμε και βρίσαμε και γιουχαϊσαμε στην Πορτογαλία και οι Πορτογάλοι ούτε μας έδειραν ούτε μας κυνήγησαν;

    Άκουσα αυτές τις ημέρες να τίθεται με ένταση αυτό το ερώτημα: μα δεν έχουν οι Αλβανοί το δικαίωμα να συγκεντρωθούν και να πανηγυρίσουν στην χώρα μας; Και απαντώ. Η έννοια «δικαίωμα» είναι κατ' αρχήν νομική και επομένως παραπέμπει στο ερώτημα του - αν η έννομή μας τάξη - αναγνωρίζει τέτοιο δικαίωμα. Η απάντηση είναι αρνητική. Όχι, οι αλλοδαποί δεν έχουν το δικαίωμα της συναθροίσεως, το δε άρθρο 11 του Συντάγματος αναγνωρίζει το δικαίωμα της συναθροίσεως μόνο στους Έλληνες, ενώ αναγνωρίζει άλλα δικαιώματα (π.χ. το δικαίωμα στον φυσικό δικαστή, το άσυλο της κατοικίας, το δικαίωμα στην ανάπτυξη της προσωπικότητας) σε όλους όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια.

    Πέρα όμως από το νομικό μέρος, οι πανηγυρισμοί των Αλβανών παραβιάζουν τα ποδοσφαιρικά ήθη και έθιμα. Οι Ολυμπιακοί πανηγυρίζουν στον Πειραιά, οι Παναθηναϊκοί στην Αθήνα. Αν οι Παναθηναϊκοί κατέβαιναν στον Πειραιά να πανηγυρίσουν, ναι μεν έχουν το νομικό δικαίωμα, αφού ως Έλληνες πολίτες μπορούν να συναθροίζονται ελεύθερα, όπου θέλουν, παραβιάζουν όμως τα ποδοσφαιρικά ήθη, προκαλούν και είναι σίγουρο ότι θα δημιουργηθούν επεισόδια. Αντιστοίχως, οι Αλβανοί πανηγυρίζουν στα Τίρανα και όχι στην Αθήνα.

    Τέλος, παραβιάζονται οι κανόνες ευγενείας και φιλοξενίας. Αν βρίσκομαι σε ένα σπίτι στην Γαλλία προσκεκλημένος Γάλλων φίλων να δούμε τον αγώνα Ελλάδος-Γαλλίας και κερδίσει η Γαλλία, οι καλοί τρόποι απαιτούν η χαρά μου και ο ενθουσιασμός μου να είναι συγκρατημένοι, γιατί αλλιώς εκνευρίζω και προσβάλλω τους ανθρώπους που με φιλοξενούν.

    Όσο για το επιχείρημα της Πορτογαλίας, αυτό δεν αποτελεί αναλογία γιατί η Πορτογαλία φιλοξενούσε μία διοργάνωση, στην οποία συμμετείχαν φίλαθλοι από όλη την Ευρώπη και επομένως ήταν λογικό να πανηγυρίζουν όλοι αυτοί κάθε φορά που η ομάδα τους κέρδιζε.

    Πιστεύετε όμως τελικά ότι το ζήτημα είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό; Δηλ. ότι αυτά τα επεισόδια με τους Αλβανούς αποτελούν ένα ακόμη περιστατικό χουλιγκανισμού ή είναι και κάτι περισσότερο;

    Εγώ, αλλά και το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ως πολιτικό κόμμα, δεν μπορούμε να παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Όχι, αυτό δεν είναι μόνο εξαιτίας του ποδοσφαίρου. Συνδέεται με την συλλογική εικόνα που έχει η ελληνική κοινωνία για τους Αλβανούς. Αλλά συνδέεται και με την συλλογική εικόνα που έχουν οι Αλβανοί μετανάστες για την Ελλάδα. Υπάρχει μία ιστορία ανθελληνικού μίσους στην Αλβανία που καλλιεργήθηκε ήδη πριν από το κομμουνιστικό καθεστώς, εντάθηκε και συστηματοποιήθηκε επί Χότζα και Αλία και φτάνει μέχρι τις ημέρες μας.

    Η στάση τους απέναντι στους Βορειοηπειρώτες, η συμπεριφορά τους στις εκλογές στην Χειμάρρα, όλα αυτά αποτελούν εκφράσεις μίας εχθρικής αντιλήψεως των Αλβανών στην Ελλάδα. Εξάλλου η εισβολή λαθρομεταναστών δημιούργησε τεράστια προβλήματα υποδοχής τους και, ως αποτέλεσμα, είχε την σύνδεσή τους με το έγκλημα αλλά και με την μαύρη εργασία και την ανεργία πολλών χιλιάδων Ελλήνων.

    Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ έχει τονίσει εδώ και πολλά χρόνια την ανάγκη χαράξεως ορθολογιστικής μεταναστευτικής πολιτικής που δεν θα στηρίζεται στην εξυπηρέτηση των αναγκών των μεταναστών, αλλά στην κάλυψη των αναγκών της ελληνικής οικονομίας. Δυστυχώς, τίποτε από αυτά δεν εφαρμόστηκε και οι συνέπειες της αλόγιστης και ανεξέλεγκτης λαθρομεταναστεύσεως θα πληρωθούν ως βαρύ τίμημα από την ελληνική κοινωνία.

    Ωστόσο ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι καλλιεργούν αυτές τις ενστάσεις.

    Δυστυχώς στην Ελλάδα η επιρροή της αριστεράς παραμένει ισχυρή και καταθλιπτική. Η Αριστερά στην Ελλάδα καλλιεργεί την εξέγερση των μεταναστών. Και τούτο διότι βλέπει ότι χάνει τα ερείσματά της στην ελληνική εργατική τάξη που μετακινείται προς εθνικο-λαϊκά πολιτικά σχήματα, όπως κυρίως ο ΛΑΟΣ στις τελευταίες εκλογές και αναζητά νέο «πολιτικό υποκείμενο» στην τάξη των λαθρομεταναστών. Για να επιτύχει όμως η συνταγή της Αριστεράς, πρέπει να βαπτιστεί κάθε απόπειρα χαράξεως μεταναστευτικής πολιτικής, ως ρατσισμός, πρέπει να ονομαστεί κάθε δίκαιο παράπονο των Ελλήνων ως φασισμός, και πρέπει να βρεθεί και κάποιος πολιτικός υποκινητής, δηλ. οι «ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι».

    Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι καμία υποκίνηση δεν υπήρξε από την πλευρά του εθνικού χώρου στα τελευταία επεισόδια. Εξάλλου, αυτοί που πραγματικά θέλουν την οξύτητα, είναι αυτοί που αρνούνται τα αυτονόητα: ότι δεν μπορεί να υπάρχουν 1.500.000 μετανάστες στην Ελλάδα, ότι επιτέλους πρέπει να αποφασίσουμε πόσους θέλουμε και για ποιες δουλειές και ότι οι υπόλοιποι θα πρέπει να επαναπατριστούν.

    Η Αριστερά που μιλά για πολιτική ανοικτών συνόρων και που, ούτε λίγο-ούτε πολύ, δαιμονοποιεί όποιον αποπειραθεί να κάνει μία στοιχειωδώς λογική συζήτηση επάνω στο θέμα της μετανάστευσης, αυτή είναι που υπονομεύει την κοινωνική ειρήνη και συνοχή και δυστυχώς, με την πολιτική της, θυσιάζει και εκείνους τους μετανάστες που θα μπορούσαν να ενταχθούν αρμονικά στην ελληνική παραγωγή.

    Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ στο θέμα της λαθρομεταναστεύσεως κρατάει μία υπεύθυνη και ορθολογιστική στάση, εν αντιθέσει με τα κόμματα της αριστεράς που είναι εγκλωβισμένα στις διεθνιστικές τους ιδεοληψίες.