Η Δικαιοσύνη και ο αντιτρομοκρατικός αγώνας

  • Δημοσιεύτηκε: 15 Ιανουάριος 2001

    Τελικά ο κ. Κακαουνάκης με την δημοσίευση της περιβόητης λίστας τι έκανε; Παραχώρησε δημοκρατικό και αντιδικτατορικό άλλοθι σε υπόπτους; Ο κ. Γρυλλάκης τι επιδιώκει; Να αποκαλυφθεί σε όλο το πανελλήνιο το πόσο αδαής και αφελής απεδείχθη; Ο δε κ. Τράγκας, με την επαναφορά του ονόματος του Αλεξάκη στη δημοσιότητα, τι προσπαθεί; Να υποδείξει ενόχους; Η Ελλάς ολόκληρη, αντί να ασχοληθεί με την τρομοκρατία, μιλά ακατάπαυστα γι’ αυτήν. Ένας ασύλληπτα επικοινωνιακός θόρυβος από πολιτικούς που εγνώριζαν παραπάνω απ’ όσα θα έπρεπε και δημοσιογράφους που καταλαβαίνουν λιγότερα απ’ όσα θα όφειλαν, μάλλον δηλεί πανικό ενώπιον εξελίξεων που θα ξεπεράσουν όλο το πολιτικό σκηνικό και ίσως το ανατρέψουν.

    Αυτό που θα πρέπει να φοβάται η χώρα δεν είναι τόσο η αποκάλυψη των τρομοκρατών όσο το να καταδειχθεί ότι σε όλη αυτή την υπόθεση πρωταγωνίστησαν γελοίοι, που εφαντάζοντο κινδύνους και πραξικοπήματα που θα εγίνοντο, που εξόντωναν πολιτικούς αντιπάλους, οι οποίοι δεν είχαν καμμία δυνατότητα να τους βλάψουν, γελοίοι που πιθανόν να έδιναν νόημα στην ιδεολογική τους κατάπτωση, στην επαγγελματική τους ανικανότητα και στον προβληματικό ψυχισμό τους, μ’ ένα ανούσιο λουτρό αίματος. Ίσως οι 'Αγγλοι και Αμερικανοί να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τους θήτες. Ίσως οι ένοχοι να είναι γνωστοί ή παντελώς άγνωστοι. Δεν μας ενδιαφέρει.

    Αυτό που η χώρα δεν πρέπει να επιτρέψει είναι να αποτελέσουν οι πράξεις ορισμένων αιτία για να γίνει η πατρίδα μας υποχείριο εκβιασμών και παρεμβάσεων. Αυτό θα επιτευχθεί μόνο όταν η Ελλάς συγκροτηθεί πάνω σε συγκεκριμένες νομικές παρεμβάσεις. Μία από αυτές είναι η πλήρης ανεξαρτησία της δικαιοσύνης από το κομματικό κράτος που οικοδομήθηκε μετά την μεταπολίτευση. Όπως η Ιταλία αντιμετώπισε την τρομοκρατία με ανεξαρτήτους εισαγγελείς και δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι οδήγησαν χιλιάδες μαφιόζων και τρομοκρατών στις φυλακές, έτσι η Ελλάς οφείλει να θωρακίσει με συγκεκριμένες θεσμικές παροχές την δικαιοσύνη, ώστε αυτή να πράξει το έργο της.

    Οι αήθεις παρεμβάσεις των Γενικών Γραμματέων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, καθώς και των εκάστοτε υπουργών, αποτελούν σίγουρο οδηγό και επαρκή αιτιολόγηση για την οικοδόμηση ενός θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του δικαστικού σώματος, που θα αποκλείει πολιτικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά, τις προαγωγές, την στελέχωση και την λειτουργία της δικαιοσύνης. Οι κραυγές των δικηγόρων χωρίς υποθέσεις και των ιατρών χωρίς πελατεία, που αποτελούν το σώμα των πολιτικών της χώρας, για δήθεν δημιουργία κράτους δικαστών πρέπει να μας αφήσει ασυγκινήτους. Η δημοκρατία δεν φοβάται τον αδέκαστο δικαστή αλλά τον εξαρτώμενο και «διαπλεκόμενο» βουλευτή, τον μπετατζή εκδότη και την πληρωμένη πέννα του δημοσιογράφου και του διανοουμένου.

    Η εμπειρία της αλλοδαπής δεικνύει ότι οι λαοί που αποφάσισαν να απαλλαγούν από το κοινό έγκλημα, εκλέγοντας κυβερνήτες και διορίζοντας δικαστές που μπορούσαν και είχαν την θέληση να το καταπολεμήσουν, τελικά έζησαν σε πόλεις χωρίς έγκλημα, σε κράτη χωρίς τρομοκρατία. Οι περιορισμοί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απετέλεσαν μία πικρή αλλά αποδεκτή από την κοινή γνώμη θυσία. Ίσως δε στην Ελλάδα να μην χρειαθεί το τελευταίο. Ίσως να αρκέσει μόνον η απλή θέληση της κοινωνίας, να λειτουργήσει επιτέλους με διαφάνεια. Αυτό θα έκανε απλά μία κοινωνία, πρόθυμη να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες που της αναλογούν και δεν θα έψαχνε επαναστατικά άλλοθι στους φόνους παροπλισμένων.

    Δεν είναι υποχρεωτικό οι θεσμοί να μην προηγούνται των λαών που υπηρετούν. Σαφώς η απαίτηση για αποτελεσματική δικαιοσύνη θέτει επί τάπητος ακανθώδη προβλήματα (Ειδικά Δικαστήρια, δικονομικές αλλαγές, περιορισμοί των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων). Παρατηρήσαμε όμως ότι οι αντιδράσεις εκπορεύονται συνήθως από δυνάμεις ιδεολογικά συγγενείς με την δράση των τρομοκρατών. Σαφέστατα τα νομικά προβλήματα έχουν επισημανθεί και πληθώρα ασφαλιστικών δικλείδων έχει προταθεί από αρμοδίους επιστήμονες. Η ελληνική πολιτεία οφείλει να υιοθετήσει αυτά τα οποία πρέπει να κάνει, διότι υπάρχει ο κίνδυνος, αυτό το οποίο δεν θα δεχθεί στο όνομα της ελευθερίας, να της επιβληθεί στο όνομα μίας εκστρατείας κατά της τρομοκρατίας, εκπορευομένης από διεθνή κέντρα και εξυπηρετούσης άλλους σκοπούς. Το ελληνικό κράτος δεν πρέπει να εκχωρήσει μία από τις σημαντικότερες μορφές κυριαρχίας, την δικαστική, στο όνομα μία υπόπτου σταυροφορίας. Η ιστορία του Ελληνισμού βρήθει παραδειγμάτων, όπου οι δικές μας αβλεψίες χρησιμοποιήθηκαν από ξένους για να προωθήσουν τις δικές τους επιδιώξεις.

    Κατηγορία: