Η Κύπρος στο σταυροδρόμι των εποχών

  • Δημοσιεύτηκε: 24 Οκτώβριος 2014

    Θα ξεκινήσω με την πλέον βασική και σαφή διατύπωση της δικής μου άποψης. Επιθυμία μου, όπως και πιστεύω επιθυμία και όσων Ελλήνων διακατέχονται από φρόνημα εθνικό και έχουν μια υγιή στάση ζωής, θα πρέπει να είναι η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η Ένωση για την οποία ποταμοί αίματος Ελλήνων χύθηκαν, η Ένωση για την οποία αμούστακα παιδιά έγραφαν ποιήματα σε τοίχους φυλακών και αμέτρητοι άλλοι στον διάβα τον αιώνων πόθησαν.

    Παρόλα αυτά, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίζει την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που θα πρέπει να ερμηνεύει προκειμένου να λειτουργεί με τρόπο που θα του επιτρέψει κάποια στιγμή να πραγματώσει το όνειρο και τον σκοπό του. Και αυτή η πραγματικότητα σήμερα μας λέει ότι η Κύπρος τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται σε ένα πολύ σημαντικό σταυροδρόμι και ότι η ηγεσία της, αλλά και η ηγεσία της χώρας μας, καλούνται να επιλέξουν τον βαθμό ανεξαρτησίας του νησιού ή την διολίσθησή του στην τουρκική σφαίρα επιρροής, που θα έχει ως αποτέλεσμα την μετατροπή ολόκληρου του νησιού σε ένα τουρκικό δορυφόρο, ανεξαρτήτως του εάν θα υπάρχει ελληνοκυπριακό κράτος.

    Έγραφα πριν λίγα χρόνια στην εφημερίδα αυτή, όταν ανακαλύφθηκε η ύπαρξη του φυσικού αερίου και του υπόλοιπου ορυκτού πλούτου στα ανοικτά του νησιού, ότι η ύπαρξή τους μπορεί να είναι ευχή, μπορεί όμως να είναι και κατάρα. Η κότα με τα χρυσά αυγά (αφού ως τέτοια αντιμετωπίζονται από τα μη-σοβαρά οργανωμένα κράτη τα κοιτάσματα ορυκτού πλούτου) προϋποθέτει ότι θα μπορείς να την υπερασπιστείς, να την κρατήσεις δικιά σου, για να μην στην πάρει ο γείτονας.

    Και αυτό ακριβώς το πρόβλημα αντιμετωπίζει αυτή την στιγμή η Κύπρος, ως ανεξάρτητο κράτος. Ο βόρειος γείτονάς της, η Τουρκία, έχει εκκινήσει τις τελευταίες ημέρες μία γιγαντιαίων διαστάσεων διαδικασία που ως σκοπό έχει να αμφισβητήσει το δικαίωμα των Κυπρίων να εκμεταλλευθούν την κότα με τα χρυσά αυγά που τους έλαχε, δηλαδή τον ορυκτό τους πλούτο. Και συνεχίζουν τόσες ημέρες μετά να το κάνουν. Αυτή είναι η αλήθεια. Τα τουρκικά πλοία έφτασαν στις περιοχές τις οποίες έχει ανακηρύξει ως ΑΟΖ η Κύπρος. Έφτασαν, έριξαν άγκυρες και προετοιμάζονται για σεισμογραφικές μελέτες. Μελέτες οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να αναλυθεί το υπέδαφος της περιοχής και οι ιδιότητές του.

    Αυτό όμως είναι δευτερεύον. Τα αποτελέσματα της μελέτης εννοώ φυσικά. Γιατί το σημαντικό είναι ότι η Άγκυρα θα έχει επιτύχει επί τη πράξει να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Κύπρου επί της ΑΟΖ της. Κάθε ώρα, κάθε λεπτό που περνά και δεν συμβαίνει το παραμικρό, η Άγκυρα επιτυγχάνει τον σκοπό της, εφαρμόζοντας μία τέτοια επιθετική πολιτική. Γιατί αργά ή γρήγορα το πλοίο θα σηκωθεί και θα φύγει. Αφού θα έχει πετύχει την πρακτική αμφισβήτηση της ΑΟΖ.

    Από πλευράς Ελλάδος και Κύπρου οι αντιδράσεις φαίνονται "οργίλες", με καταγγελίες ή έστω απειλές για καταγγελίες στην ΕΕ, με φωνές για διακοπή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας προς την ΕΕ, κλεισίματα ματιού σε Ισραηλινούς, Ρώσους και Αμερικανούς και διοχέτευση υπονοούμενων περί της παρουσίας πλοίων διαφόρων κρατών στην περιοχή πέριξ των αμφισβητούμενων οικοπέδων της ΑΟΖ της Κύπρου. Το αποτέλεσμα από όλα αυτά; Μέχρις στιγμής μηδενικό. Η Άγκυρα ατάραχη συνεχίζει να προχωρά την διαδικασία της. Τόσο απλά. Αναστασιάδης, Βενιζέλος και Σαμαράς γίνονται επί της ουσίας συμμέτοχοι της προσπάθειας των Τούρκων με την παθητική τους στάση.

    Και για να μην νομίζετε ότι τα λέμε μόνο εμείς, σας παραθέτουμε μερικά από τα ερωτήματα ενός έντιμου Κύπριου, του Λάζαρου Μαύρου, από την Σημερινή: "Πόσες μέρες χρειάζονται για να καταπλεύσουν στην Κύπρο τα αναγκαία για την περίσταση πλοία του ελλαδικού μας Πολεμικού Ναυτικού; Πόσες μέρες χρειάζονται για να μετασταθμεύσουν, για όσο χρόνο χρειαστεί, στην αεροπορική βάση "Ανδρέας Παπανδρέου" της Πάφου, οι αναγκαίες μοίρες της ελλαδικής μας Πολεμικής Αεροπορίας; Και πόσες μέρες για να προετοιμαστούν κοινές αεροναυτικές ασκήσεις, είτε με τους Ισραηλινούς, είτε με τους Αιγυπτίους, είτε με τους Ρώσους, είτε με τους Γάλλους, είτε με τους Ιταλούς ή όποιους άλλους που διαθέτουν προθυμία για κάτι τέτοιο; Δεν μάθαμε, επίσης, αν στο Εθνικό Συμβούλιο, όπου μετέχουν κι οι ηγεσίες των κομμάτων που κυβέρνησαν ή κυβερνούν την τελευταία 15ετία, υπήρξε οποιοδήποτε είδος μετάνοιας, κάποια μεταμέλεια και εντίμως τολμηρή αυτοκριτική (με βούληση επανόρθωσης), για το πού οδήγησε η από το 2001, "κοινή συναινέσει", κατάργηση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος- Κύπρου (ΔΕΑΧ)". Χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι άλλο για να υπογραμμίσουμε τις ουσιαστικές ευθύνες όλων των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων των τελευταίων ετών;

    Η αλήθεια είναι ότι στην Κύπρο τελειώνει ο ... δρόμος. Και εάν δεν επιλέξει μόνη της το ιστορικό μονοπάτι που θα πάρει, θα επιλέξει η Τουρκία γιʼ αυτήν. Και ο δρόμος που θα επιλέξει η Τουρκία θα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην "αγκάλη" της και μακριά από την Ελλάδα. Η οικονομική κρίση σε Ελλάδα και Κύπρο, η αναταραχή σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, έχουν δώσει στην Τουρκία σημαντικότατα περιθώρια ελιγμών τόσο σε στρατιωτικό, όσο και σε διπλωματικό αντίστοιχα επίπεδο.

    Η δε τάση των τελευταίων ετών, να θεωρείται το Ισραήλ και οι πετρελαϊκές εταιρείες, κάτι ως "άμυνα" της Κύπρου έναντι της Τουρκίας, έκαναν τεράστια ζημιά ως προς την αντιμετώπιση τέτοιου είδους ζητημάτων. Δεν γνωρίζουμε εάν σε οιοδήποτε γραφείο σε Αθήνα ή Λευκωσία υπάρχει κάποιος φάκελος με πιθανές αντιδράσεις των δύο κρατών στις τουρκικές προκλήσεις, οι οποίες θα έπρεπε να είναι αναμενόμενες. Αλλά όπως βλέπουμε να εξελίσσονται τα πράγματα, φαίνεται πιο πιθανό αυτός ο φάκελος εάν υπήρχε να έχει καταλήξει σε κάποιο κάλαθο αχρήστων. Γιατί πραγματικά, πέρα από λόγια δεν υπάρχει τίποτε. Οι Κύπριοι θα έπρεπε να είχαν μάθει πόσο σημασία έχουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, οι καταδίκες και όλα τα υπόλοιπα όσον αφορά στους Τούρκους. Από ό,τι φαίνεται όμως δεν το έκαναν.

    Και έτσι το μόνο που έχουν να ελπίζουν αυτή την στιγμή είναι το να πιάσει μια μπόρα που θα διώξει το Barbaros και τα σκάφη που το συνοδεύουν. Γιατί κάτι άλλο δεν βλέπω να γίνεται. Και για μία ακόμη φορά θα μείνουμε να ελπίζουμε στην θεία βοήθεια. Που μερικές φορές έρχεται, αλλά μερικές άλλες όχι.

    Κατηγορία: