Η κατάρρευση του «ελληνικού» κράτους

  • Δημοσιεύτηκε: 11 Δεκέμβριος 2008

    Tο γεγονός του θανάτου του δεκαπεντάχρονου «αντιεξουσιαστή», όπως με αφέλεια τον αποκαλούν οι ημιμαθείς δημοσιογράφοι, δείχνει για άλλη μία φορά την παθογένεια αυτής της κοινωνίας. Ξεκινώντας από το ίδιο το γεγονός κατά το οποίο ο αστυνομικός έκανε χρήση του νόμιμου δικαιώματος του να πυροβολήσει κρίνοντας ότι απειλείται η σωματική του ακεραιότητα, και άσχετα από τις πραγματικές συνθήκες που μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο παραμένουν αδιευκρίνιστες και που ασφαλώς έχουν την δική τους σημασία, η πραγματική είδηση παραμένει μία. Η απόλυτη, μαζική και πρωτοφανής διάλυση κάθε έννοιας που σχετίζεται με το κράτος δικαίου.

    Κράτος βέβαια υπάρχει, για να νομιμοποιεί λαθρομετανάστες, να χρησιμοποιεί κατά τα λεγόμενα του Υπουργού Εσωτερικών κ. Παυλόπουλου, την Αστυνομία για να προπηλακίζεται (sic) ώστε να αποφεύγονται οι θάνατοι εγκληματιών, ταραξιών και παραβατών, να φορολογεί πέρα από κάθε έννοια σοβαρής οικονομικής πολιτικής τους μικρομεσαίους, να αγνοεί τους πολύτεκνους έτσι ώστε η χώρα να ερημώσει (για γίνει η κατάληψη της χώρας από εκατομμύρια μετανάστες ευκολότερη), να συναλλάσσεται με τον κάθε διεφθαρμένο επιχειρηματία, καναλάρχη, τραπεζίτη, ιδιοκτήτη εταιρειών κατασκευαστικών έργων και εφοπλιστή με στόχο την καταλήστευση όσων έχουν την ατυχία να είναι πολίτες του, και γενικά να πράττει οτιδήποτε είναι άμεσα η έμμεσα εναντίον της χώρας και των συμφερόντων της.

    Όταν η Αστυνομία εμποδίζεται να φέρει εις πέρας το έργο της, καθυβρίζεται, συκοφαντείται, παραμένει ανεκπαίδευτη, κακοπληρωμένη, αναξιοκρατική και με δεκάδες στελέχη της τραυματισμένα κάθε χρόνο και κάποια στα πρόθυρα της αναπηρίας ή και του θανάτου από κάθε λογής τύπους που χαίρουν ασυλίας, τότε το θλιβερό γεγονός του θανάτου ενός συνανθρώπου μας είναι πράγματι κάτι ξεχωριστό. Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με την αυτοσυγκράτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των αστυνομικών, που βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα του εγκλήματος σε όλες τις μορφές του, όλα αυτά τα χρόνια. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα τελευταία χρόνια μόνο ένα τέτοιο θανατηφόρο επεισόδιο έχει συμβεί. Αρκεί να συγκρίνει κάποιος τη συμπεριφορά σε παρόμοιες καταστάσεις της Αστυνομίας, π.χ. της Τουρκίας, ή καλύτερα της Ιταλίας, της Γαλλίας, ή των ΗΠΑ, της Βραζιλίας, ή και της Ρωσίας για να καταλάβει. Εκεί που το κράτος δικαίου δεν είναι καραμέλα του κάθε πολιτικάντη ή δημοσιογραφίσκου, ή κάποιων παραγόντων του κράτους που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για ένα παιδί, του οποίου το χέρι όπλισαν.

    Όλοι αυτοί παραμένουν ένοχοι ατιμώρητοι οι ηθικοί αυτουργοί, οι μεν με το ανθελληνικό τους μένος και την ταξική τους μισαλλοδοξία και οι δεν με την γιάπικη υποκουλτούρα τους και την δειλία που τους έκανε από νικητές μιας τιτάνιας μάχης για την Ελευθερία γελοίους υπηρέτες του καθενός που είχε το θράσος απλά να τους αμφισβητήσει. Όλοι αυτοί οι υποκριτές, οι τιμητές του τίποτα, οι διάκονοι της διάλυσης δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τον νεκρό, και φυσικά ούτε για τον αστυνομικό η την οικογένεια του.

    Αλλά ποιος ενδιαφέρεται; Κανείς δεν βρέθηκε να πει το εξωφρενικό, να δώσει ένα μικρό άλλοθι στον αστυνομικό, έστω για τους τύπους. Προτού ακόμη ολοκληρωθεί η διακρίβωση των συνθηκών του γεγονότος, όλος ο οχετός της «οργής του λαού» είχε ανοίξει, από εκδηλώσεις μετεμφυλιακού τύπου που δείχνουν και τι προετοιμάζεται από τους «δημοκράτες» (με επιθέσεις σε Αστυνομικά Τμήματα, κρατικά κτίρια σε όλη την χώρα, με ανησυχητικό συντονισμό) μέχρι την μικροπρεπή στάση του κάθε ανώνυμου φουκαρά που βρήκε επιτέλους τον μεγάλο ένοχο της κακοδαιμονίας του τόπου και της προσωπικής του δυστυχίας. Κανείς δεν τόλμησε να ψελλίσει ότι οι αστυνομικοί φέρουν όπλα και αυτά τα όπλα τα έχουν για να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τους άλλους ενίοτε χρησιμοποιώντας τα! Σκληρό αλλά αναγκαίο...

    Όλα όμως αυτά δεν σημαίνουν τίποτα για μια κοινωνία που μεγάλωσε με τον σκοταδισμό της Αριστεράς από το '75 και μετά μαθαίνοντας να μισεί και να απεχθάνεται ή στην καλύτερη περίπτωση να μην κατανοεί, ακόμα και αν θέλει, όλα όσα είναι απλά ωφέλιμα για τη χώρα. Γεγονός είναι, ότι κάποιοι περίμεναν πώς και πώς έναν για έναν νεκρό για να τον αναγάγουν σε σύμβολο αγώνα της κομματικής τους τύφλας και τον βρήκαν... Φυσικά με τέτοια μυαλά είμαστε άξιοι να πάθουμε πολλά χειρότερα και θα τα πάθουμε! Μόνο που μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά. Μήπως όμως αυτή δεν κατάντησε η ιστορία της πατρίδας μας τα τελευταία 50 χρόνια;

    Κατηγορία: