Η πτώση της Νέας Δημοκρατίας

  • Δημοσιεύτηκε: 01 Απρίλιος 2006

    Η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Καραμανλής κατάφεραν μέσα σε 2 χρόνια να νεκραναστήσουν τo ΠΑΣΟΚ, απεμπολώντας την πολιτική τους ηγεμονία και απογοητεύοντας τα κοινωνικά στρώματα που τους έφεραν στην εξουσία. Πρόκειται περί κατορθώματος. Δεν είναι ότι χάθηκε η διαφορά 10 μονάδων που είχε η Ν.Δ. στις ευρωεκλογές, ούτε ότι οι δημοσκοπήσεις την δίνουν ισοδύναμη του ΠΑΣΟΚ. Το σημαντικότερο είναι ότι η Ν.Δ, έγινε πλέον μέρος του πολιτικού προβλήματος της Ελλάδος, δεν είναι μέρος της λύσεως.

    Ακόμη και στα πιο ευνοϊκά για αυτή ζητήματα (διαφάνεια-διαφθορά) η Ν.Δ. σχοινοβατεί σε έναν πεπαλαιωμένο ηθικισμό, ενώ στα ελληνοτουρκικά και στα Σκόπια ακολουθεί κατά γράμμα την ενδοτική πολιτική Σημίτη. Το γεγονός ότι ο κ, Καραμανλής κρύβεται σε κάθε πρόβλημα, μεταφέροντας τις ευθύνες στους υπουργούς του, αρχίζει να κουράζει τους πολίτες και να αποδομεί την εικόνα του «αποφασιστικού» πρωθυπουργού.

    Κατά αυτό τον τρόπο, η Ν,Δ. αρχίζει να μπαίνει σε μία αμυντική στάση, συνοδευόμενη από ατελέσφορες αναφορές στην περίοδο του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που η Ν.Δ. είναι κυβέρνηση - όχι αντιπολίτευση - και το να υπενθυμίζει συνεχώς την περίοδο ΠΑΣΟΚ, χωρίς να αλλάζει τίποτα στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη, δεν την ωφελεί, αλλά μάλλον την μειώνει. Το πρόβλημα της Ν.Δ. είναι πρόβλημα εφηρμοσμένης πολιτικής, δεν είναι επικοινωνιακό. Το να ανακαλύπτει ο κ. Ρουσόπουλος και ο κ. Καραχάλιος τα «εχθρικά media» ως την αιτία της πτώσεως της Ν.Δ. μάλλον δείχνει to πολιτικό αδιέξοδο της κυβερνήσεως.

    Και επειδή στην φύση και στην πολιτική δεν υπάρχουν κενά, το ΠΑΣΟΚ έφθασε την Ν.Δ. στην πρόθεση ψήφου και αρχίζει να πιέζει την πολιτική του ατζέντα (ανεργία, εργασιακά, υποκλοπές) δημιουργώντας προβλήματα στην συνοχή της κυβερνήσεως. Αν δε ο κ. Παπανδρέου καταφέρει να διατυπώσει ένα συνεκτικό αντιπολιτευτικό λόγο, τότε το ΠΑΣOK θα αποκτήσει δυναμική εξουσίας, κάτι αδιανόητο πριν ένα χρόνο.

    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η άνοδος του ΛΑ.Ο.Σ, αποκτά την δική της σημασία. Η Ν.Δ. δεν πρέπει να βλέπει μόνο τις δικές της διαρροές προς τον ΛΑ.Ο.Σ., αλλά και να αντιληφθεί ότι αν οι ψηφοφόροι της δεν έβρισκαν διέξοδο στον ΛΑ.Ο.Σ. θα πήγαιναν ίσως στο ΠΑΣΟΚ. Διότι σήμερα τα πολιτικά δεδομένα έχουν αλλάξει, Η Ν.Δ. δεν αποτελεί τον μοναδικό εκφραστή της παρατάξεως, αλλά μοιράζεται αυτή την έκφραση με τον ΛΑ.Ο.Σ.

    'Αρα, σε μία μακροχρόνια ανάγνωση της πολιτικής» η άνοδος του ΛΑ.Ο.Σ συμβάλλει στην κοινωνική ενδυνάμωση της ελληνικής Δεξιάς, δημιουργώντας έναν ισχυρό αντίπαλο πόλο στην Κεντρο-αριστερά. Είναι σε θέση αυτό να το αντιληφθεί η Ν.Δ, και ο πολιτικός της σχεδιασμός; Μάλλον όχι!

    Κατηγορία: