Η σημασία του πολυνομοσχεδίου

  • Δημοσιεύτηκε: 08 Απρίλιος 2014

    Μέσα σε ένα θολό τοπίο όπου οι εντυπώσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ουσία, συντελούνται μεταβολές καταστροφικές για την πατρίδα, την κοινωνία και την εθνική οικονομία. Λίγο πριν τις αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές, ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι έρχεται ανάκαμψη, μια σειρά από αποφάσεις, κυριολεκτικά ολέθριες, προωθήθηκαν χωρίς να υπάρξει η αναγκαία αντίδραση με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου.

    Ο μετασχηματισμός της ελληνικής οικονομίας ώστε να συμμορφωθεί στα πρότυπα που επιδιώκουν τα διεθνή κέντρα με την καταστροφή της μεσαίας τάξης, την περαιτέρω φτωχοποίηση και τις συνέπειες, κοινωνικές και δημογραφικές, πραγματοποιείται με την πλήρη αποδοχή από μέρους της ελληνικής κυβερνήσεως. Αφού επί δεκαετίες εγκαταλείφθηκε η πραγματική οικονομία, ρήμαξε η βιοτεχνία και η βιομηχανία, παραδόθηκε η αγροτική οικονομία στην λογική των επιδοτήσεων, προβλήθηκε κάθε λύση εύκολου πλουτισμού και απαξιώθηκε η εργασία, σήμερα μετά την δίνη της τελευταίας τετραετίας επιβάλλονται μέτρα, που οριστικά μεταβάλλουν την χώρα σε αποικία χρέους, γη της επαγγελίας για τους σύγχρονους συμμορίτες του διεθνούς καπιταλισμού.

    Οι τράπεζες, ένας φοβερός δυνάστης για κάθε ελληνική οικογένεια, που, αφού κερδοσκόπησαν ασύστολα για δεκαετίες, στην συνέχεια φόρτωσαν τα χρέη στους φορολογουμένους, περνούν και πάλι στην ιδιοκτησία των υπαιτίων της κρίσης και μάλιστα με γελοίο τίμημα. Κανείς δεν δίνει εξήγηση για το σκάνδαλο ενώ έσπευσε η κυβέρνηση να διασφαλίσει την ατιμωρησία των υπευθύνων σε μέλλοντα χρόνο. Αυτές τις τράπεζες που έχουμε με διάφορους τρόπους ως Έλληνες χρηματοδοτήσει με 250 δισεκατομμύρια ευρώ, τις δίνουμε και πάλι στους αποχωρήσαντες ιδιοκτήτες με το 1/4 της τιμής που είχε αγοράσει το Δημόσιο.

    Στο ίδιο διάστημα καμία διευκόλυνση δεν πραγματοποιείται για τους δανειολήπτες, ενώ μετράμε 5.000 δηλωμένες αυτοκτονίες. Αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας και αφορούν υποθέσεις που δεν προσαρμόστηκαν στην κοινοτική οδηγία, κυριολεκτικά παραμένουν στα συρτάρια. Το αίσχος της επί σειρά ετών κερδοσκοπίας επίσης δεν έχει ποτέ διερευνηθεί. Ακόμα η σκανδαλώδης αγορά της Αγροτικής που συνεπάγεται την αφαίρεση μεγάλου μέρους της ελληνικής αγροτικής ιδιοκτησίας, έχει σχεδόν ... ξεπεραστεί.

    Μετά τον εμπαιγμό στο τραπεζικό σύστημα, που μόνο την ελληνική οικονομία δεν στηρίζει, αποφασίστηκε η πλήρης επέλαση των πολυεθνικών στον χώρο του φαρμάκου, στο λιανικό και σε όσους χώρους είχαν ακόμα διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της απερχόμενης εθνικής οικονομίας. Η κτηνοτροφία δέχτηκε ένα ακόμα πλήγμα έως ότου καταρρεύσει οριστικά.

    Η απόφαση να μην υπάρχει καμία παραγωγική υπόσταση στην Ελλάδα δεν είναι τυχαία. Αλλά και αν ακόμα κάποιος ισχυριστεί ότι είναι συνέπεια ευρύτερων εξελίξεων και πρέπει να προσαρμοστούμε, στην ουσία εννοεί ότι θα πρέπει είτε να δεχτούμε την καθολική εξάρτηση της χώρας, είτε να επιλέξουμε το δρόμο της μαζικής μετανάστευσης στην «ευρύτερη ευρωπαϊκή οικογένεια».

    Οι εργασιακές σχέσεις θάφτηκαν οριστικά, δημιουργώντας συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Ατομικά πλέον κάθε εργαζόμενος θα είναι πρόθυμος να αποδεχτεί την όποια επιθυμία κάθε εργοδότη, υποβαθμίζοντας και άλλο το επίπεδο ζωής. Μια κατρακύλα, σε ένα φαύλο κύκλο πενίας που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει η χώρα με τέτοιους ρυθμούς, μεταπολεμικά.

    Η δημόσια περιουσία που υπό κανονικές συνθήκες μπορούσε να αποτελέσει την δύναμη ανάκαμψης σε ένα εθνικό σχέδιο, κυριολεκτικά εκποιείται. Στην περίπτωση του Ελληνικού δεν είναι μόνον το τίμημα και οι αγοραστές, δεν είναι οι ακραίες συνθήκες συναλλαγής, είναι ότι έχει διασφαλιστεί και το αφορολόγητο!

    Οι Έλληνες εθνικιστές είναι η μόνη δύναμη που μπορεί και πρέπει να αντιδράσει αποφασιστικά στο ξεπούλημα και την καταστροφή. Γιατί δεν έχουν βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν. Γιατί θέτουν ως προτεραιότητα το μέλλον της πατρίδας και της κοινωνίας. Γιατί έχουν λύση που εδράζεται στις παραγωγικές δυνάμεις του λαού μας και στην γη μας. Γιατί ποτέ δεν υιοθέτησαν τις αγκυλώσεις περί «Ευρώπης».

    Οι ευρωπαϊκές εκλογές είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στο πολιτικό σύστημα ότι ήρθε η ώρα για την αποχώρησή του. Η οριστική αποπομπή του πολιτικού κόσμου της Μεταπολίτευσης που ψήφισε το πολυνομοσχέδιο είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

    Κατηγορία: