Καταστροφή για τους εμπόρους οι καθημερινές πορείες στο κέντρο της Αθήνας Συνέντευξη του Παναγιώτη Δούμα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος»

  • Δημοσιεύτηκε: 16 Μάρτιος 2007

    Εδώ και αρκετό καιρό, με αφορμή τις συνεχείς κινητοποιήσεις, και τα συνεχή επεισόδια στο κέντρο των Αθηνών, ο εμπορικός ιστός του κέντρου, βρίσκεται υπό διάλυση καθώς έχει πλέον αποδειχτεί ότι τις ημέρες που υπάρχει πορεία, ο "τζίρος" των μαγαζιών του κέντρου μειώνεται σημαντικά. Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει σε απελπισία μεγάλο αριθμό καταστηματαρχών. Κάποιοι από αυτούς αποφάσισαν να αντιδράσουν και προχώρησαν σε κάποιες, πραγματικά πρωτότυπες για την χώρα μας, κινητοποιήσεις. Από τότε και κάποια άλλα ΜΜΕ αποφάσισαν να ασχοληθούν με την κατάσταση αυτή και τα αποτελέσματά της. Η εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» επικοινώνησε με τον Παναγιώτη Δούμα, έναν από τους εμπόρους που πρωτοστάτησαν στις κινήσεις αυτές και σας παραθέτουμε τις απόψεις του.

    Τους τελευταίους μήνες με τις καθημερινές πορείες στο κέντρο της Αθήνας και τα γνωστά επεισόδια ακούστηκε για πρώτη φορά κάποια αντίδραση εκ μέρους των καταστηματαρχών του κέντρου της Αθήνας. Και αυτή η αντίδραση δεν προήλθε από τα πολυκαταστήματα του κέντρου, αλλά περισσότερο από μικρά εμπορικά μαγαζιά, αυτά της οδού Κολοκοτρώνη. Αυτή η κίνηση ήταν οργανωμένη; Στηρίχθηκε από κάποιο σύλλογο ή σωματείο;

    Ήταν μία προσωπική πρωτοβουλία σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους μου, οι οποίοι συμμερίζονται μαζί μου την άποψη ότι αφενός υπάρχουν τρόποι να διαδηλώνει κανείς χωρίς να ενοχλεί τους άλλους και αφετέρου ότι τα εμπορικά συνδικάτα πρέπει να εφεύρουν έναν τέτοιο τρόπο για να οπλίσουν τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους με ένα διαπραγματευτικό χαρτί. Βασιστήκαμε στο εξής σκεπτικό: Πεδίο συνδικαλιστικής διαμαρτυρίας είναι ο δρόμος. Κάθε συνδικαλιστικός φορέας ναυλώνει πούλμαν από κάθε γωνιά της Ελλάδος όποτε θέλει να πιέσει για τα αιτήματά του, γεμίζοντας έναν κεντρικό δρόμο. Εμείς οι έμποροι δεν χρειάζεται να μπούμε σε τέτοια διαδικασία, διότι ο δρόμος απέχει ένα μέτρο από την πόρτα του καθενός μας. Όχι ένας δρόμος... όλοι οι δρόμοι! Τοποθετώντας λοιπόν άδειες κούτες στα ρείθρα των πεζοδρομίων της οδού Κολοκοτρώνη, σε συνδυασμό με κάποιες πινακίδες με συνθήματα, διαδηλώσαμε το αίτημά μας για περιορισμό των πορειών στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς να ενοχλήσουμε κανένα, ενώ συγχρόνως και εμείς οι ίδιοι εργαζόμαστε στα καταστήματά μας. Αυτό εφαρμόστηκε πιλοτικά, τόσο για να δούμε αν προσελκύεται το ενδιαφέρον των ΜΜΕ όσο και για να πεισθεί ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών ότι ως ιδέα είναι αποτελεσματική και να το εφαρμόσει κατά την κρίση του σε όλο το κέντρο. Ως προς το πρώτο και πιο δύσκολο πετύχαμε. Ως προς τον Εμπορικό Σύλλογο, μέχρι στιγμής η ιδέα μας δεν συγκινεί κανέναν, χωρίς φυσικά ο Ε.Σ.Α. να έχει να προτείνει κάτι καλύτερο.

    Ποιες ακριβώς είναι οι συνέπειες της κατάστασης αυτής για τους καταστηματάρχες του κέντρου, πώς πιστεύετε ότι μπορεί να δοθεί κάποια λύση;

    Οι συνέπειες είναι τραγικές. Αν ανατρέξετε σε έρευνες που έχει κάνει ο Εμπορικός Σύλλογος σε επιχειρήσεις του κέντρου, η πτώση του τζίρου κατά τις ημέρες των πορειών και συλλαλητηρίων πολλές φορές υπερβαίνει το 50%. Η μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο, έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες και είναι η οριστική απαξίωση του κέντρου των Αθηνών από το καταναλωτικό κοινό αλλά και από τους τουρίστες. Παρά τις τεράστιες προόδους που έχουν πραγματοποιηθεί στην συγκοινωνιακή υποδομή της πόλεώς μας η κίνηση στο κέντρο της μειώνεται διαρκώς. Και πώς να μην γίνει αυτό όταν κάθε μέρα σχεδόν πραγματοποιείται μία πορεία που παραλύει τους δρόμους της πρωτευούσης; Πώς να μην αποφεύγεται η Αθήνα όταν πέραν του νέφους ο αέρας της καθημερινά επιβαρύνεται με τους καπνούς από τις μολότωφ και των καπνογόνων, τα δακρυγόνα και τα διάφορα άλλα χημικά που εκτοξεύονται στις καθημερινές μάχες; Και ποιος τουρίστας θα επιλέξει να διαμείνει στην Αθήνα πλέον των μερικών ωρών που χρειάζονται για να δει την Ακρόπολη στα γρήγορα, όταν το εμπορικό τρίγωνο θυμίζει καθημερινά Ρουάντα;

    Πριν τις δημοτικές εκλογές, υπήρχε πολιτική πρόταση για περιορισμό των πορειών, και ειδικότερα αυτών των οποίων ο αριθμός των διαδηλωτών δεν ξεπερνούσε τα 300 άτομα. Παρόλο που "πέρασε", το μέτρο δεν έχει εφαρμοστει ακόμη! Σε ποιόν καταλογίζετε την αδράνεια αυτή;

    Η χρήση της λέξεως "μέτρο", όποια σημασία και αν έχει, αποτελεί οξύμωρο για την ελληνική πραγματικότητα. Αυτοί που δεσμεύτηκαν για λήψη μέτρων το έκαναν γνωρίζοντας προκαταβολικά ότι δεν θα γίνουν αποδεκτά. Ακριβώς λοιπόν επειδή στην Ελλάδα η λέξη "μέτρο" έχει εκλείψει, εμείς ζητάμε ΝΟΜΟ. Να βγάλει ο κ. Πολύδωρας το Νομοσχέδιο που έχει συντάξει από το 2000 η κυβέρνηση Σημίτη και να τολμήσει να το καταθέσει προς ψήφιση στη βουλή, αφού πρώτα βεβαιωθεί ότι αυτό περιλαμβάνει τα εξής - σας τα διαβάζω από το ψήφισμα που καταθέτουμε στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως: Θα οριοθετεί γεωγραφικά και χρονικά τις πορείες στο κέντρο των Αθηνών με γνώμονες τον αριθμό των συμμετεχόντων σ' αυτές, την συχνότητα των κινητοποιήσεων ενός φορέως, το μέγεθος του κοινωνικού και εθνικού ενδιαφέροντος για το αίτημα των διαδηλωτών, σε συνάρτηση με το πόσο σημαντική είναι η περίοδος κατά την οποία πραγματοποιείται για την κοινωνικοοικονομική ζωή της πόλεως, όπως προβλέπει το Σύνταγμα της χώρας μας. Βάσει του νομοσχεδίου αυτού, οι διοργανωτές μίας διαδηλώσεως θα πρέπει να έχουν την αστική και ποινική ευθύνη για πιθανές ζημίες, υλικές ή οικονομικές που προκαλούνται κατά την διεξαγωγή τους...

    Μια ακόμη σημαντική πληγή για τους Έλληνες εμπόρους είναι το παρεμπόριο από τους λαθρομετανάστες που πολλές φορές στήνουν το "μαγαζάκι" τους έξω από καταστήματα Ελλήνων, καθώς επίσης και τα "κινέζικα" τα οποία λειτουργούν υπό ένα καθεστώς "ανοχής". Ποια η άποψή σας επί του θέματος.

    Το θέμα των παρανόμων μικροπωλητών είναι κι αυτό πολυδιάστατο. Πέραν της ανυπολόγιστης ζημίας που προξενείται στον εμπορικό κόσμο, πραγματοποιείται τεράστια φοροδιαφυγή, καθ' ότι μιλάμε για λαθρεμπόριο. Συν τοις άλλοις, ένας αλλοδαπός, του οποίου η μόνιμη εργασία είναι μία παράνομη δραστηριότητα, πώς δικαιολογεί την παρουσία του σ' αυτή τη χώρα; Δεν υποτίθεται ότι καταθέτει κάποια ένσημα για να βγάλει άδεια παραμονής; Άρα, εδώ μιλάμε για την συνύπαρξη ενός κυκλώματος παρανόμου νομιμοποιήσεως λαθρομεταναστών και συγχρόνως λαθρεμπορίας, πειρατίας και κλοπής πνευματικής περιουσίας. Αυτή είναι η οικονομική και νομική διάσταση του ζητήματος και γεννά πολλά ερωτηματικά για τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, της αστυνομίας και της δικαιοσύνης που δεν μπορούν να εξαλείψουν το φαινόμενο.

    Η άλλη διάσταση ποια είναι;

    Εξίσου σοβαρή είναι και η πολιτιστική. Τη στιγμή που προσπαθούμε να ρευστοποιήσουμε την μεγάλη επένδυση της Ολυμπιάδος, υπάρχουν κάποιοι που αρέσκονται στο να μετατρέπεται η Αθήνα σε τριτοκοσμικό παζάρι. Λες και οι ωραίοι πεζόδρομοι φτιάχτηκαν για να απλώνουν την πραμάτεια τους αυτοί οι τύποι. Λες και οι μεγάλοι περιπατητικοί δρόμοι γύρω από τον Ιερό Βράχο έγιναν για να μεταφερθούν η Σανγκάι, το Νέο Δελχί, η Καμπούλ και το Ισλαμαμπάντ στην περιφέρεια της Ακροπόλεως. Κι ενώ κατά τη διάρκεια των Αγώνων όλοι αυτοί οι τύποι είχαν εξαφανισθεί, μετά ανέκτησαν την περίεργη ασυλία τους. Η άμεση επίλυση αυτού του προβλήματος δεν είναι θέμα προς συζήτηση. Υπάρχουν νόμοι και πρέπει να εφαρμόζονται. Για τα έργα που έγιναν πληρώσαμε πάρα πολλά χρήματα. Όσο δε κατασκευάζονταν, κάποιες επιχειρήσεις ήταν αποκλεισμένες και οι μαγαζάτορες με μία σκούπα στο χέρι για μήνες, για χρόνια. Δεν μπορούμε λοιπόν να το δεχθούμε αυτό.

    Και δυο λόγια για τους Κινέζους...

    Ας μην το περιορίσουμε στους Κινέζους. Ας μιλήσουμε για την αγορά των πολλών ταχυτήτων. Αν περπατήσει κανείς κάτω από την οδό Αθηνάς θα διαπιστώσει ότι βρίσκεται σε άλλη χώρα. Αν αρχίσει δε να μπαινοβγαίνει στα καταστήματα που έχουν στηθεί, θα διαπιστώσει τα περισσότερα εξ αυτών δεν έχουν ταμειακή μηχανή, ενώ τα εμπορεύματα που διακινούνται δεν συνοδεύονται από το παραμικρό παραστατικό. Την ίδια ώρα το ΣΔΟΕ στήνει καρτέρι στις νόμιμες επιχειρήσεις για να τις χαρατσώσει για μικροπράγματα. Όταν λοιπόν ο κ. Αλογοσκούφης ισχυρίζεται ότι η φοροδιαφυγή ευθύνεται για τα οικονομικά μας χάλια, θα περίμενε κανείς να κινηθεί προς τις συγκεκριμένες αγορές, όπου η φοροδιαφυγεί οργιάζει. Αμφιβάλλω αν το έχει κάνει ποτέ ή αν σκοπεύει να το πράξει στο μέλλον. Όσο για τα κινεζικά προϊόντα, είναι πολύ αργά να μιλήσουμε για την ελληνική παραγωγή. Δεν υπάρχει πια. Στην Ελλάδα δυσκολεύεται πια κανείς να βρει μία βιοτεχνία που να παράγει εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα. Αν η χώρα μας και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν σπεύσουν να αυξήσουν τις ποσοστώσεις και τους δασμούς εισαγωγής από την Κίνα και τις λοιπές ασιατικές χώρες η ελληνική παραγωγή δεν πρόκειται να ανακάμψει.