Κρίσιμα ερωτήματα - κρίσιμες απαντήσεις

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Νοέμβριος 2012

    Τα μέτρα πέρασαν. Ο δρόμος, που σε πλειοψηφία, μέσα σε σύγχυση και αγωνία επέλεξε ο ελληνικός λαός, ο δρόμος της κυβέρνησης των τριών κομμάτων, συνεχίζεται. Στην ίδια κατεύθυνση που κινηθήκαμε και πριν. Μέτρα που λαμβάνονται προκειμένου να διασφαλίσουν την δόση που θα πληρώσει κατά το μέγα μέρος της τους τόκους των δανεικών. Μέτρα που έχουν οδηγήσει την κοινωνία στα ακραία όρια των δυνατοτήτων της.

    Ας εξετάσουμε ψύχραιμα τα δεδομένα της παρούσας πραγματικότητας μέσα στα ερωτήματα και διαπιστώσεις που διαρκώς τίθενται. Στην Ελλάδα, μονίμως και κυρίως από πολιτική αφετηρία, υπήρχε η άποψη ότι βρισκόμαστε σε περιορισμένη κυριαρχία. Κατά την ιστορική μας πορεία, αρκετές φορές η άποψη αυτή ήταν ορθή. Άλλες φορές ήταν η μισή αλήθεια, ή εξέφραζε την αντιδικία παρατάξεων που εκπροσωπούσαν άλλες κυρίαρχες δυνάμεις. Η περίπτωση όμως της Ελλάδας του 2012, είναι τόσο ξεκάθαρη, που κάθε διάθεση αμφισβήτησης είναι ύποπτη.

    Με κάθε τρόπο πλέον οι Έλληνες πολιτικοί μιλούσαν για ανάγκη περιορισμού της κυριαρχίας, έως ότου φτάσαμε στην πλήρη απώλεια. Όλα τα υπερεθνικά όργανα αποφασίζουν χωρίς εμάς. Χωρίς καν να διατυπωθεί η γνώμη μας. Επίσης, ακόμα σημαντικότερο, πολλές φορές τα όργανα του υπερεθνικού φορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνεδριάζουν τυπικά, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται μονομερώς από τους ισχυρούς. Ποτέ άλλοτε τυπικά και ουσιαστικά δεν υπήρχε τέτοια κηδεμονία. Ακόμα και όταν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος κατά την πρώτη περίοδο της σύστασής του, ζούσε κάτω από την επιρροή των τότε μεγάλων δυνάμεων, η κηδεμονία δεν απαγόρευε πλήρως την εξουσία των τότε κυβερνώντων.

    Σήμερα δεν μπορεί η Ελλάδα να αποφασίσει τίποτα κυριολεκτικά χωρίς την έγκριση των ξένων. Επιβάλλεται να εκποιήσει τον πλούτο της, να συρρικνώσει κι άλλο τα εισοδήματα των πολιτών. Αποφασίζουν οι ξένοι για όλα. Για τα εργασιακά, για την δημοσιονομική πολιτική, για την τύχη των δημοσίων υπαλλήλων, για τις τράπεζες, για τους δανεισμένους, για τους ανέργους, για την υγεία, για τις Ένοπλες Δυνάμεις, για την εσωτερική νομοθεσία. Υπό το κράτος του δανεισμού, η Ελλάδα δεν είναι πλέον κυρίαρχη. Αυτή είναι η απάντηση χωρίς την ελάχιστη υπερβολή.

    Ένα δεύτερο κρίσιμο ερώτημα είναι εάν μπορεί να υπάρχει λύση μέσω της αδιέξοδης αυτής πολιτικής, που λίγο-πολύ ακολουθήσαμε όλα τα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως. Τι θα γίνει που θα μεταβάλλει τις συνθήκες; Θα έρθουν οι επενδυτές που δεν ήρθαν για δεκαετίες; Θα αποκτήσει η Ελλάδα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα έναντι των Βορειοευρωπαίων; Θα κατορθώσει να παρακολουθήσει το διεθνές περιβάλλον αγορών; Θα ανασυγκροτήσει τις επιχειρήσεις που έχουν απολύτως συντριβεί από τον τραπεζικό δανεισμό, την υπερφορολόγηση, την χαμηλή κατανάλωση, την τοκογλυφία, την πλήρη ανυπαρξία εθνικού σχεδιασμού;

    Τα αίτια της οικονομικής κρίσης, ενδογενή και εξωγενή, παραμένουν, όσες ρυθμίσεις και αν γίνουν, ακόμα και αν χαμηλώσουν τα επιτόκια, η πορεία είναι δυστυχώς προδιαγεγραμμένη. Η μεταβολή πρέπει να είναι δομική, εκτός των συνθηκών που μέχρι σήμερα με συνέπεια ακολουθούσαμε και ασφαλώς εκτός των πλαισίων που οριοθετεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με ειδική συμφωνία αν υπάρχει καλή πρόθεση, είτε με δική μας απόφαση. Όσο και αν ακούγεται τολμηρό, είναι και ρεαλιστικό. Εντός αυτών των πλαισίων λύση δεν υπάρχει. Άρα η απάντηση είναι ότι αυτή η πολιτική των ασαφών προσδοκιών επενδυτών-προνομιακών αγοραστών του δημόσιου πλούτου, είναι αδιέξοδη.

    Επειδή όλα δείχνουν ότι το ελληνικό πρόβλημα, καθώς και η διεθνής φύση του προβλήματος, είναι ουσιαστικά πολιτικά, τίθεται το ερώτημα: μπορεί αυτός ο πολιτικός κόσμος που εύκολα απαντά ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις, να είναι ο κατάλληλος για να βγάλει την χώρα από το πρόβλημα; Πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό κόσμο που εξέθρεψε το τέρας του διεφθαρμένου κράτους, που δεν κόμισε στον δημόσιο βίο καμία ιδέα, πέραν της προσήλωσης στον κακώς νοούμενο ευρωπαϊσμό, που ευθύνεται για την σημερινή χρεοκοπία. Είναι αδύνατον αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, που εκούσια ή ακούσια ακόμα πιστεύουν ότι άλλη λύση δεν υπάρχει από την συμμόρφωση, να αποτελούν το προσωπικό για την διέξοδο από την κρίση.

    Επιγραμματικά: το συμπέρασμα είναι ότι η χώρα οφείλει πρώτα απ' όλα να ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία, να συνειδητοποιήσει ότι κινείται στο αδιέξοδο που την οδηγούν τα διεθνή κέντρα και ασφαλώς ότι είναι ανάγκη εθνικής επιβιώσεως να αναδειχτούν και να πρωταγωνιστήσουν νέες πολιτικές δυνάμεις με λύσεις μακρυά από τις διεθνείς επιβεβλημένες. Αυτή την ιστορική αναγκαιότητα θέλει και μπορεί να υπηρετήσει το Εθνικό Μέτωπο.

    Κατηγορία: