Μαντόνα: μία οπαδός της Καμπάλα στην Αθήνα

  • Δημοσιεύτηκε: 02 Οκτώβριος 2008

    Σε λίγες ώρες από την στιγμή που γράφονται αυτές της γραμμές, η Μαντόνα θα ανεβαίνει στην εξέδρα του ΟΑΚΑ για να συναρπάσει τα πλήθη με την χορευτική της μουσική. Όμως η «βασίλισσα της ποπ» είναι τα τελευταία χρόνια είναι εξίσου διάσημη για την σχέση της με την Καμπάλα και την σύγκρουση της με το Βατικανό, όσο και για την μουσική της.

    Η Μαντόνα Λουϊζα Γκαμπριέλλα Τσικόνε, όπως ήταν το οικογενειακό της όνομα, γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1958 στο Μίτσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών. H ιταλο-αμερικάνικη καταγωγή της αρχικά συνδυαζόταν με την καθολική ανατροφή της. Όμως από την αρχή της καριέρας της, η Μαντόνα απαρνήθηκε, ή ακόμα χειρότερα διέστρεφε, τον χριστιανισμό των παιδικών της χρόνων. Καταρχήν μια κοπέλα που φέρει το όνομα της Παναγίας και που θέλει να είναι η απόλυτη πόρνη και ντύνεται προκλητικά με σκουλαρίκια στο σχήμα του Σταυρού δεν μπορεί παρά να εξοργίσει το Βατικανό, που θεωρούσε τις συναυλίες της σατανικές, λόγω της αντιστροφής του ρόλου της Μητέρας του Χριστού.

    Το 1989 ήρθε το βίντεο του Like a Prayer, όπου εμφανίζονται φλεγόμενοι σταυροί, αναφορές στα στίγματα, αγάλματα που δακρύζουν, ενώ η ίδια μέσα στην εκκλησία σαγηνεύει ένα μαύρο Ιησού. Το Βατικανό την θεώρησε βλάσφημη, ενώ στην διάρκεια της Ευρωπαϊκής τουρνέ του 2006, ζήτησε τον αφορισμό της, επειδή μιμείτο επί σκηνής τον Εσταυρωμένο, φορώντας αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι. Η ίδια δικαιολογήθηκε λέγοντας: «Πιστεύω ότι ο Ιησούς θα καταλάβαινε». Τι ακριβώς θα καταλάβαινε ο αρχηγός της Χριστιανικής θρησκείας μας διαφεύγει. Όπως διέφυγε και από τους ηγέτες των Χριστιανικών, Εβραϊκών και Μουσουλμανικών κύκλων της Ρώμης και της Μόσχας που ζήτησαν την ακύρωση της η τουρνέ και σαμπόταραν τις συναυλίες της.

     

    Μία επικίνδυνη σέκτα

    Την δεκαετία του '90 η Μαντόνα θα ασπαζόταν την Καμπάλα. Τι είναι όμως η Καμπάλα; Πρόκειται για μια μορφή μυστικισμού, που από πολλούς θεωρείται η ιερή παράδοση του Ισραήλ. Πνευματικός πατέρας της θεωρείται ο ραββίνος Σιμόν Γιοχάϊ που τον 2ον αιώνα π.Χ. έγραψε το «Ζοχάρ», το βασικό βιβλίο της Καμπάλα. Η Καμπάλα όπως είναι γνωστή σήμερα βασίζεται σε κείμενα που συλλέχθηκαν μεταξύ 5ου και 13ου αιώνα στην Ισπανία και την Μέση Ανατολή. Τόσο ιερή θεωρείται ανάμεσα στους Εβραίους, που διδάσκεται μόνο σε ευλαβείς μελετητές του Ταλμούδ που έχουν ήδη ζήσει μια αγνή ζωή. Αν και από τον 18ον αιώνα, η Καμπάλα έχει βρει την σύγχρονη έκφραση της στο ευσεβιστικό κίνημα του Χασιδισμού, πολλοί Εβραίοι κρατούν αποστάσεις από την Καμπάλα, που στην Ευρώπη υπήρξε η βάση της Θεοσοφίας, του Τεκτονισμού και του Ροδοσταυρισμού.

    Μέχρι τώρα η πραγματική Καμπάλα είχε περιορισθεί ανάμεσα στους Εβραίους, που θεωρούν ότι η διδαχή της σε γκοΐμ (μη Εβραίους) και γυναίκες είναι βλασφημία και ιεροσυλία. Εκείνος όμως, που συστηματικά προσπάθησε να διαδώσει την Καμπάλα σε μη Εβραίους υπήρξε ο ραββίνος Φίλιπ Μπεργκ που σπούδασε την Καμπάλα στο Ισραήλ και ίδρυσε το 1993 το Κέντρο της Καμπάλα στην Νέα Υόρκη και αργότερα στο Λος Άντζελες. Μέλη και οπαδοί του ιδρύματος είναι διασημότητες όπως η Μαντόνα και ο άνδρας της σκηνοθέτης Γκάϊ Ρίτσι, η ηθοποιός Ντέμυ Μουρ και ο άνδρας της Άστον Κούτσερ, η Μπρίντνεϋ Σπηρς (αλλά όχι πλέον), η σχεδιάστρια μόδας Ντόνα Καρα και η τηλεοπτική ηθοποιός Ροζάννα Μπαρ. Υπ' όψιν ότι ο Μπεργκ θεωρεί ως πνευματικό του πατέρα τον Πολωνο-Εβραίο Ραββίνο ΓιεχούνταΑσλάντ, που στην δεκαετία του '20 προσπάθησε να διαδώσει την Καμπάλα εκτός Εβραϊκής κοινότητας, συνδυάζοντας την με τον κομμουνισμό, δίνοντας έμφαση στον αντιελιτιστικό χαρακτήρα της Καμπάλα.

    Το είδος της Καμπάλα που διδάσκει ο Μπεργκ είναι μια λάιτ εκδοχή της. Ενώ το «Κέντρο της Καμπάλα» είναι περισσότερο μια πετυχημένη επιχείρηση που συνδέεται με πώληση ειδικού ιερού νερού και κόκκινων κομποσχοινιών για την προστασία από το κακό μάτι. Μάλιστα όταν η Μαντόνα φόρεσε κομποσχοίνι στο αριστερό καρπό, δημιούργησε μόδα ανάμεσα σε διασημότητες όπως ο Μικ Τζάγγερ, ο Ντέηβιντ Μπέκαμ και η Γκουίνεθ Πάλτροου. Ενώ η Ελίζαμπεθ Ταίηλορ, η Μπάρμπαρα Στράϊζαντ, ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ και η Λώρα Ντέρν (Μπλε Βελούδο) έχουν πάρει μαθήματα στο Κέντρο Καμπάλας στο Λος Άντζελες. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι η Καμπάλα τους δίνει ηρεμία και ευτυχία, καλυτερεύει τις σχέσεις τους ή τονώνει τα ηγετικά τους προσόντα.

    Όμως ο ραββίνος Ισαάκ Σόρτσετ της Συναγωγής του Μιλ Χιλ του Λονδίνου την αποκαλεί επικίνδυνη σέκτα που χρησιμοποιεί έλεγχο του νου, συναισθηματική χειραγώγηση και πίεση για δωρεές. Μάλιστα όταν ο Γκάι Ρίτσι αρνήθηκε να συνεχίσει την κατήχηση της Καμπάλα, ο Μπεργκ της συνέστησε να τον χωρίσει γιατί αποδεικνύεται ότι δεν είναι η «αδελφή της ψυχή», ιδέα που θεωρείται βασική στην Καμπάλα. Ενώ ο Μπρους Γουϊλλις ζήτησε από την πρώην σύζυγο του, Ντέμυ Μουρ, να κρατήσει τα παιδιά τους μακριά από την Καμπάλα, επειδή την θεωρεί επικίνδυνη. Τέλος το 2004, το Βατικανό πήρε αφορμή από την ενασχόληση της Μαντόνα με την Καμπάλα για να ασχοληθεί με τις νεοφανείς αιρέσεις της Νέας Εποχής.

     

    Η «Έσθηρ» και η προπαγάνδα της Καμπάλα

    Η ίδια η Μαντόνα, ή Εσθήρ όπως πλέον αποκαλείται, υπερασπίζεται την ενασχόληση της με την Καμπάλα: «Εμείς οι μαθητές της Καμπάλα έχουμε όλοι ένα κοινό στοιχείο: Θέλουμε να δημιουργήσουμε ειρήνη στον κόσμο. Θέλουμε να βάλουμε τέλος στο χάος και στον πόνο που υπάρχει στον κόσμο. Θέλουμε να βάλουμε τέλος στο αδικαιολόγητο μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους». Μάλιστα για να βρει την πηγή της Καμπάλα, η Μαντόνα επισκέφθηκε το Ισραήλ, όπου παρακολούθησε σεμινάρια στο Τελ Αβίβ. Ενώ κάθε χρόνο γιορτάζει κάθε χρόνο την Εβραϊκή πρωτοχρονιά στο Ισραήλ και έχει συναντήσει επανειλημμένως τον πρωθυπουργό της χώρας Σιμόν Περές, στον οποίο έχει δηλώσει «ερωτευμένη με το Ισραήλ» και ότι θεωρεί τον εαυτό της «Πρέσβειρα του Ιουδαϊσμού». Όμως το περιεχόμενο των κατά ιδία συναντήσεων τους δεν έχει γίνει ποτέ γνωστό.

    Μέσω της Καμπάλα, η Μαντόνα προσπάθησε να κτίσει την δημόσια εικόνα ενός πνευματικού ανθρώπου και να διαλύσει την εικόνα του «Υλιστικού Κοριτσιού» (Material Girl), όπως είναι το παρατσούκλι της. Βέβαια δεν μας εξηγεί τι σχέση έχει με την πνευματικότητα της Καμπάλα, το φιλί που έδωσε στην Μπρίτνεϋ Σπηρς στην διάρκεια των βραβείων του MTV 2003.Ούτε εξηγεί τα φιλογκέι ή την χρησιμοποίηση της Καμπάλα για να ξελογιάσει τον παντρεμένο αστέρα των Yankees Άλεξ Ροδρίγκεζ.

    Όμως η Καμπάλα επηρεάζει ριζικά την τέχνη της Μαντόνα. Η μεγάλη επιτυχία του 1998, «Ray Of Light» βρίθει καμπαλιστικών αναφορών. Στο προηγούμενο άλμπουμ της «Confession on a Dancefloor» υπήρχε το τραγούδι «Isaac», που το είχε γράψει για τον Ισαάκ Λούρια (1534 -1572), τον μεγαλύτερο διδάσκαλο της Καμπάλα όλων των εποχών. Τα τρία βιβλία για μικρά παιδιά που έχει γράψει είναι στην ουσία καμπαλιστικά. Επίσης η Μαντόνα προωθεί το πρόγραμμα «Πνευματικότητα για Παιδιά» που είναι το αντίστοιχο πρόγραμμα του Κέντρου της Καμπάλα για παιδιά. Μέσω του προγράμματος αυτού, η ομάδα του Μπεργκ έχει διεισδύσει στην βρετανική εκπαίδευση πείθοντας τους υπεύθυνους να εισάγουν πολλά στοιχεία της Καμπάλα στο υποχρεωτικό πρόγραμμα των σχολείων (καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί κάποιοι θέλουν την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Ελλάδα).

    Τέλος το ντοκυμανταίρ «Είμαι γιατί Είμαστε» σε παραγωγή Μαντόνα, που προβάλλεται αύριο Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου στις «Νύχτες Πρεμιέρας», έχει αποκαλεστεί από το Fox News, το σκληροπυρηνικό συντηρητικό τηλεοπτικό κανάλι της Αμερικής, «προπαγάνδα της Καμπάλα». Η Μαντόνα χρησιμοποιεί το πρόβλημα των παιδιών του Μουλάϊ που πεθαίνουν από την φτώχια και το AIDS για να τα κατηχήσει στη Καμπάλα μέσω του προγράμματος «Πνευματικότητα για Παιδιά». Υπ' όψιν ότι τα παιδιά που στέλνονται στις Η.Π.Α. για να σωθούν στέλνονται στους χώρους του «Κέντρου της Καμπάλα». Επίσης χρησιμοποιεί εν αγνοία τους τον Μπιλ Κλίντον και τον Ντέσμοντ Τούτου για να δώσει όχι κύρος στο φιλμ, αλλά για να περάσει κρυφά την προπαγάνδα της Καμπάλα.

    Τι έχουν να πουν όλα αυτά η Ελληνική Εκκλησία και οι οργανωτές των «Νύχτων Πρεμιέρας»;

    * ο Γιώργος Πισσαλίδης έχει υπάρξει μουσικός συντάκτης σε ελληνικά περιοδικά, όπως «Jazz & Τζαζ», «Ποπ και Ροκ», «Δίφωνο» και «Οζ», ενώ έχει γράψει για την ελληνική μουσική σε «έθνικ» περιοδικά του εξωτερικού, όπως «Folk Roots» και «Global Rhythm».


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 25ης Σεπτεμβρίου 2008 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.