Μιχάλης Γιάκουμος, ο αρχειακός βιβλιοπώλης

  • Δημοσιεύτηκε: 14 Σεπτέμβριος 2008

    Τον γνώρισα το 1974-1975 όταν πούλαγε τα βιβλία του έξω από ένα γκαράζ στην οδό Ομήρου. Στην συνέχεια πήγα και στο μαγαζί του που ήταν τότε μία «τρύπα» στην κυριολεξία. Σ' αυτό γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους και καλούς Έλληνες. Ένοιωθα ότι βρίσκομαι σε μία όαση πατρίδας.

    Αργότερα ο Μιχάλης εγκαταστάθηκε σε ένα μεγαλύτερο κατάστημα για να καταλήξει στα πρόσφατα χρόνια να έχει 3 μεγάλους χώρους στο ίδιο πάντα κτίριο, γεμάτους πάντα με πολύτιμο και σπάνιο υλικό σε βιβλία. Ήταν ο πρώτος βιβλιοπώλης, αλλά και εκδότης (εκδόσεις «Ελληνοφρόνων») στα πλαίσια του εθνικού χώρου και για πολλά χρόνια παρέμεινε και ο μόνος. Πολύ αργότερα έγιναν και άλλα βιβλιοπωλεία και εκδοτικές προσπάθειες και από άλλους που υπηρετούν μέχρι και σήμερα τον ίδιο πάντα εθνικοπατριωτικό χώρο.

    Είχε την ευκαιρία να πλουτίσει αν άλλαζε κάποια πράγματα. Δεν το έκανε όμως ποτέ. Η κύρια πλευρά του λειτουργήματός του ήταν τα συλλεκτικά και σπάνια και εξαντλημένα βιβλία που ήσαν για αρχείο, αλλά και πολύ χρήσιμα για όσους έκαναν συγγραφές, μελέτες και εργασίες κυρίως για τα εθνικά θέματα. Πολλοί ήσαν εκείνοι, που αρδεύτηκαν με το πλούσιο υλικό που διέθετε. Ήταν γενναίος και το απαράμιλλο θάρρος του τον έκανε να τολμά και να πηγαίνει μέσα στο Πολυτεχνείο μόνος και ασυντρόφευτος πουλώντας αντικομμουνιστικά βιβλία τις πρώτες κιόλας ημέρες της μεταπολίτευσης. Τότε που «όλα τα έσκαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» διακινδυνεύοντας την σωματική του ακεραιότητα. Ήταν τότε η εποχή που η Άκρα Αριστερά κυριαρχούσε απόλυτα στους πανεπιστημιακούς χώρους και «άλλη» φωνή δεν υπήρχε.

    Η ζωή του όλη χαρακτηρίσθηκε από μία προσφορά που υπήρξε αφανής μεν, αλλά πολύ ουσιαστική και σημαντική. Χωμένος μέσα στα βιβλία του διάβαζε πολύ, έχοντας ως οδηγό την έφεσή του για περισσότερες γνώσεις και γινόμενος έτσι κατά πολύ σοφότερος από ότι θα φανταζόταν κάποιος που τύχαινε να γνωρίζει τις όχι ιδιαίτερα μεγάλες γραμματικές του γνώσεις.

    Ήταν υπερήφανος, αγέρωχος, αγωνιστής και ιδεολόγος. Πιστός στις αρχές που ο ίδιος είχε χαράξει για τη ζωή του. Αμετακίνητος και ασυμβίβαστος στα πιστεύω του, θέλησε να πεθάνει μέσα στον χώρο στον οποίον είχε διακονήσει, στη ζωή του. Μέσα στα βιβλία του και κλειδωμένος στο γραφείο του αρνούμενος να πάει στο νοσοκομείο.

    Προσωπικά εμένα με τιμούσε πάντα με την αγάπη και την εκτίμησή του και τον ευχαριστώ πολύ γι' αυτό. Στην πολύ σεμνή τελετή της κηδείας του είχα την ευκαιρία και την τιμή να πω τα παρακάτω ελάχιστα, λακωνικά, αλλά πολύ περιεκτικά για την προσωπικότητα και το έργον του. Ο λακωνισμός που με διακρίνει αλλά και η συγκίνησης που με κατείχε δεν επέτρεψαν να πω περισσότερα. «Υπήρξες πάντοτε έντιμος και αξιοπρεπής. Και μέχρι το τέλος υπήρξες παλληκάρι. Ασυμβίβαστος και αγέρωχος. Όρθιος και υπερήφανος. Υπήρξες γνήσιος και αυθεντικός. Φίλε Μιχάλη να πας στο καλό».

    Κατηγορία: