Μνήμη Αρχιεπισκόπου

  • Δημοσιεύτηκε: 10 Φεβρουάριος 2008

    Η εκδημία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου είναι μία μεγάλη απώλεια για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Αφήνει πίσω του ένα μεγάλο πνευματικό κενό και ευελπιστούμε ότι η ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος θα το αναπληρώσει αντάξια. Ο Χριστόδουλος τίμησε τις αξίες της πατρίδος και της Εκκλησίας όσο λίγοι ποιμενάρχες. Ο λόγος του ήταν λόγος εθνικής εγρηγόρσεως, ενταγμένος μέσα στις μεγάλες παραδόσεις της Εθναρχικής Εκκλησίας μας. Το κήρυγμά του έφερνε στο φως τις εικόνες του Κόντογλου και του Θεόφιλου, τις αφηγήσεις του Παπαδιαμάντη, τα οράματα του Μακρυγιάννη.

    Κατηγορήθηκε και λοιδορήθηκε από τους «πεφωτισμένους» αριστερούς και φιλελευθέρους, από την κοσμοπολίτικη μαρξιστική ιντελιγγέντσια του Κολωνακίου, από αυτούς που θεωρούν το Ελληνικό έθνος ως μία ιδεολογική κατασκευή των ρομαντικών διαφωτιστών του 18ου αιώνος. Είναι σίγουρο ότι αυτοί δεν θα λυπηθούν για την απώλειά του. Θα λείψει όμως σε όλους τους Έλληνες στο αίμα και το πνεύμα.

    Τα κροκοδείλια δάκρυα του πολιτικού κόσμου δεν πείθουν κανένα. Το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά τον πολέμησαν λυσσαλέα, ενώ η ΝΔ προσπάθησε να τον ακυρώσει, απεμπολώντας το παλλαϊκό αίτημα των «ταυτοτήτων» και συνεχίζοντας την ίδια ενδοτική πολιτική στα εθνικά θέματα. Όσο ο Χριστόδουλος ήταν ζωντανός και ακμαίος ήταν πρόβλημα για το πολιτικό κατεστημένο. Σήμερα όλοι αυτοί «θρηνούν» υποκριτικώς επάνω από τον τάφο του.

    Ο διάδοχός του θα σηκώσει μεγάλη κληρονομιά. Από την μία θα πρέπει να αποφύγει τις παγίδες της εκκοσμικεύσεως, μίας Εκκλησίας που θα «προτεσταντίζει» χωρίς σωτηριολογικό περιεχόμενο και από την άλλη θα πρέπει να οικοδομήσει μία Εκκλησία που θα στέκεται αρωγός στα εθνικά θέματα. Και αυτό διότι ακούγονται κατά καιρούς διάφορες φωνές που υποστηρίζουν ότι η Ορθοδοξία και η Εκκλησία έχουν μία «οικουμενική διάσταση» που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα, όπερ σημαίνει μία Εκκλησία που θα έχει διαρρήξει τους δεσμούς της με το έθνος.

    Όποιοι λένε τέτοιες σοφιστείες καλό είναι να τις κρατήσουν για τον εαυτό τους. Η Εκκλησία μας από το Βυζάντιο έως το 1821 και από τους Βαλκανικούς πολέμους έως το 1940 είναι μέρος της Ελληνικής ιστορίας και ελευθερίας. Για αυτό τον λόγο πρέπει να ταχθούμε ενάντιοι στα γνωστά φληναφήματα περί διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας. Τα έωλα επιχειρήματα περί «λαϊκού κράτους» και δήθεν «προστασίας της ανεξιθρησκίας» δεν πείθουν κανένα.

    Διότι το νεοελληνικό κράτος είναι δημιούργημα του 1821 και για να γίνει αυτό χύθηκαν ποταμοί αίματος και από την πλευρά της Εκκλησίας. Το πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα της Επιδαύρου, 20 Δεκεμβρίου 1821, γράφει: «Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες, και απολαμβάνουσι όλων των πολιτικών δικαιωμάτων». Με αυτές τις ιδέες και με αυτές τις αξίες ελευθερωθήκαμε και γίναμε κράτος. Και με αυτές θα συνεχίσουμε. Ο μακαριστός Χριστόδουλος τις υπερασπιζόταν με όλη την δύναμη της ψυχής του. Θα βρίσκεται για πάντα στις καρδιές μας. Αιωνία του η μνήμη.

    Κατηγορία: