Οι «Ιοί» που βλάπτουν σοβαρά την Ειρήνη...

  • Δημοσιεύτηκε: 11 Δεκέμβριος 2005

    Τελευταία έχω δεχθεί δημόσιες επιθέσεις για απόψεις μου σχετικά με αμυντικά θέματα. Πιο πρόσφατα, από τη στήλη "Ιός" της Ελευθεροτυπίας, (Κυριακή 27 Νοεμβρίου), όπου σχολιάζοντας ένα κείμενό μου για το Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων, προσπαθούν να με εμφανίσουν ως "φιλοπόλεμο" και οπαδό ... ελεγχόμενης σύγκρουσης με την Τουρκία!

    Φυσικά, δεν νιώθω καμία ανάγκη να αποδείξω ότι ... δεν είμαι ελέφαντας! Το ενδιαφέρον είναι ότι εδώ ισχύει το ακριβώς αντίθετο: οι απόψεις του "Ιού" ευνοούν και ενθαρρύνουν τον Πόλεμο και γι` αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Αυτό θα δούμε στις γραμμές που ακολουθούν...

     

    Η πολυπραγμοσύνη της άγνοιας

    Το αμυντικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν το δημιουργώ εγώ, το δημιουργεί ο "αναθεωρητισμός" της Τουρκίας. Το πρακτικό πρόβλημα της Ελληνικής 'Αμυνας στο Αιγαίο το δημιουργούν οι συνεχείς και κλιμακούμενες παραβιάσεις των τουρκικών αεροσκαφών. Όταν υπάρχει τέτοιου είδους συνεχής κλιμάκωση, ασφαλώς δημιουργούνται κίνδυνοι εμπλοκής, κάποια στιγμή. Οι κίνδυνοι αυτοί πολλαπλασιάζονται το τελευταίο διάστημα, λόγω προϊούσας εσωτερικής αποσταθεροποίησης μέσα στην Τουρκία...

    Σε αυτά τα προβλήματα προσπάθησα να απαντήσω, με την στρατηγική της Αποτροπής και με το δόγμα της Ευέλικτης αντίδρασης. Πρόκειται για έννοιες που δεν αποτελούν - ασφαλώς - δική μου "ευρεσιτεχνία". Έχουν αναδειχθεί εδώ και δεκαετίες κι έχουν δοκιμαστεί σε ποικίλες περιστάσεις, σχεδόν πάντα με επιτυχία.

    Η λογική της Αποτροπής στηρίζεται στην εξισορρόπηση ισχύος και την αποθάρρυνση της αντίπαλης επιθετικότητας. Η "ευέλικτη αντίδραση" υποστηρίζει ότι ο καλύτερος τρόπος, ώστε ένα τυχαίο θερμό επεισόδιο να ΜΗΝ οδηγήσει σε πλήρη πολεμική εμπλοκή, είναι να υπάρχουν, κάθε στιγμή, πολλαπλές "ενδιάμεσες βαθμίδες κλιμάκωσης"...

    Για να συνυπάρξουμε ειρηνικά με ένα "δύστροπο γείτονα" είμαστε υποχρεωμένοι να τον αποθαρρύνουμε από περαιτέρω προκλήσεις, πείθοντάς τον ότι αν κλιμακώσει, μπορούμε να αντιδράσουμε χωρίς να οδηγηθούμε σε πλήρη σύγκρουση. Να γνωρίζει ότι έχουμε πολλαπλότητα ενδιάμεσων επιλογών, πέρα από την πλήρη υποταγή και την πλήρη εμπλοκή. Αυτό διεθνώς θεωρείται εξαιρετικά μετριοπαθής πολιτική Αποτροπής. Μόνο στην Ελλάδα, κάποιοι ανίδεοι, προσπαθούν να τη βγάλουν ... "φιλοπόλεμη" άποψη!

    Δυστυχώς, οι "Ιοί" αποδεικνύονται θαυμαστές της εξωτερικής πολιτικής Σημίτη, ιδιαίτερα την μοιραία εκείνη βραδιά των Ιμίων. Θυμίζω, ότι ο κ. Σημίτης έκανε τότε αλλεπάλληλα σφάλματα. Δεν εννοώ ότι "απέφυγε" τον Πόλεμο με την Τουρκία, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποφύγει κανείς τον Πόλεμο. Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις τον Πόλεμο είναι να ΜΗΝ βγάζεις το στόλο, αν δεν είσαι έτοιμος να τον χρησιμοποιήσεις. Ένας ηγέτης δεν "μπλοφάρει" ποτέ με τέτοια ζητήματα. Ο κ. Σημίτης, δυστυχώς, τα 'κανε μούσκεμα τότε. Μόνος του παγιδεύτηκε σε ένα δρόμο, που δεν του άφηνε καμία "ενδιάμεση επιλογή". Κι αυτό ήταν το πρώτο σφάλμα του. Αλλά δεν ήταν το μόνο. Ούτε καν το σπουδαιότερο: Στην συνέχεια διακήρυξε το δόγμα της "απεμπλοκής". Ότι στόχος της ελληνικής πολιτικής είναι, κάθε φορά που η Τουρκία μας προκαλεί εμπράκτως, εμείς να ... αποφεύγουμε την εμπλοκή μαζί της.

    Έτσι η Αθήνα πληροφόρησε την 'Αγκυρα ότι στο εξής, οι προκλήσεις οι δικές της θα οδηγούν σε συνεχείς υποχωρήσεις δικές μας. Οπότε, εμείς της δώσαμε κίνητρο να κλιμακώνει τις προκλήσεις της. Κι αυτό έκανε έκτοτε. Η πολιτική "απεμπλοκής" Σημίτη, δεν έφερε ούτε Ειρήνη, ούτε Ασφάλεια. Έφερε κλιμάκωση των προκλήσεων και των αιτιάσεων της 'Αγκυρας. Έφερε "γκρίζες ζώνες"...

    Υπάρχει μια ουσιώδης ασυμμετρία ανάμεσα στον Πόλεμο και την Ειρήνη: Για να υπάρξει Ειρήνη, πρέπει να την θέλουν όλοι, πάντα. Για να υπάρξει Πόλεμος, πρέπει να τον θελήσει μόνο μια πλευρά, μόνο μια στιγμή. Κι επειδή κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τις βουλήσεις και τις διαθέσεις όλων των πλευρών, στο διηνεκές, η καλύτερη εγγύηση Ειρήνης είναι η αποκατάσταση Ισορροπίας και η αποθάρρυνση των επιτιθεμένων. Δυστυχώς, η πολιτική Σημίτη ενθάρρυνε τους επιτιθέμενους και την επιθετικότητά τους. Και οι απόψεις των "Ιών", το ίδιο...

     

    Φοβού τους ακραίους...

    Έχει αποδειχθεί πολλές φορές, ότι οι ευγενείς ιδέες δεν απειλούνται από τους εχθρούς τους όσο κινδυνεύουν από τους ακραίους οπαδούς τους: Οι μεγαλύτεροι εχθροί της Γαλλικής Επανάστασης υπήρξαν οι ακραίοι Ιακωβίνοι, που ταύτισαν τα φιλελεύθερα ιδανικά με την γκιλοτίνα της Τρομοκρατίας. Οι μεγαλύτεροι εχθροί του Σοσιαλισμού υπήρξαν οι Σταλινικοί, που ταύτισαν τα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης με τις στρατοπεδικές κοινωνίες και τα "γκούλαγκ". Οι μεγαλύτεροι εχθροί του Χριστιανισμού υπήρξαν οι Ιεροεξεταστές. Και οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ειρήνης είναι οι ακραίοι πασιφιστές.

    Θυμίζω ότι οι "Ειρηνιστές" της Ευρώπης ζητωκραύγαζαν, το 1938, για τη Συμφωνία του Μονάχου, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποτρέπονταν ο Πόλεμος με το Χίτλερ. Αποδοκίμαζαν, μάλιστα, ως "πολεμοκάπηλο" τον Τσώρτσιλ, που τους προειδοποιούσε ότι η κατευναστική πολιτική έναντι του Χίτλερ έφερνε τον Πόλεμο πιο κοντά. Αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο ο Τσώρτσιλ...

    Ήταν ακόμα οι "Ειρηνιστές" στις ΗΠΑ, που αποδοκίμαζαν, το 1939-41, την πολιτική του Αμερικανού Προέδρου Φραγκλίνου Ρούσβελτ υπέρ της Βρετανίας και τις πολεμικές προπαρασκευές στις ίδιες της ΗΠΑ, αποκαλώντας τον Ρούσβελτ "φιλοπόλεμο". Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι κάποιοι εξ αυτών είχαν σχέση με το Ναζιστικό λόμπι στις ΗΠΑ...

    Τέλος, ήταν οι "Ειρηνιστές" στην Δυτική Ευρώπη που διαδήλωναν κατά της εγκατάστασης αμερικανικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στις αρχές της δεκαετίας του '80, αλλά ποτέ δεν είχαν διαμαρτυρηθεί για την εγκατάσταση σοβιετικών πυραύλων στην απέναντι πλευρά (γι` αυτό, άλλωστε, τους είχε καταγγείλει και ο Γκέρτ Μπάστιαν, σύντροφος της Πέτρα Κέλλυ).

    Ήταν τότε που οι "Ειρηνιστές" αποδοκίμαζαν ως "φιλοπόλεμο" τον Σοσιαλδημοκράτη Καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ (που ζήτησε την εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων, για να εξισορροπήσει τους σοβιετικούς). "Φιλοπόλεμο" χαρακτήριζαν, επίσης, και το Σοσιαλιστή Πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Μιτεράν. Ο Μιτεράν τους είχε ειρωνευτεί τότε, λέγοντας το αμίμητο εκείνο: "Στην Ανατολική Ευρώπη υπάρχουν ήδη εγκατεστημένοι (σοβιετικοί) πύραυλοι και στη Δυτική Ευρώπη υπάρχουν διαδηλώσεις εναντίον των (αμερικανικών) πυραύλων, που δεν έχουν εγκατασταθεί ακόμα!"

    Τελικώς - και ευτυχώς - η ισορροπία των πυραύλων αποκαταστάθηκε, παρά τις διαμαρτυρίες των "Ειρηνιστών". Κι αυτό δεν έφερε Πόλεμο, έφερε Ειρήνη. Η Σοβιετική πλευρά έγινε πιο συμβιβαστική. Λίγο αργότερα η ΕΣΣΔ κατέρρευσε. Η Ειρήνη διασώθηκε λόγω της Εξισορρόπησης και της Αποτροπής, όχι λόγω της μονομερούς πίεσης των "Ειρηνιστών"...

    Οι "Ιοί" πιστεύουν ότι μόνον αυτοί ενδιαφέρονται για την Ειρήνη - όλοι οι άλλοι είμαστε - προφανώς - "αρρωστημένοι φιλοπόλεμοι εθνικιστές". Πιστεύουν ότι η Ειρήνη επιτυγχάνεται με κραυγές περί αφοπλισμού και με ετοιμότητα μονομερών παραχωρήσεων, κατόπιν πιέσεων και άνευ ανταλλαγμάτων. Ούτε τους περνά από το μυαλό ότι τέτοιες πολιτικές ενθαρρύνουν και ανταμείβουν την επιθετικότητα της άλλης πλευράς. Ούτε που μπορούν να διανοηθούν ότι η Ειρήνη προϋποθέτει μακροχρόνιες πολιτικές εξισορρόπησης και αποφασιστικές πολιτικές Αποτροπής. Ούτε που υποπτεύονται ότι η απόψεις τους δεν αποθαρρύνουν τους Έλληνες "φιλοπόλεμους" - ενθαρρύνουν τους Τούρκους στρατοκράτες.

    Ασφαλώς, ο Πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον αφήσουμε στους στρατιωτικούς. Αλλά και η Ειρήνη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για την αφήσουμε στους επαγγελματικές πασιφιστές..

     

    Ποιοί μιλάνε...

    Ενοχλούνται, επίσης, με μιαν αποστροφή του κειμένου μου, όπου υποστηρίζω ότι βλάπτει την εξωτερική πολιτική μας ο αρρωστημένος και ακραίος αντι-αμερικανισμός. Να ενοχλούσε αυτό το ΚΚΕ, θα το καταλάβαινα. Αλλά τους "Ιούς" της "Ελευθεροτυπίας", από πού κι ως πού;

    Έχουν υποστηρίξει το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, έχουν υποστηρίξει την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, έχουν υποστηρίξει την ΝΑΤΟϊκή πολιτική στα Βαλκάνια. Όλα αυτά υποστηρίχθηκαν πλήρως από την Ουάσιγκτον. Σε όλα αυτά εγώ είτε διαφώνησα ευθέως είτε εξέφρασα δημόσια επιφυλάξεις. Και με ελέγχουν, αυτοί, εμένα, για ... "φιλο-αμερικανισμό"; Το πράγμα καταντά κωμικό.

    Ασφαλώς, είναι άλλο πράγμα να διαφωνείς με την πολιτική μιας μεγάλης δύναμης κι είναι τελείως διαφορετικό να καλλιεργείς υστερικό αντιαμερικανισμό. Η κριτική δεν σημαίνει εχθρότητα. Όπως και η συμφωνία δεν σημαίνει ταύτιση.

    Μια χώρα οφείλει να διατηρεί τις επιλογές της ανοικτές στο μέλλον, ιδιαίτερα έναντι των ισχυρών. Ο Μάο Τσε Τουγκ είχε πει κάποτε ότι τον ισχυρό εχθρό σου πρέπει να προσπαθείς να τον κάνεις ουδέτερο. Και τον ισχυρό ουδέτερο πρέπει να προσπαθείς να τον κάνεις φίλο σου. Και τον φίλο σου πρέπει να προσπαθείς να τον κάνεις σύμμαχό σου. Όλους - εχθρούς και φίλους - πρέπει να προσπαθείς, συνεχώς, να τους φέρεις έστω κι ένα "κλικ" προς τα σένα...

    Ο υστερικός αντιαμερικανισμός κάνει ακριβώς το αντίθετο: μετατρέπει κάθε σημείο προστριβής Ελλάδας-Τουρκίας σε μείζονα αντιπαλότητα Ελλάδας-ΗΠΑ. Κι έτσι ακυρώνει κάθε δυνατότητα άσκησης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής...

    Ο Σοσιαλιστής Μιτεράν είχε δηλώσει κάποτε, ότι "ο Αντιαμερικανισμός είναι ο Μαρξισμός των ηλιθίων". Κάτι ήξερε ο άνθρωπος...