Οι Οικολόγοι και η απαξίωση της πολιτικής

  • Δημοσιεύτηκε: 13 Μάιος 2009

    Σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις τους τελευταίους μήνες δείχνουν το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων να εισέρχεται στην βουλή ως έκτο κόμμα. Αν και οι δημοσκοπήσεις δεν είναι θέσφατο για τα μελλούμενα, ας θυμηθούμε το ΚΕΠ του κ. Αβραμόπουλου, έχουν νομίζω την σημασία τους. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ένα άγνωστο κόμμα, με άγνωστα στελέχη και άγνωστο πρόγραμμα, τουλάχιστον στο ευρύ κοινό. Πως λοιπόν ένας άγνωστος πολιτικός σχηματισμός μπορεί και λαμβάνει δημοσκοπικά τέτοια ποσοστά, που δεν έχουν ο κ. Παπαθεμελής και η τρόικα Μάνου, Κοντογιαννόπουλου και Μπουτάρη;

    Από τα λίγα που γνωρίζουμε, οι Οικολόγοι είναι ένα κόμμα που ανήκει στην ευρύτερη Αριστερά, όπως όλα τα αντίστοιχα κόμματα στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα τα πιο γνωστά στελέχη τους, οι κύριοι Τρεμόπουλος και Χρυσόγελος, ανήκουν ιδεολογικά στην Αριστερά, με θέσεις που κινούνται μεταξύ «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ: μιλούν στο πρόγραμμά τους υπέρ των μεταναστών, για την «εξάλειψη του εθνικισμού», υπέρβαση «των στενών ορίων του έθνους-κράτους», κατακρίνοντας «την κοντόφθαλμη ερμηνεία του εθνικού συμφέροντος» και τα συναφή γνωστά τσιτάτα της εθνοφοβικής Αριστεράς.

    Τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί έκπληξη. Τα οικολογικά κόμματα ανήκουν στην αριστερή πτέρυγα του πολιτικού συστήματος και, εν πολλοίς, αποτελούν κυβερνητικούς εταίρους της σοσιαλδημοκρατίας. Οι Οικολόγοι, εν αντιθέσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποκλείουν την κυβερνητική συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, ενώ έχουν απορρίψει κατηγορηματικώς προεκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

    Όλα αυτά είναι γνωστά σε όσους ασχολούνται. Ο πολύς κόσμος όμως, αυτός που τους δίνει 3-4%, δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά. Πως λοιπόν κάποιος ψηφίζει κάτι που του είναι παντελώς άγνωστο και απρόσωπο; Νομίζω ότι η εξήγηση πρέπει να αναζητηθεί στην συνολικότερη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών και στην έκλειψη του πολιτικού λόγου. Ένα τμήμα του ελληνικού λαού πιστεύει ότι τιμωρεί το πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας ένα άγνωστο κόμμα. Θεωρούν ότι είναι προτιμότερο να ψηφίσουν το άγνωστο και το απρόσωπο, από το να ψηφίσουν τα υπάρχοντα «γνωστά».

    Σε μία κοινωνία όπου η επικοινωνία έχει αντικαταστήσει την πολιτική, όπου η εικόνα έχει υποκαταστήσει τον λόγο, το περιτύλιγμα τείνει να έχει μεγαλύτερη αξία από το περιεχόμενο και όπου οι πολίτες αποσυνδέουν την παραγομένη πολιτική από την ψήφο τους και τις ατομικές επιλογές τους, δείγμα της συνολικότερης κοινωνικής παθογένειας της πατρίδος μας, τότε είναι «φυσικό» να επιλέγεις το άγνωστο ως «κάποια λύση». Θυμίζοντας το «περιμένοντας τους βαρβάρους» του Καβάφη.

    Για όσους όμως ασχολούνται, οι Οικολόγοι δεν είναι άγνωστοι και δεν είναι λύση. Είναι ενσωματωμένοι στο πολιτικό σύστημα, λειτουργούν ως ουρά της κατεστημένης Αριστεράς, είναι φορείς της παγκοσμιοποιήσεως και εχθρικοί έναντι του εθνικού χαρακτήρα της κοινωνίας και του κράτους, αναμασώντας τα γνωστά αντι-εθνικιστικά τσιτάτα της Αριστεράς. Κάλλιστα θα μπορούσαν να συνυπάρχουν ως τάση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Για αυτό, εν όψει ευρωεκλογών, δεν πρέπει να χάνουμε την εστίασή μας. Η μόνη ψήφος αντιστάσεως είναι αυτή που πηγαίνει στο πατριωτικό μπλοκ: στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 9ης Μαΐου 2009 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.
    Κατηγορία: