Οι Τούρκοι είναι Τούρκοι. Πολιτικός αμοραλισμός η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε.

  • Δημοσιεύτηκε: 08 Δεκέμβριος 2004

    Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους έπαυσε πλέον και τυπικά να υπάρχει το ανάχωμα που συγκρατούσε έως τότε τα πολεμικά στίφη της Ανατολής στο πέρασμα τους στην Ευρώπη. Πολύ γρήγορα οι ευρωπαϊκοί λαοί θα διαπίστωναν ότι οι νεοφερμένοι κατακτητές δεν ήταν φορείς κανενός πολιτισμού - έστω και πρωτογενούς - αντίθετα ήταν αιμοδιψείς καταστροφείς, που ζούσαν παρασιτικά εις βάρος των πληθυσμών που καταδυνάστευαν.
    Τον 16ο αιώνα η Αναγέννηση στην Δυτική Ευρώπη έφθασε στην κορυφή της σε αντιδιαστολή με τα εδάφη όπου είχαν κατακτήσει οι τούρκοι, το "ρολόι" του πολιτισμού εκεί, είχε σταματήσει στις 29 Μαΐου 1453.

    Τον κίνδυνο των Οθωμανών είχαν ήδη αρχίσει να τον αισθάνονται τα χριστιανικά έθνη της Ευρώπης, οι οποίοι είχαν πλέον εδραιωθεί σε όλη την Δυτική Ασία, την Βόρειο Αφρική και την Βαλκανική χερσόνησο. Αυτός ο κίνδυνος είχε οδηγήσει συχνά τα ευρωπαϊκά έθνη σε συμμαχίες παρά τις διαφορές τους, ωστόσο η υπογραφή της Sacra Liga Antiturca (Ιερός Αντιτουρκικός Συνασπισμός), θα οδηγήσει το 1571 στην ναυμαχία της Ναυπάκτου (Lepanto για τους Δυτικούς).

    Η συντριπτική νίκη των χριστιανικών ευρωπαϊκών εθνών - στην οποία η συμβολή των Ελλήνων σε πλοία και πληρώματα δεν ήταν ευκαταφρόνητη, καθώς χιλιάδες οπλίτες και κωπηλάτες είχαν στρατολογηθεί από τα νησιά και ιδίως την Κρήτη - δεν εξάλειψε τον τουρκικό επεκτατισμό, ωστόσο έγινε η αιτία να συσπειρωθούν για πρώτη φορά αποφασιστικά τα ευρωπαϊκά έθνη και να πολεμήσουν νικηφόρα τον κοινό εχθρό. "Εκείνη την ημέρα συνετρίβη η οθωμανική αλαζονεία" γράφει ο Θερβάντες, ενώ κατά τον Montaigne "η ναυμαχία της Ναυπάκτου, εγκαινίασε την αρχή της βαθμιαίας και αναπότρεπτης κατάρρευσης της αυτοκρατορίας των Τούρκων".

    Μετά από τρεισήμισι αιώνες η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε για να παρουσιαστεί σαν άμεσος κληρονόμος της η Τουρκική Δημοκρατία το 1923, η οποία 80 χρόνια μετά την ίδρυση της θα κτυπήσει την πόρτα της Ε.Ε. Καλούνται λοιπόν σήμερα τα ευρωπαικά έθνη να δεχθούν να συμβιώσει μαζί τους ένας λαός τελείως διαφορετικός. Ένας λαός όπως είναι οι Τούρκοι, που δεν τον συνδέει τίποτα με τις αξίες της Ευρώπης, ένας λαός ο οποίος ιστορικά, πολιτικά, γεωγραφικά, θρησκευτικά και προπαντός πολιτιστικά δεν ανήκει στην Ευρώπη. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που όλα τα ευρωπαικά έθνη αντιδρούν στην προοπτική εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. Γιατί; Τι είναι τελικά εκείνο που συνέδεσε τα ευρωπαϊκά χριστιανικά έθνη του 16ου αιώνα σε συμμαχία και από εκεί στην ναυμαχία της Ναυπάκτου και τα σημερινά έθνη της Ευρώπης; Είναι η γνώση και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

    Είναι η γνώση ότι οι Τούρκοι έχουν ιμπεριαλιστικές τάσεις, θέλουν να κατακτούν, να κυριαρχούν και να εξουσιάζουν με οποιονδήποτε τρόπο τα άλλα έθνη ώστε να τα εκμεταλλεύονται προς όφελος τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα γειτονικά κράτη της Τουρκίας και όχι μόνο, έχουν δοκιμάσει τις απάνθρωπες κατακτητικές τους επιδόσεις. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας που διακατέχει τους Τούρκους επειδή δεν έχουν προσφέρει τίποτα αξιόλογο στον πολιτισμό - σε αντίθεση με τους λαούς των οποίων τα εδάφη έχουν εποικίσει - τους δημιουργεί επιθετικότητα. Προβάλλουν το κράτος τους παρουσιάζοντας τα μνημεία και τα πολιτιστικά στοιχεία (χορός, μουσική, τέχνη) των λαών που κατέκτησαν και όταν μπορούν τα οικειοποιούνται. Ίσως η επιθετικότητά τους να πηγάζει και από το ότι είναι επήλυδες και γνωρίζουν ότι η χρησικτησία δεν αποτελεί τεκμήριο ιδιοκτησίας όταν υπάρχουν απαράγραφοι ιστορικοί τίτλοι.

    Τα ευρωπαϊκά έθνη γνωρίζουν ότι οι Τούρκοι ποτέ δεν σεβάστηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή των αλλοεθνών υπηκόων τους. Ότι έκαναν επιστήμη τον ανασκολοπισμό, ενώ οι σφαγές, οι βιασμοί, οι λεηλασίες και οι εμπρησμοί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας τους. Τους λείπει το ηρωικό στοιχείο, η ανδρεία και η γενναιότητα, πάντα τους χαρακτήριζε η αγριότητα.
    Τα ευρωπαϊκά έθνη γνωρίζουν ότι από όπου πέρασαν οι Τούρκοι το μόνο που πρόσφεραν ήταν καταστροφή, βαρβαρότητα, σκοταδισμός, εξαθλίωση, μαρασμός.
    Ας δούμε πως χαρακτηρίζει τους τούρκους στο ημερολόγιο του, ο αμερικανός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη κατά το πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα Ε. Μοργκεντάου, "ο Τούρκος είναι πρωτόγονος, βάρβαρος, αιμοδιψής, θρασύδειλος, κομπορρήμων, χαμερπής, ευτελής, μικρόψυχος, ελεεινός λαός".

    Αξίζει όμως τον κόπο να διαβάσουμε και ένα πιο εκτεταμένο απόσπασμα από το ημερολόγιο του Μοργκεντάου, το οποίο λέει ότι "το αλφάβητο, η γραφή ήταν άγνωστα στις τουρκικές φυλές των Οσμανλήδων. Ούτε βιβλία, ούτε ποιητές, ούτε τέχνη, ούτε αρχιτεκτονική, ούτε πόλεις οικοδόμησαν, ό,τι απέκτησαν ήταν κλεμμένο και το υποβάθμισαν. Δεν είχαν ούτε κανονική κυβέρνηση. Ως νόμο είχαν μόνο την βία. Δεν ήταν ούτε καλλιεργητές, ούτε άποικοι, αλλά μόνο βάρβαροι ιππείς και λαφυραγωγοί. Νίκη γι΄αυτούς ήταν να κατασυντρίβουν τα έθνη που είχαν ανώτερη από αυτούς ανάπτυξη και να αρπάζουν τις περιουσίες των. Κατά τον 14ο και 15ο αιώνα επέδραμαν κατά της κοιτίδος του νεώτερου πολιτισμού, η οποία μετέδωσε στην Ευρώπη την θρησκεία και την μόρφωση. Κατά την εποχή εκείνη πολλά έθνη ζούσαν ειρηνικά και ευτυχισμένα…" και συνεχίζει "...από τους ηττημένους και καταδυναστευομένους πήραν τα αγαθά του πολιτισμού. Όχι όμως και τον πολιτισμό τους...".

    Σε τι έχουν αλλάξει οι Τούρκοι από τότε έως σήμερα, ώστε να είναι ευπρόσδεκτοι στην Ε.Ε.; Σε τίποτα. Ας δούμε όμως και την Τουρκία όπως αυτή προσπαθεί να εμφανιστεί προς τα έξω. Από εθνολογική άποψη εμφανίζεται επισήμως σαν μία ομοιογενής εθνικά χώρα, εφαρμόζοντας τις κεμαλικές παρακαταθήκες, όμως παρά τις προσπάθειες εκτουρκισμού των διαφόρων εθνοτήτων τούτο δεν κατέστη δυνατόν γιατί αυτές διατήρησαν πολλά στοιχεία της παλαιότερης εθνικής των ταυτότητας (ελληνικής, αρμενικής, αραβικής καταγωγής). Υπάρχουν πλέον των 40 εθνοτήτων στην Τουρκία με σημαντικότερη την κουρδική που αποτελεί πονοκέφαλο για το καθεστώς της.

    Από γεωγραφική άποψη είναι καθαρά ασιατικό κράτος, η κατεχόμενη Ανατολική Θράκη αποτελεί το 3% της έκτασης της, άρα γεωγραφικά δεν ανήκει στην Ευρώπη, της οποίας τα σύνορα δεν είναι δυνατόν να φθάνουν στο Ιράν.
    Βεβαίως επιχειρεί να φανεί αναπόσπαστο τμήμα της Ευρώπης, της οποίας μιμείται τους δημοκρατικούς θεσμούς, τους οποίους όμως ποτέ δεν μπόρεσε να εμπεδώσει αφού κοινοβουλευτική δημοκρατία και στρατοκρατία λειτουργούν παράλληλα και αλληλοϋποστηρίζονται, παρά τις κοινές προσπάθειες που κάνουν να είναι όσο το δυνατόν συγκαλυμμένη η παρέμβαση του στρατού στα πολιτικά δρώμενα. Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία εκμεταλλευόμενες τον μεγάλο αναλφαβητισμό και για να θωρακίσουν την εξουσία τους καλλιεργούν αρρωστημένες ψυχώσεις εναντίον των γειτονικών λαών.

    Από θρησκευτική άποψη, η Τουρκία είναι μία μουσουλμανική χώρα όπου ο ισλαμικός φονταμεταλισμός έχει βρει πρόσφορο έδαφος ιδίως στα λαϊκά στρώματα τα οποία εύκολα χειραγωγούνται. Ας θυμηθούμε την ανατίναξη του Βρετανικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη ή την τρομοκρατική ενέργεια στο Μπεσλάν, όπου η συμμετοχή Τούρκων τρομοκρατών, φανατικών ισλαμιστών είναι αποδεδειγμένη. Φαντάζεστε να διακινούνται αυτοί ελεύθερα στην Ε.Ε. με την επίδειξη της ταυτότητας τους;

    Από δημογραφική άποψη η Τουρκία εμφανίζει υψηλό ρυθμό αύξησης. Ο πληθυσμός της σήμερα είναι 73.000.000 κάτοικοι ενώ για το 2020 υπολογίζεται ότι θα πλησιάζει τα 100.000.000. Μια τέτοια εξέλιξη θα επηρεάσει σημαντικά όχι μόνο την χώρα μας αλλά και όλη την Ε.Ε. σε περίπτωση εισόδου της. Η τουρκοποίηση της Ελλάδος και της Ε.Ε. θα γίνει "ειρηνικά" με όλες τις βλαβερές συνέπειες που συνεπάγονται από μια τέτοια μετάλλαξη.

    Η Ευρώπη έχει διχασθεί, συνεχώς πληθαίνουν οι φωνές εκείνων που υποστηρίζουν ότι η Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη, τα πολιτικο-οικονομικά συμφέροντα δεν μπορούν να αποτελούν τα μόνα κριτήρια εισόδου στην Ε.Ε. Κανένα ευρωπαϊκό έθνος δεν βλέπει με θετικό μάτι την είσοδο της στην Ε.Ε., σε αντίθεση βέβαια με αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική της Άγκυρας. Αυτή την προοπτική υποστηρίζει και η Ελλάδα.

    Δυστυχώς για την πατρίδα μας, η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, κινούνται εναντίον των εθνικών αλλά και οικονομικών συμφερόντων της χώρας μας, επειδή πιστεύουν ότι θα κατευνάσουν την επιθετικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο και ότι θα πετύχουν κάποιες υποχωρήσεις στο Κυπριακό εκ μέρους της. Δεν μπορούν να εννοήσουν ότι η πολιτική της Άγκυρας θα είναι σταθερά επιθετική πάντα απέναντι μας από οποιαδήποτε κυβέρνηση χωρίς να λαμβάνουν υπ΄όψιν τους τις φαιδρότητες περί ελληνοτουρκικής φιλίας όπως κάνουν ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπανδρέου. Δεν πρόκειται να γίνει διαλλακτικότερη η Άγκυρα όταν γνωρίζει ότι η Ελλάδα υποστηρίζει την άνευ όρων και χωρίς επιφυλάξεις ένταξη της, στην Ε.Ε. Η Τουρκία προφανώς θα επιτύχει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων χωρίς να αναλάβει καμιά πολιτική δέσμευση έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

    Ο κ. Καραμανλής αποδεικνύεται ισάξιος του κ. Παπανδρέου και αμφότεροι κατώτεροι των περιστάσεων και της Ελλάδος. Και οι δύο δεν θέλουν να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις Η.Π.Α. οι οποίες επιθυμούν την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. για τα δικά τους συμφέροντα τα οποία όμως δεν συμπίπτουν με τα δικά μας. Εκείνο που πρέπει να κατανοήσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αλλά και κάποιοι Ευρωπαίοι είναι το ότι η Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη, ότι ενδεχόμενη είσοδός της στην Ε.Ε. θα καταστρέψει την ευρωπαϊκή ταυτότητα και θα οδηγήσει στην αυτοδιάλυση της Ευρώπης.

    Εκείνο που δεν κατάφεραν να κάνουν οι Τούρκοι πολεμικά μέσα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, προσπαθούν να το επιτύχουν πολιτικά και διπλωματικά με την είσοδο τους στην Ε.Ε., την Άλωση δηλ. της Ευρώπης και την διάλυση κατ΄αρχάς της οικονομικής της ευρωστίας και ανάπτυξης και έπειτα την πολιτιστική της ανάσχεση και οπισθοδρόμηση. Το λίφτινγκ που ανεπιτυχώς κάνουν στην Τουρκία οι ΗΠΑ και κάποιοι Ευρωπαίοι εταίροι δεν μπορεί να πείσει τα ευρωπαϊκά έθνη για την αποδοχή της. Η Τουρκία δεν μπορεί να προσαρμοστεί με τα πολιτιστικά δεδομένα της Ε.Ε. Ακολουθεί μία συνεχώς προκλητική επεκτατική πολιτική που απειλεί επανειλημμένως την ειρήνη και την σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή, αδιαφορεί για το διεθνές δίκαιο και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

    Μόνο να χαμογελάμε με κατανόηση μπορούμε όταν οι Τούρκοι προσπαθούν να μας πείσουν για τον ευρωπαϊκό τους χαρακτήρα, θυμίζουν τα ζώα που προσπαθούν να μιμηθούν τον άνθρωπο στηριζόμενα στα δύο πίσω πόδια τους. Δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη και τους Τούρκους. Αυτό αποκρυσταλλώνεται λακωνικά στη ρήση του Βίκτορος Ουγκώ "οι Τούρκοι είναι Τούρκοι".

    Κατηγορία: