Οι πατριώτες του γιαλού

  • Δημοσιεύτηκε: 28 Φεβρουάριος 2001

    Τα όσα "αποκαλυπτικά" δήλωσε σε εφημερίδες των Αθηνών ο αρχιπλοίαρχος ε.α. Αντώνης Ναξάκης για την υπόθεση Οτζαλάν, σαφώς υπόκεινται σε κριτική. Και η κριτική δεν έγκειται στο αν είναι αληθινά τα όσα λέγει, αλλά στην προσπάθεια του να περισώσει το γόητρο και την τιμή, τόσο την προσωπική του όσο και την στρατιωτική του.

    Όταν ο κ. Ναξάκης ισχυρίζεται ότι ήταν ο σύνδεσμος της ελληνικής κυβερνήσεως με τους αγωνιζόμενους Κούρδους πατριώτες, τότε προφανώς λέει ή αλήθεια ή ψέματα. Και στην μία όμως και στην άλλη περίπτωση, τι πράττει λέγοντας αυτά τα πράγματα; Μα φυσικά, τίποτε άλλο από το να παραδίδει τη χώρα μας έρμαιο στην τουρκική προπαγάνδα, που δεν χρειαζόταν καλύτερο βούτυρο στο ψωμί της, αλλά και στις γραφίδες των εγχώριων υποστηρικτών της "ελληνοτουρκικής φιλίας", που τόσα δεινά προμηνύει στα εθνικά μας θέματα.

    Τι φοβήθηκε ο απόστρατος αρχιπλοίαρχος; Μη τυχόν δικαστεί με το νόμο των διακινητών λαθρομεταναστών ή μήπως τον πουν αφελή πατριώτη; Δεν γνώριζε, από την αρχή της ενοχλήσεώς του με την ιστορία αυτή, ότι αν κάτι στράβωνε αυτός θα ήταν το εξιλαστήριο θύμα; Αν όχι, τότε είναι σαφώς αφελής, αλλά η τελευταία του επιλογή των "αποκαλύψεων" υποδηλώνει ότι ο χαρακτηρισμός αυτός του πέφτει εξαιρετικά ανεπαρκής...

    Ο κ. Ναξάκης αποτελεί χαρακτηριστική απόδειξη για το ότι στα λεγόμενα αστικά κόμματα, δυστυχώς, δεν είναι δυνατή η επιβίωση και ανάδειξη ανθρώπων με πατριωτικές ιδέες και απόψεις. Οι θεωρούμενες "πατριωτικές πτέρυγες" των κομμάτων αυτών αποτελούνται είτε από ανθρώπους που αδυνατούν να εκφράσουν τις ανιδιοτελείς πατριωτικές τους απόψεις είτε από θλιβερούς θιάσους του πολιτικού και διανοητικού βεληνεκούς του κ. Ναξάκη. Τους θαυμάσαμε όλους αυτούς τους απίθανους τύπους μετά το θλιβερό τέλος της υποθέσεως Οτσαλάν, που δίκην νευρόσπαστου θεάτρου σκιών, περιέρχονταν τους τηλεοπτικούς διαύλους, κατά την λαϊκή έκφραση, κάνοντας το κομμάτι τους: "εγώ τον έφερα", "εγώ τον φιλοξένησα", "εγώ τον υπερασπίζομαι", "εγώ του έκανα πεντικιούρ!". Ο άθλιος αυτός θίασος λούφαξε στη συνέχεια, για να εμφανιστεί και πάλι με τις "αποκαλύψεις" Ναξάκη, σε μια απέλπιδα, μικρόψυχη όσο και βλακώδη προσπάθειά του να διασώσει το όποιο γόητρο διατηρούσε ακόμη στις συνειδήσεις του ελληνικού λαού. Φυσικά, το αποτέλεσμα ήταν εντελώς αντίθετο.

    Φαίνεται πως ούτε αυτή την ύστατη στιγμή διδάχθηκαν από την έντιμη στάση του άξιου στρατιωτικού και Έλληνα Σάββα Καλεντερίδη. Αλήθεια, αυτός εκτέθηκε λιγότερο από εσάς κ. Ναξάκη;

    Κατηγορία: