Οι σημαίες και πάλι ψηλά

  • Δημοσιεύτηκε: 28 Ιούνιος 2005

    Ποιος από τους εχθρούς μας χάρηκε με την ένταξη του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ στον ΛΑΟΣ; Ποιος υπηρέτης του κατεστημένου αισθάνεται ασφαλής με την ένωση των Ελλήνων πατριωτών; Πόσο ήσυχοι νοιώθουν οι υποτακτικοί της παγκοσμιοποίησης βλέποντας τα πιο δοκιμασμένα στελέχη του Εθνικιστικού κινήματος να πλαισιώνουν το ισχυρότερο πατριωτικό κόμμα (κατά την τελευταία τριακονταετία) και να αγωνίζονται για την μαζικοποίησή του;

    Οι συνεχείς συσκέψεις στην Ρηγίλλης, τα κείμενα αντιδημοκρατικού πανικού των Πρετεντέρηδων, τα σχεδιαζόμενα ύπουλα κτυπήματα, καθιστούν πρόδηλη την έντονη ανησυχία του πολιτικού κατεστημένου. Διότι όλοι αυτοί οι κύριοι γνωρίζουν ότι όχι μόνον δεν υπεστάλησαν οι σημαίες του αγώνα, αλλά τώρα ανεμίζουν υψηλότερα και πιο απειλητικά.

    Οι καιροί αλλάζουν και οι μίζεροι εξουσιαστές μας νοιώθουν όλο και πιο καυτή την ανάσα του κόσμου που αγανακτεί. Στις λαϊκές αγορές, όπου ο καταναλωτής με 15€ δεν αγοράζει ούτε το ένα τρίτο των προϊόντων που αγόραζε κάποτε με ένα πεντοχίλιαρο. Στις γειτονιές της Αθήνας, όπου οι Έλληνες φοβούνται να περάσουν από τις πλατείες που κάποτε απολάμβαναν τα καλοκαιρινά τους απογεύματα, διότι σήμερα έχουν καταληφθεί από λαθρομετανάστες.

    Στο Πέραμα, όπου οι άνεργοι της Ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης δεν ξέρουν πώς να εξασφαλίσουν τα απολύτως απαραίτητα για τις οικογένειές τους. Στην ύπαιθρο, όπου οι αγρότες νοιώθουν πια στο πετσί τους τον τρόπο με τον οποίο οι διάφορες αποικιοκρατικού τύπου συνθήκες (GATT και ΠΟΕ) στραγγαλίζουν την επαγγελματική τους βιωσιμότητα. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια όπου η νεολαία ασφυκτιά από την ανεργία, τον υλιστικό καταναλωτισμό, τα ναρκωτικά και του «αποστειρωμένου» από συλλογικά οράματα, στόχους και ιδανικά, μέλλοντος.

    Περπάτησαν σε όλα αυτά και ένοιωσαν την οργή που σιγοβράζει. Προτίμησαν να κλειστούν μέσα στον γυάλινο κόσμο των τηλεοπτικών παραθύρων, να τα πουν μεταξύ τους στις βελούδινες πολυθρόνες της Βουλής, να τα σχολιάσουν στα πάρτι της «υψηλής» κοινωνίας μεταξύ αυγοτάραχου και brandi. Όμως γνωρίζουν ότι ο virtual reality κόσμος τους δεν μπορεί να αναιρέσει την πραγματικότητα της γιγάντωσης ενός νέου κοινωνικού υποκειμένου, που δεν είναι καθόλου διατεθειμένο να ανεχθεί άλλο τις καταστροφικές και ταπεινωτικές επιλογές τους.

    Πρόκειται για ένα ζωντανό και δημιουργικό κομμάτι που η κάθε κοινωνία αναπτύσσει - σχεδόν από ένστικτο επιβίωσης - έτσι ώστε να έχει πιο ευαίσθητα αντανακλαστικά. Πρόκειται για τους ίδιους αυτούς ανθρώπους που δεν αισθάνονται άνετα όταν τους αφαιρούν με το έτσι θέλω το θρήσκευμα από τις ταυτότητες. Που δεν εύχονται να φυσήξει πιο δυνατά ο άνεμος για να πάρει την Ελληνική σημαία από τα Ίμια. Που δεν είναι με το «ναι» στο στόμα για κάθε σχέδιο, συνθήκη ή Σύνταγμα που τους σερβίρει ο ξένος παράγοντας. Που δεν αποτελεί στα μάτια τους η ανέγερση στην Παιανία του μεγαλύτερου στην Ευρώπη Ισλαμικού πολιτιστικού κέντρου και τεμένους και την καλύτερη ιδέα πολιτιστικού εξωραϊσμού του τόπου τους.

    Το νέο αυτό κοινωνικό υποκείμενο είναι που πλαισιώνει τις πολιτικές ενέργειες του πατριωτικού χώρου και που κατά συντριπτική πλειοψηφία ψηφίζει και στηρίζει τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό και τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Πρόκειται για μία πραγματικότητα που καταδείχθηκε με σαφήνεια από τα αποτελέσματα των τελευταίων διπλών εκλογών και που όποιος δεν την βλέπει, πολιτικά εθελοτυφλεί.

    Μαζί με αυτό το κοινωνικό κομμάτι, τους Έλληνες πατριώτες και εθνικιστές, αγωνιστήκαμε όλοι εμείς - τόσο πριν όσο και πολύ περισσότερο - κατά την διάρκεια της δράσης του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ. Αγωνιστήκαμε για να το αφυπνίσουμε πολιτικά, για να δυναμώσουμε την συνείδησή του, για να του δώσουμε αυτοπεποίθηση και γνώση των μεγάλων δυνατοτήτων του. Τώρα η θέση μας δεν μπορεί να είναι απέναντί του, αλλά δίπλα του. Ο αγώνας μας δεν μπορεί να είναι συγκρουόμενος, αλλά κοινός.

    Την στιγμή που η εθνική μας επιβίωση κρέμεται πραγματικά από την δική μας αποτελεσματικότητα δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για μεμψιμοιρίες ούτε για αναβολές. Η απόφαση όλων των Ελλήνων πατριωτών να συνταχθούν στον αγώνα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού δεν μπορεί παρά να είναι άμεση και δυναμική.

    Το κοινωνικό κομμάτι των Ελλήνων πατριωτών, το ευαίσθητο αυτό αντανακλαστικό της εθνικής μας κοινωνίας, έχει μπροστά του έναν σκληρό αγώνα για να αφυπνίσει τα αντανακλαστικά όλων των Ελλήνων. Αντανακλαστικά που εδώ και δεκαετίες δέχονται όλων των ειδών τις ναρκωτικές ενέσεις. Οι σημαίες λοιπόν όχι μόνον δεν υποστέλλονται, αλλά στήνονται πιο φοβερές σε μετερίζια απόρθητα.

    Ο ακτιβισμός, η δράση στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, οι γιορτές νεολαίας και οι κατασκηνώσεις, ο αγώνας στους χώρους των νέων που με δυναμισμό οι μαχητές της Νεολαίας Ελληνικού Μετώπου διεξήγαγαν όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνον δεν αναστέλλεται, αλλά θα συνεχισθεί ακόμα πιο έντονος μέσα από τις τάξεις της Νεολαίας του Ορθόδοξου Συναγερμού. Όπως πάντα, με ζεστό στα στήθη μας το όραμα του ανατέλλοντος Ελληνισμού, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ!

    Κατηγορία: