Ο Ακάθιστος Ύμνος, ένας δεύτερος Εθνικός Ύμνος

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Φεβρουάριος 2002

    Από την Καθαρά Δευτέρα και για τις επόμενες πέντε εβδομάδες, θα ακούγεται κάθε Παρασκευή στις Εκκλησίες ο Ακάθιστος Ύμνος. Ο Ύμνος αυτός, που από ποιητικής και μελωδικής πλευράς θεωρείται ένας από τους ωραιότερους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για την Θρησκεία, όσο και για το Έθνος. Έχει γίνει πλατύτερα αποδεκτό ότι γράφτηκε το 626 μ.Χ. μάλλον από τον Ρωμανό τον Μελωδό, κατ' άλλους από τον τότε Πατριάρχη Σέργιο, για να ευχαριστήσουν την Θεοτόκο, η οποία, όπως πιστεύεται, προστάτεψε την Βασιλεύουσα από την πολιορκία των Περσών και των συμμάχων τους Αβάρων. Ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση για το Βυζάντιο, δεδομένου ότι ο Αυτοκράτωρ Ηράκλειος έλειπε από την Πόλη σε εκστρατεία κατά των Περσών, ώστε με αντιπερισπασμό να τους αναγκάσει να λύσουν την πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως, πράγμα που πέτυχε.

    Στο άκουσμα του Ακάθιστου Ύμνου αφυπνίζεται όχι μόνο τον θρησκευτικό, αλλά και το πατριωτικό αίσθημα, δεδομένου ότι μας γυρίζει πίσω, στην εποχή ενός ένδοξου Αυτοκράτορα, ο οποίος καθιέρωσε την Ελληνική ως επίσημη γλώσσα της πολυπολιτισμικής Αυτοκρατορίας και επί των ημερών του οποίου το Κράτος του γνώρισε μέρες λαμπρές, μέρες που κάθε Έλληνας πατριώτης θα ευχόταν να ξαναζούσε η ταλαίπωρη Πατρίδα μας. Ίσως αυτό να είναι ένα όνειρο που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ, όμως το όνειρο εμπνέει, το όνειρο ενθαρρύνει και παροτρύνει σε αγώνες χωρίς τέλος για την επιβίωση του Έθνους μας και της συνυφασμένης με αυτό Θρησκείας. Το όνειρο σε άλλους χαλεπότερους χρόνους, αυτούς της Τουρκοκρατίας, κράτησε ζωντανό το Έθνος.

    Ας πάμε λοιπόν, έστω και μία Παρασκευή να τον ακούσουμε και ας αφήσουμε την μελωδία και το περιεχόμενό του να μας κατακτήσει και να οδηγήσει την σκέψη και την φαντασία μας, αν θέλετε, στους χρόνους εκείνους των μεγάλων Εθνικών Αγώνων και Θυσιών, στους χρόνους εκείνους που Ηγεσία και Λαός γνώριζαν να μάχονται υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.