Ο Γκρίζος Λύκος στους Ευρωπαϊκούς λειμώνες

  • Δημοσιεύτηκε: 06 Οκτώβριος 2005

    Έπρεπε, δυστυχώς, να το δούμε κι αυτό. Η Ευρώπη άνοιξε τις πύλες της για την ενσωμάτωση της Τουρκίας! Οι Ευρωπαίοι "ηγέτες", σε πείσμα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών των χωρών τους, είπαν το "ναι" στις 3 Οκτωβρίου για να αρχίσει η ενταξιακή πορεία της χουντογείτονος. Το πιο δυσάρεστο για μας τους Έλληνες, το πιο οδυνηρό, το πιο απαισιόδοξο, ήταν η ατολμία της ελληνικής πλευράς (ελλαδικής και κυπριακής), η ανυπαρξία της στο διαπραγματευτικό πλαίσιο των τελευταίων ημερών και η άτακτη φυγή της και εγκατάλειψη των σημαντικών κεκτημένων που είχε επιτύχει εδώ και δεκαετίες στο Κυπριακό.

    Δίκαια, λοιπόν, πανηγυρίζουν οι Τούρκοι και οι πάτρωνές τους Αγγλοαμερικανοί. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά, ότι δεν υπάρχει προηγούμενο χώρας, υποψήφιας για ένταξη στην Ε.Ε., που να μην κατέληξε στην πλήρη ενσωμάτωσή της σ' αυτήν. Αλλά και γιατί γνωρίζουν ότι ουσιαστικά ταπείνωσαν τους Ευρωπαίους "ηγέτες", αναγκάζοντάς τους να σκύψουν μπροστά στην αυθάδη και προκλητική παρουσία της Κοντολίζα Ράις στην ευρωπαϊκή σύνοδο της 3ης Οκτωβρίου. Η ανεπάρκεια και η εθελοδουλεία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων έχει οδηγήσει, δυστυχώς, στον πολιτικό ευνουχισμό τους.

    Κάπου εδώ τελειώνουν όλα, λοιπόν; Είναι μονόδρομος η κατάκτηση της Ευρώπης από την ασιατική τουρκική πλημμυρίδα; Ό,τι δεν κατάφεραν πριν από μερικούς αιώνες οι Οθωμανοί με τα όπλα, θα το καταφέρουν στα επόμενα χρόνια με "ειρηνικό" τρόπο οι κεμαλιστές; Την ζοφερή αυτή προοπτική προσπαθούν ήδη από την πρώτη στιγμή να αποσείσουν όλοι αυτοί που βαρύνονται με το όνειδος του δωσιλόγου. "Μην ανησυχείτε", μας λένε. "Τον τελευταίο λόγο τον έχουν οι ευρωπαϊκοί λαοί. Αν η Τουρκία δεν σεβαστεί τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης, αν δεν αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, αν δεν εκσυγχρονιστεί, αν δεν καλλιεργήσει σχέσεις καλής γειτονίας με τα γειτονικά της κράτη, τότε κλείνουν οι πόρτες της Ευρώπης γι' αυτήν".

    Πράγματι, αυτές οι προϋποθέσεις καταγράφονται στο κείμενο που υπογράφτηκε και από τον Αμπντουλάχ Γκιούλ. Το πρόβλημα, όμως, δεν δημιουργείται από τα λόγια, αλλά από τα έργα των υποτακτικών στον Αμερικανό αφέντη. Με αυτούς τους "ηγέτες", υπάρχει έστω και ένας σώφρων πολίτης, που να μην είναι πεπεισμένος, ότι αφ' ενός μεν Τουρκία δεν πρόκειται να υλοποιήσει το παραμικρό από όλα τα παραπάνω και όσα άλλα προβλέπονται, αφ' ετέρου δε ότι όλοι οι Ευρωπαίοι "ηγέτες" θα σπεύσουν να βάλουν την υπογραφή τους μετά από μερικά χρόνια για την ένταξή της στην Ε.Ε., με το παραμικρό νεύμα της όποιας Κοντολίζας;

    Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ευθύνη των πατριωτικών κινημάτων της Ευρώπης. Στα επόμενα χρόνια προβάλλει, πιο φανερή από ποτέ, η αναγκαιότητα της σφυρηλατήσεως σφριγηλών εθνικών σχηματισμών σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Μόνον αυτά είναι ικανά να ανασχέσουν την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και να της κλείσουν αποφασιστικά τον δρόμο, μια για πάντα. Η μεγάλη ευθύνη των Ευρωπαίων πατριωτών εστιάζεται πλέον στην επικοινωνιακή τους ικανότητα, να πείσουν τους πολίτες των χωρών τους για την αναγκαιότητα αυτή.

    Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και ο αρχηγός του Γιώργος Καρατζαφέρης μπήκαν στην πρωτοπορεία του αγώνα, τόσο με την δράση που ανέπτυξε στο πλαίσιο της ευρωκοινοβουλευτικής δραστηριότητάς του, όσο και με το ογκώδες συλλαλητήριο της Παρασκευής 30 Σεπτεμβρίου 2005. Η δράση αυτή επιβάλλεται να συνεχιστεί. Με ημερίδες, με διεθνείς παρεμβάσεις, με καταγγελίες της τουρκικής προκλητικότητας και αυθαιρεσίας και, κυρίως, με την ενημέρωση των πολιτών της Ευρώπης για τις ολέθριες κοινωνικές και πολιτιστικές συνέπειες που θα έχει η μετάλλαξη του Τούρκου Ασιάτη σε Ευρωπαίο πολίτη. Πόρτα - πόρτα, στόμα με στόμα, ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί. Είναι πια η ώρα της ευθύνης όλων μας.

    Κατηγορία: