Ο αγώνας της ΣΦΕΒΑ και η αδιαφορία του ελληνικού κράτους

  • Δημοσιεύτηκε: 21 Αύγουστος 2007

    Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τον θάνατο του αγαπητού φίλου Γρηγόρη Ντριγκόγια, προέδρου της Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ). Ο Γρηγόρης, ειδικά μετά την εκδημία του μακαριστού μητροπολίτου Κονίτσης, του αλησμόνητου Σεβαστιανού, απετέλεσε τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της οργανώσεως, στον αγώνα της για τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών αδελφών μας. Ενός αγώνα άδολου, ανυστερόβουλου, ανιδιοτελούς, λαμπρού. Ενός αγώνα ζωής. Για 25 χρόνια ο Γρηγόρης πάλευε για τα αυτονόητα, για όλα αυτά που μία πολιτεία, ένα έθνος, θα έπρεπε να πράξουν προς όφελος των παιδιών τους.

    Αυτόν τον αγώνα εκτίμησαν οι Βορειοηπειρώτες αδελφοί μας, γιʼ αυτό και αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή τα παιδιά της ΣΦΕΒΑ, που, αν και μη Βορειοηπειρώτες στην καταγωγή οι ίδιοι (τουλάχιστον οι πρωτεργάτες), αγαπήθηκαν με πάθος από τα αλύτρωτα αδέρφια μας, που συνειδητοποίησαν αμέσως ότι ο αγώνας τους ήταν καθαρός και άδολος. Σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, αυτό που έχει μείνει από τον αγώνα της ΣΦΕΒΑ, είναι ένα κίνημα για τη Βόρειο Ήπειρο, που παραμένει ζωντανό, που εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα άτομα, που διατηρεί τη ζωντάνια και τη μαχητικότητά του.

    Κι όλα αυτά, σε μία εποχή που το ελληνικό κράτος δείχνει να έχει εγκαταλείψει τη μάχη για τη Βόρειο Ήπειρό μας, που χωνεύει τη μαχητικότητα των Βορειοηπειρωτών στα εργοστάσια της χωματερής του λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης, που τους εξισώνει με τους Αλβανούς λαθρομετανάστες, και φαίνεται να έχει ξεχάσει την αυτονόητη αποστολή του: να διεκδικήσει με κάθε μέσο, αν όχι την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα, τουλάχιστον ένα καθεστώς γιʼ αυτήν ίδιο με αυτό που δείχνουν να κερδίζουν οι Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο (Μετόχια), και μάλιστα κατά παράβαση κάθε εννοίας δικαίου και ιστορικής πραγματικότητας!

    Αν όμως το ξέχασαν αυτό οι ανάξιοι πολιτικάντηδες της εποχής μας, είμαστε εμείς εδώ για να τους το θυμίζουμε συνεχώς. Και μάλιστα με τρόπο που δεν θα είναι πάντα ανώδυνος γιʼ αυτούς.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 16ης Αυγούστου της εφημερίδας Στόχος.