Ο εχθρός του εχθρού μου

  • Δημοσιεύτηκε: 28 Απρίλιος 2011

    "Η Τουρκία θέλει να επιστρέψει ηγεμονικά στις παλιές της οθωμανικές επαρχίες, παίζει το χαρτί του Ισλάμ κι η σύγκρουση της με το Ισραήλ είναι πλέον μετωπική. Έχουμε την δυνατότητα, στην βάση των ολοφάνερων πια κοινών συμφερόντων να έχουμε σύμμαχο ενάντια στον Ισλαμοφασισμό την ισχυρότερη πολιτική και οικονομική μηχανή κι έναν από τους καλύτερους και τολμηρότερους στρατούς στον κόσμο. Φωνάξτε όσο θέλετε κάποιοι. Η φωνή της Ιστορίας λέει καθαρά: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου". Φαήλος Κρανιδιώτης (Antinews.gr, 17/8/2010)

    Έθνος ανάδελφον αναζητά φίλους

    "Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου", έγραφε το καλοκαίρι που πέρασε ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Ασχέτως με την έκβαση που είχαν τα πράγματα μέχρι σήμερα, δεν μπορεί παρά να κρίνει ως ορθολογική την παρατήρηση του συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά. Αν λάβει κανείς δε υπ' όψιν του και την ρήση του πάλαι ποτέ Προέδρου της Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη, ότι οι "Έλληνες είναι έθνος ανάδελφον", τότε οι αναζητούντες πραγματικούς φίλους στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ελλάδος θα περιμένουν για πολύ.

    Το ισλαμικό μέτωπο που αναπτύσσουν από κοινού Τουρκία και Ιράν, τα κοπάδια επί το πλείστον μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που εισβάλλουν καθημερινά στην χώρα μας, η γειτνίαση με χώρες που μηδενός εξαιρούμενης διαθέτουν μεγάλες μουσουλμανικές μειονότητες και η δική μας προκλητική μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη έχουν αρχίσει ήδη να δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία που μέσα σε μία δεκαετία παρακολουθεί την καθημερινότητά της να ανατρέπεται από πρωτόγνωρες καταστάσεις.

    Σ' αυτό το περιβάλλον οιοσδήποτε επιθυμεί να θεωρείται εχέφρων πρέπει να δημιουργήσει τις άμυνες και τις συμμαχίες του, καθώς οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Η ευρωπαϊκή εμπειρία, δυστυχώς, ενώ δίδαξε από νωρίς το ουτοπικό της πολυπολιτισμικής ιδεοληψίας, δεν συγκίνησε ούτε και συγκινεί κανέναν από τους κρατούντες της χώρας μας. Την ώρα που καλλιτέχνες και πολιτικοί τρομοκρατούντο ή και δολοφονούντο στις "προηγμένες πολυπολιτισμικά" ευρωπαϊκές χώρες, ο Υπουργός Εσωτερικών της Ελλάδος ευχαριστούσε τους λαθρομετανάστες, διότι μας "γονιμοποιούν", μοιράζοντας ασύστολα άδειες παραμονής σε κάθε καρυδιάς καρύδι. Αντίστοιχα, σήμερα, η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που το σύνολο του κατεστημένου βλέπει έντρομο την λυσσαλέα και βίαιη παρουσία των μουσουλμάνων μεταναστών να κτυπά αδιάκριτα κάθε "άπιστο" σαν τον κ. Μάινα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταργεί το δίκαιον του αίματος και χτίζει φράχτες, οι οποίοι μόνο την έξοδο απ' την χώρα θα αποτρέπουν.

    Ο πατριωτικός χώρος

    Ο πατριωτικός χώρος, όπως άλλωστε συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, διατηρεί έντονα αντισημιτικά ή - στην καλύτερη των περιπτώσεων - αντισιωνιστικά ανακλαστικά, τα οποία, ειδικά στην Ελλάδα, δεν έχουν αναλόγου ισχύος αίτια. Στην χώρα μας ζουν πια λίγοι Εβραίοι και οι όποιες μομφές κατά των Εβραίων βασίζονται είτε σε παραδοσιακές προκαταλήψεις είτε στο διεθνές γίγνεσθαι και κυρίως στην αδιαμφισβήτητη παγκόσμια κυριαρχία τους τόσο στον οικονομικό όσο και στον επικοινωνιακό στίβο. Η όποια άμεση εμπλοκή Εβραίων στα πράγματα της χώρας μας υφίσταται μόνο σε προσωπικό επίπεδο από πολιτικούς και υπηκόους άλλων χωρών - λέγε με Τζεμ, Κίσσινγκερ, Κααν, Ολμπράιτ κ.ο.κ.

    Ως εκ τούτου, ο ελληνικός αντισημιτισμός βασίζεται κυρίως σε δύο άξονες: Τον ιστορικό και τον συνωμοσιολογικό. Το παράδειγμα των Σκοπίων μαρτυρά με τον καλύτερο τρόπο πόσο το ιστορικό επιχείρημα έχει σημασία για την διεθνή πολιτική, ενώ η συνωμοσιολογία, βασισμένη κυρίως στην υπόθεση και την δια της εις άτοπον απαγωγή, στερείται σοβαρότητας, όσο κι αν θέλει να πλησιάσει την αλήθεια.

    Στον αντίποδα, ο "αντι-ισλαμισμός", μπορεί να κουβαλά έντονα ιστορικά απωθημένα, από την Τουρκοκρατία μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή και από την Θράκη μέχρι τα Ιωάννινα, όμως ενισχύεται από μία επιπλέον παράμετρο που λέγεται καθημερινή πραγματικότητα. Όσο οι λιγοστοί Εβραίοι της χώρας μας διάγουν έναν διακριτικό βίο, ακόμη και κατά την τήρηση των εθίμων τους, τον εκκλησιασμό τους και τις εορτές τους, οι εκατοντάδες πλέον χιλιάδες μουσουλμάνοι που λάθρα έχουν εγκατασταθεί στην Ελλάδα κάνουν τα πάντα για να υπενθυμίζουν την παρουσία τους, λες και υπήρχε περίπτωση να διέλαθαν της προσοχής μας. Από τον ιματισμό τους μέχρι τα βάρβαρα έθιμά τους και από τις τουλάχιστον μεσαιωνικές αντιλήψεις τους μέχρι το απύθμενο θράσος τους, επιβεβαιώνουν από μόνοι τους την πεποίθηση ότι δεν έχουν καμμία θέση σ' αυτήν την χώρα.

    Κάποιοι, φυσικά, θεωρώντας αφενός τους Εβραίους τον υπέρτατο εχθρό και υιοθετώντας αφετέρου με τον χειρότερο τρόπο το "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου" εγκλωβίζονται στο "ισλαμικό στρατόπεδο", παραβλέποντας ότι εν τέλει άλλο πράγμα είναι ο φίλος και άλλο ο σύμμαχος ή ο συνεργάτης. Κάποιοι άλλοι, θαυμάζοντας την αποτελεσματικότητα του εβραϊκού εθνικισμού, επιλέγουν το απέναντι στρατόπεδο.

    Η σωστή θέση

    Η σωστή θέση δεν μπορεί να είναι φυσικά μόνον προϊόν μίας απολογιστικής σκέψης ως προς το ποιος είναι πιο καλός, πιο φίλος ή και πιο δίκαιος. Η σωστή θέση πρέπει να αντιλαμβάνεται την δεδομένη χρονική συγκυρία. Κάποτε οι Άραβες έβγαζαν λαμπρούς επιστήμονες και καλλιτέχνες και σήμερα παράγουν μουτζαχεντίν και καμικάζι, που επικηρύσσουν σκιτσογράφους, επειδή θίγονται από τα έργα τους και κυνηγούν αδελφές, επειδή τους θεωρούν παρακμιακό και βλάσφημο συστατικό των κοινωνιών που ... τους φιλοξενούν.

    Αντιθέτως, οι Εβραίοι που κάποτε πολεμούσαν με σφεντόνες σήμερα έχουν μια πανίσχυρη χώρα και είναι "πολίτες-οπλίτες με πολεμικούς ηγήτορες εφέδρους και πολιτική ηγεσία αποτελούμενη από την αφρόκρεμα των διακεκριμένων βετεράνων πολεμιστών, σχεδόν όλοι όμως και με λαμπρές σπουδές, κέρδισαν όλους τους πολέμους: 1948, 1956, 1973, 1982, απελευθέρωναν ομήρους στην Αφρική, βομβάρδιζαν πυρηνικούς αντιδραστήρες, που τους απειλούσαν στο Ιράκ, καταλάμβαναν το μισό Λίβανο και παράλληλα έκαναν την έρημο κήπο", όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Φαήλος Κρανιδιώτης.

    Κανείς δεν είπε να βγούμε στους δρόμους και να χορεύουμε το "Χάβα Ναγκίλα" ούτε και να αλληλοχαιρετιόμαστε με "σαλόμ" στον δρόμο. Όχι πως δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα με κάθε είδους Χολιγουντιανή μπούρδα που επηρεάζει την καθημερινότητά μας, αλλά δεν χρειάζεται ούτε καν αυτό. Να αντιληφθούμε μονάχα ότι ως πύλη της Ευρώπης είμαστε και ο προθάλαμος όπου ανασυντάσσονται όλοι εκείνοι που καλούνται να καταλάβουν ειρηνικά την ευρωπαϊκή ήπειρο. Σ' αυτήν την συγκυρία, όπως έχω ξαναγράψει, η εβραϊκή διασπορά ως πρώτο υποψήφιο θύμα είναι εν δυνάμει σύμμαχος. Σύμμαχος όχι για νταραβέρια και αλισβερίσια αλλά σύμμαχος για να αποκρούσουμε την ισλαμική απειλή.

    Αυτό δεν πρέπει μόνον να το αντιληφθούν οι Έλληνες πολίτες και πολιτικοί, αλλά και οι κατά τόπους ηγεσίες της εβραϊκής διασποράς. Όσο λοιπόν οι Έλληνες πατριώτες πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν έχουν τίποτε θεμιτό να περιμένουν από τους Ισλαμιστές και τον τρόπο ζωής που προσπαθούν ανά τον κόσμο να επιβάλλουν, άλλο τόσο και οι Εβραίοι δεν μπορεί να επιμένουν στην δογματική πολιτική ορθότητα που ήδη έχουν επιβάλει στον δυτικό κόσμο.

    Η στάση της εβραϊκής διασποράς στην Ευρώπη

    Πρόσφατα, ο γνωστός Γερμανός σοσιαλιστής πολιτικός Τίλο Σαρατσίν, τέως μέλος του Δ.Σ. της Bundesbank αποπειράθηκε να μιλήσει στον London School of Economics σχετικά με το βιβλίο του "Η Γερμανία αυτοκαταστρέφεται", προσκεκλημένος της Γερμανικής Κοινότητος Φοιτητών. Η εκδήλωση μεταφέρθηκε εκτός του Πανεπιστημίου, καθώς αντιμετώπισε την σφόδρα αντίδραση της λονδρέζικης Εβραϊκής Κοινότητος και της Antifa. Κι όλα αυτά, διότι ο κ. Σαρατσίν καταγγέλλει με μεγάλη ανταπόκριση μάλιστα, την αδυναμία των μουσουλμάνων μεταναστών να ενταχθούν στις δυτικές κοινωνίες, έχοντας κινήσει εδώ και μήνες έναν έντονο δημόσιο διάλογο για ένα θέμα που στην Γερμανία είναι ταμπού.

    Αποκορύφωμα αυτού του διαλόγου είναι το προσφάτως ανακύψαν έντονο ενδιαφέρον της Γερμανίας για την ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών στην Ελλάδα, καθώς και η αυστηροποίηση της στάσεως της γερμανικής κυβερνήσεως απέναντι στους μετανάστες. Τι κι αν η κ. Μέρκελ αποκαλούσε προ μερικών μηνών τον κ. Σαρατσίν ηλίθιο, πρόσφατα, ο Γερμανός υπουργός εσωτερικών, κ. Ντεμερζιέ δήλωσε ότι εξετάζει την απαγόρευση δύο Συλλόγων Σαλαφιστών, οι οποίοι κατηγορούνται για επικηρύξεις πολιτών της χώρας - εννοώντας κυρίως Εβραίους, ενώ σύσσωμος ο γερμανικός τύπος ασχολείται καθημερινά με το τεράστιο πρόβλημα του ισλαμισμού.

    Η Ελλάδα

    Η Ελλάδα σε επίπεδο μεταναστών βρίσκεται ένα ή και περισσότερα βήματα πίσω απ' την Γερμανία. Η οργανώσεις Ισλαμιστών βρίσκονται σε εμβρυακό στάδιο, ενώ οι όποιες κινητοποιήσεις τους χειραγωγούνται από την ελληνική αριστερά. Ο κίνδυνος είναι όμως ορατός. Κάποια στιγμή, όπως έγινε παντού, οι μεταναστοπατέρες θα χάσουν τον έλεγχο και τότε θα έχουν ίσως και χειρότερη τύχη από αυτήν του φιλομετανάστη ηθοποιού Μάινα που έβγαλε το σκυλάκι βόλτα και έφαγε κλωτσιές χειρότερες κι απ' αυτές που οι προστατευόμενοί του συνηθίζουν να ρίχνουν στα σκυλιά τα ίδια.

    Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό, δεν είναι ιστορικό και δεν είναι καν διπλωματικό. Είναι όμως φυλετικό, είναι θρησκευτικό και κυρίως πολιτισμικό. Είναι ζήτημα τρόπου ζωής. Ενός τρόπου ζωής, στον οποίον, μας αρέσει - δεν μας αρέσει, οι Εβραίοι αποτελούν συμμέτοχο, ενώ οι μουσουλμάνοι πολέμιο. Μία τέτοια συζήτηση όμως θα μπορούσε να γίνει, μόνον μακριά από τους όρους που υπαγορεύει η πολιτική ορθότης πριν αυτοί καταρρεύσουν από μόνοι τους από τις αντιφάσεις που αντιμετωπίζουν στην νέα πραγματικότητα που ζούμε.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 26 (Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011) του διμηνιαίου περιοδικού Patria.