Ο κυριότερος εχθρός

  • Δημοσιεύτηκε: 15 Αύγουστος 2011

    «Θάψαμε πολλές ψήφους σήμερα», μονολόγησε ο αδίστακτος πολιτικός, με μία έκφραση περιφρόνησης, απαξίωσης και σαρκασμού στο βλέμμα του, στην εξαιρετική ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης», καθώς έβλεπε να στοιβάζονται κατά εκατοντάδες οι νεκροί από τον βομβαρδισμό του πολεμικού ναυτικού εναντίον του εξεγερμένου όχλου της πόλης.

    Κάπου εκεί έκλεινε και το σκηνικό της ταινίας, που διαμορφώθηκε έντεχνα, βήμα προς βήμα, πάνω στην βίαιη αντιπαράθεση των «ντόπιων» Αμερικανών και των «εποίκων» Ιρλανδών, Γερμανών κ.λπ. Ο θεατής συνεπαρμένος σε όλη την διάρκεια της ταινίας παρακολουθεί και βιώνει συναισθηματικά τα γεγονότα που κλιμακώνουν την βία μεταξύ των δύο αντιμαχομένων πλευρών, με τις χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες των ηρώων και ηγετών της καθεμιάς, που δείχνουν να κρατούν στα χέρια τους και στην αποφασιστικότητά τους τα κλειδιά των εξελίξεων, τον ρου της Ιστορίας. Κι όμως...

    Την στιγμή που όλος ο κόσμος δείχνει να περιστρέφεται γύρω τους, την στιγμή που φαίνεται ότι αυτοί αποτελούν τον ομφαλό της γης, την στιγμή που ετοιμάζονται για την τελική σύγκρουση έχοντας σφυρηλατήσει τις πεποιθήσεις τους με την απόλυτη πίστη τους σ' αυτές, εκείνη ακριβώς την στιγμή τούς διαλύουν και τους εξοντώνουν οι βόμβες της πραγματικής εξουσίας. Την ώρα που κάθε πλευρά, μη βλέποντας το δρόμο της κοινής προοπτικής ανάπτυξης και ευημερίας, εστίαζε απλά στην εξόντωση της άλλης, το βαρύ χέρι μιας εξουσίας μεθοδικά και αποτελεσματικά κυριάρχησε πάνω στην πατρίδα, άλωσε τις κοινωνικές και πολιτικές δομές της και την κατάλληλη στιγμή έδωσε το αποφασιστικό χτύπημα! Τότε φάνηκε καθαρά ποιός εξουσίαζε πλέον την χώρα, αφήνοντας να ζουν στο περιθώριο και σε ένα καθεστώς «συμμορίας» όλοι αυτοί που παρήγαγαν τον πλούτο και την πρόοδο, που εκμεταλλεύονταν όμως πλέον ξένα χέρια.

    Ο παραλληλισμός με την σημερινή πραγματικότητα είναι αναπόφευκτος. Οι κοινωνικές δυνάμεις στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποπροσανατολισμένες και ασυντόνιστες, στρέφουν τα πυρά τους η μία εναντίον της άλλης, την στιγμή που οι πραγματικοί εξουσιαστές των χωρών τους κάνουν πάρτι με τα χρηματιστηριακά παιχνίδια τους, με τους οίκους αξιολόγησής τους, με τα spreads και τα επιτόκια, απομυζώντας τον μόχθο των ευρωπαϊκών λαών και οδηγώντας τους στην βιολογική εξαφάνιση και στην κοινωνική εξαθλίωση με όχημα την πληθυσμιακή και πολιτισμική αλλοίωση των κρατών τους.

    Οι πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις μέσα σε ένα εθνικό σύνολο, ούτε είναι θεμιτό ούτε είναι δυνατόν να εκλείψουν. Είτε έχουν ειρηνική, είτε βίαιη μορφή, πάντοτε οδηγούσαν μακροσκοπικά στην πρόοδο των κοινωνιών τους. Τα τελευταία χρόνια, όμως, κάτι έχει αλλάξει σ' αυτό. Η αντιπαλότητα αυτή έχει απολέσει την ουσία της, που δεν είναι άλλη από την επιζητούμενη κοινωνική και εθνική πρόοδο και έχει καταπέσει στην επιδίωξη της απλής εξόντωσης του αντιπάλου. Και ενώ αυτή η κατάσταση όλο και επιδεινώνεται, οι πραγματικοί εξουσιαστές υφαίνουν όλο και περισσότερο το πλέγμα της παγκόσμιας τυραννίας και αλυσοδένουν τα έθνη με τα δεσμά της εξάρτησής τους από τις δομές που δημιουργούν καθημερινά.

    Αυτό που απαιτείται πλέον άμεσα, είναι αυτό που είχε διατυπώσει πριν 25 περίπου χρόνια ο Γάλλος φιλόσοφος Αλαίν ντε Μπενουά, το να προσδιορίσουμε, δηλαδή, τον κυριώτερο εχθρό, εναντίον του οποίου πρέπει να στρέψουμε όλοι μαζί τα βέλη μας. Όσο τα έθνη τρώνε τις σάρκες τους, κάποιοι λίγοι βιώνουν την απόλυτη ευδαιμονία, κερδοσκοπώντας από την σήψη τους. Μόνον όταν γίνει αντιληπτός ο κοινός εχθρός, με κοινό μέτωπο αντίστασης εναντίον του, χωρίς κατ' ανάγκην να αποποιηθούν τις επιμέρους ιδεολογικές αρχές τους, οι πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες τους είναι δυνατόν να τους αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά. Μέχρι τότε οι πολιτικοί θα νοιάζονται μόνο για την ανακύκλωση των «θαμμένων ψήφων» τους.

    Κατηγορία: